It's a LOVE STORY...

Chapter 10 My 19 Year Old Wife

2010-03-16T00:06:00.004+08:00

“IYON BANG BABAE na ipinakilala ni Owen Triveles bilang fiancée niya, ang talagang mapapangasawa niya?” tanong ng babae sa kasama nito.

Narinig ni Denise ang tsismisan ng mga babae sa Spa Salon na iyon kung saan naisipan niyang mag-relax kasama ang magiging biyenan niya. Pinilit siya ng mommy ni Owen na pumunta doon dahil kailangan niya raw makapag-relax at magpaganda dahil malapit na ang kasal nila ng unico hijo nito. Mabuti na lang at may mud pack ang mukha niya at hindi siya namumukhaan ng mga babaeng nagtsi-tsismisan. Malaya niyang naririnig ang pinag-uusapan ng mga ito.

“Eh, `yon nga ang sinabi ni Owen na fiancée niya, `di ba? Pero sa tingin ko hindi sila bagay.” Sagot naman nito.

“Korek ka diyan sister! Oh well, maganda naman siya, kaya lang, ang liit-liit niya para kay Owen. Napanood mo ba sa TV ‘yung interview nila? Halos hindi nga umabot sa balikat ni Owen `yong babae.” anito na natatawa.

“Ang balita ko pa nga si Greta Marcelo talaga ang girlfriend ni Owen. Tapos ngayon iba naman ang ipinakilala niyang bride-to-be. Nakakaloka talaga ang buhay ng mga artista na ‘yan.”

“Sinabi mo pa!”

Tumayo siya mula sa kinauupuan. Inilapag niya ang magazine na binabasa sa mesa. Pumasok siya sa bathroom at pinagmasdan ang sarili sa salamin.

“Eh, ano kung kinulang ako sa height? Hindi pa rin naman matatawaran ang ganda ko.” She cheered up herself.

Hindi na niya yata kakayanin ang panlalait ng dalawang babae sa kanya. Obviously, hindi siya type ng mga ito para maging asawa ni Owen. Gano’n naman talaga ang buhay sa showbiz. Against ang mga fans sa napiling pakasalan ng idolo ng mga ito. Hindi narin siya magtataka kung ang buong bansa ay ayaw sa kanya. Pero kasalanan ba niya iyon? Hindi naman niya ginusto na mapangasawa si Owen Triveles. Nagkataon lang na apo siya ni Lee Yuan Chang at matalik na kaibigan nito ang Lolo ni Owen. At may kasunduan ang dalawa na ipakasal ang mga apo nito. They were tied up on a Chinese family tradition.

Napabuntong-hininga siya. Kailangan pa pala nilang magsama nang hanggang isang taon. Makaya naman kaya niya na makasama si Owen nang ganoon katagal? She knew very well that Owen hates her guts. And the feeling is mutual. Wala naman siyang magagawa sa bagay na roon. Kahit papaano ay may utang na loob siya kay Owen. Pinahiramin siya nito ng malaking halaga ng pera para mabayaran ang utang nila at maibalik sa kanya ang titulo ng bahay ng papa niya.

She shook her head. “Kaya nga ako magpapakasal sa kanya dahil sa pera na ‘yon!”

Hindi niya dapat makalimutan na ang pagpapakasal niya kay Owen ang kondisyon na ibinigay nito para pahiramin siya nito ng isang milyon. Kumbaga, patas lang sila. Pareho silang may pinakikinabangan sa sitwasyon na iyon. Siya ay para makabayad ng utang. At si Owen naman ay para mapagbigyan nito kahilingan ng Lolo nitong pumapalya na ang kalusugan.

Wala naman talaga siyang balak na magpakasal kay Owen. Kung hindi lang dahil sa utang ng uncle niya, sigurado siyang walang kasalang magaganap.

“Ano naman, kung ayaw sa ‘kin ng fans ni Owen? Care ko naman sa kanila? Bahala sila sa mga buhay nila! Di hamak na mas maganda ako sa kanila!” sinabayan pa niya ng halakhak ang sinabi niya. “Ha-ha-ha!”

“Ay may baliw dito!” anang babaeng papasok sana sa loob ng banyo ngunit nagbago ang isip nang makita siyang humahalakhak na parang kontrabida sa telenovela.

“WOW ATE! Tinalo mo pa si Zhang Zi Yi sa ganda mo ngayon!” puri ng pinsan niyang si Xiao Tian matapos siyang makeup-an ni Lala. Si Lala ay isang kilalang makeup artist ng bansa. Ang mommy ni Owen ang kumuha dito para makeup-an siya ngayon sa kasal niya.

Oh yes, it was her wedding day. Sadyang kaybilis ng mga araw na lumipas at ikakasal na siya kay Owen Triveles. Who would have thought that, from being a poor nineteen-year-old girl, she will be Mrs. Owen Triveles any minute now.

Napangiti siya sa compliment ng pinsan niya. “Thanks, Xiao Tian.”

“Tama ang pinsan mo Denise, ang ganda-ganda mo ngayon.” Sabi naman ni Lala na tuwang-tuwa sa kanya.

“Hindi lang naman ako ngayon gumanda `no, matagal na akong maganda.” Bumingisngis pa siya.

“Naku, pinagyabang na naman niya ang kagandahan niya,” iiling-iling na sabi ni Tanya habang panay ang kuha sa kanya ng picture gamit ang camera phone nito.

“Tapos ka na bang ayusan, Denise? Humanda ka na at aalis na tayo papuntang simbahan.” Imporma ng uncle niya. Kagalang-galang tingnan ang Uncle Tony niya ngayon sa suot nitong barong tagalog.

She felt a little sad. Dahil hindi ang papa niya ang maghahatid sa kanya sa altar sa araw ng kasal niya. Pero okay na rin, dahil nandiyan naman ang uncle niya na kahit pasaway ay alam niyang mahal siya at itinuri siyang parang tunay nitong anak.

Tumayo siya at sa huling pagkakataon ay pinagmasdan ang kabuuuan niya sa salamin. Satisfied na satisfied siya sa hitsura niya. Kinabog ng wedding gown niya ang wedding gown ni Katie Holmes nang ikasal ito kay Tom Cruise.

Hindi siya makapaniwala sa halaga ng wedding gown niya na ipinatahi pa ng mommy ni Owen sa international designer na si Monique Lhuiller. Halos umabot sa dalawang milyong piso ang halaga ng wedding gown niya. Kahit ang suot niyang sapatos ay hindi rin pahuhuli. Sa buong buhay niya, ngayon lang siya nakapagsuot ng mamahaling sapatos gaya ngayon. And of course, Lala made her really beautiful today. Ang buhok niya ay kinulot lang ang dulo at inayusan ng kaunti. Her makeup was done perfectly. Nilagyan siya nito ng tiara sa tuktok ng ulo niya. The tiara was made of precious stones. She did not know whether it was made of diamonds or swarovski crystals. Wala siyang alam sa mga klase ng bato. Hindi niya alam kung magkano ang halaga ng tiara. Sigurado namang malulula siya kapag nalaman niya ang presyon niyon.

She looked like a royal princess.

Pero kahit gano’n pa ang hitsura niya ngayon, hindi parin niya maramdaman na maging masaya. Iyong tunay na masaya. Paano naman siya sasaya? Eh, hindi naman niya feel ang kanyang mapapangasawa? Kahit pa sabihing siya na ang pinakamasuwerteng babae sa balat ng lupa, dahil siya ang napiling pakasalan ng sikat na si Owen Triveles.

She sighed. Nilinga niya ang bouquet niya.

Iniabot iyon sa kanya ni Tanya. “O, eto.”

“Halika na Denise.” Nagpatiunang lumabas ng hotel suite si Uncle Tony.

“Okay, fine.” Aniya at sumunod sa tiyuhin niya.

KINAKABAHAN SI DENISE nang pumasok sila sa simbahan. Nanlalamig ang mga kamay niya nang magsimula silang mag-martsa ng Uncle Tony niya. Sino naman ang hindi kakabahan? Gayung sobrang dami ng tao na nakamasid sa kanya. Lahat yata ng kilalang personalidad sa Pilipinas ay naroon sa kasalang iyon. From showbiz to Politics. Name it, present yata silang lahat. She was smiling but she felt so nervous. Gan’on pala ang feeling ng ikakasal. Nakakakaba. Buti na lang at hindi nahahalata ng mga tao na nanginginig ang mga tuhod niya.

“Nanlalamig ka,” anang uncle niya na bahagya pa siyang nilingon.

“Bakit naman kasi ang daming tao dito sa simbahan?” reklamo niya.

“Huwag ka nang magtaka, expected na `yan dahil kasal ng apo ni Uncle Ming Hao.” Saad naman nito.

She sighed. Hindi na yata niya mabilang kung ilang beses siyang napapabuntong-hininga simula ng makilala niya si Owen. Kahit saan siya lumingon ay mayroong kamera sa paligid. Bakit ba kasi nila naisipang mag-imbita ng mga taga-media? May live coverage ba ang kasalang iyon? Malamang! Sagot ng kabilang bahagi ng isip niya.

“Ang ganda pala ng bride ni Owen, `no,” narinig niyang sambit ng isang babae roon.

“Oo, kaya siguro pinakasalan na niya agad para hindi na maagaw ng iba.” Sabi naman ng isang babae na bisita rin doon.

Napangiti siya sa mga narinig.

Ilang dipa na lamang ang layo nila sa kinaroroonan ni Owen sa may altar. He looked really dashing in his white tuxedo. Tila isa itong prinsipe sa paningin niya. Parang gusto niyang humanga sa hitsura nito ngayon.

Nagsimula siyang magbilang sa isip para maaalis ang kabang nararamdaman. One, Two, Three, Four, Five…

He was smiling while waiting for her at the altar.

Lalo siyang nininerbyos habang papalapit siya ng papalapit dito. At ang lakas din ng kabog ng puso niya!

Six, Seven, Eight, Nine, Ten… napapikit siya. Hustong nakalapit na sila kay Owen ay saka naman niya naapakan ang laylayan ng wedding gown niya!

Nadulas siya! “Ay kalabaw!” tili niya.

“Diyos ko po!” natarantang bulalas ni Uncle Tony.

Nagbulungan ang mga tao sa simbahan. Ang iba ay hindi mapigilan ang matawa sa nangyari sa kanya. Maagap siyang nasaklolohan ni Owen bago pa siya bumagsak ng tuluyan sa sahig.

“Nagde-day dreaming ka ba?” mahinang tanong nito sa kanya habang inaalalayan siya.

Tumayo siya ng maayos. Ano bang katangahan ang ginawa niya? Nakakahiya! Siguradong nakunan sa kamera ang nangyari sa kanya! Buong Pilipinas ang nakasaksi no’n! Ang tanga mo talaga, Denise!

“Hindi ako nagde-day dreaming, natutulog ako!” mahinang angil niya dito bago sila humarap sa altar.

Shocks! Kainis talaga!

Nagsimula nang magsalita ang pari. Mahabang oras pa ang hihintayin niya bago matapos ang wedding ceremony. Naiinis siya dahil sa pagkapahiya.

Kailan ba matatapos ang kasalang iyon?

Chapter 9 My 19 Year Old Wife

2010-03-16T00:02:00.002+08:00

SHE couldn’t believe that her life would changed instantly. Tinitigan niya ang engagement ring sa daliri niya. It was her’s and Owen’s engagement party. Napakabilis ng mga pangyayari. Kailan lang ay nagkapirmahan sila ng kontrata, ngayon naman ay ipinakilala na siya sa madla bilang fiancée ni Owen Triveles.

Natutuwa siya na nabayaran na nila ang utang nila kay Mr. Chiu at nangako ang uncle Tony niya na magbabago na ito at hindi na muling magsusugal. Natatakot ito na muling magulo ang buhay nito nang dahil sa pagsusugal.

Si Lolo Ming Hao naman ay walang puknat ang ngiti sa mga labi. Ito ang pumili ng damit na suot niya ngayon. Isa iyong cheongsam dress na kulay pula na ang haba ay lumampas lang ng kaunti sa tuhod niya. Bagay na bagay sa kanya ang damit. Infairness kay Lolo Ming may taste itong pumili ng damit.

Kahit ang uncle Tony niya ay halatang tuwang-tuwa na pumayag na siyang magpakasal kay Owen Triveles. Sinabi rin nito sa kanya na siguradong masayang-masaya ang Lolo Yuan Chang na nasa langit. Na natupad na ang pangarap nito at ni Lolo Ming.

Their engagement party was supposed to be an intimate affair. Pero hindi nagpaawat ang mga press na masilayan ang ang mapapangasawa ni Owen Triveles. Bukod pa roon kumalat na sa buong Pilipinas na magpapakasal na ang sikat na TV host. Nagtataka nga ang mga ito kung bakit daw siya ang pakakasalan nito gayong ang espekulasyon ng mga tao na ang kilalang dating beauty queen-turned-actress na si Greta Marcelo ang girlfriend nito.

Sinagot naman lahat ni Owen ang mga tanong ng mga ito at sinabi nitong siya ang gusto nitong pakasalan. At hindi na ito nagbigay pa na ibang detalye.

Kaya heto siya ngayon at halos magdamag na nakangiti sa lahat ng tao na naroon sa function room ng Five-star Hotel na iyon kung saan ginaganap ang engagement party nila.

Tinanong siya ng press kung bakit daw magpapakasal sila agad ni Owen. “Na-love at first sight kasi ako sa kanya at ayoko na siyang pakawalan pa. Tutal naman boto sa akin ang pamilya niya.” then she smiled coyly. Naghiyahawan ang mag taga-media sa isinagot niya.

Sa loob-loob niya ay natatawa siya sa isinagot niya sa mga reporter. Napakagaling niyang umarte para sabihin sa mga tao na totoong in love nga siya kay Owen. Na kabaligtaran naman ng tunay na nararamdan niya para dito. Kung alam lang ng mga ito na halos gusto na niyang burahin sa mundo ang lalaking mapapangasawa niya.

“Paano naman kayo nagkakilala ni Owen?” tanong ng isang reporter sa kanya.

Naalala niya ang unang beses na nagkita sila ni Owen. Natapunan niya ito ng alak sa mukha at galit na galit ito sa kanya. Ipinahiya siya nito sa lahat ng tao na naroon sa party na pareho nilang dinaluhan.

“Umm, nakilala ko siya sa isang party… tapos ayun, nagustuhan ko na siya agad. Mabait siya at mahinahon. At ang gwapo niya.” Sagot niya na kunwari ay kilig na kilig at tiningnan pa niya si Owen.

Nginitian din siya nito. “Oo, ganun’ nga ang nangyari. I noticed that she was so pretty and I was immediately smitten.”

Kinilig naman ang mga tao sa sinabi ni Owen.

Nilapitan siya ni Tanya nang matapos silang interview-hin ng press. “Kelan lang galit na galit ka kay Owen. Tapos ngayon pakakasalan mo na siya, samantalang napakabata mo pa para mag-asawa.” sabi nitong hindi makapaniwala sa nangyayari sa buhay niya.

Nabanggit na niya kina Tanya at Erik na arrange marriage ang namagitan sa kanila ni Owen. Hindi niya sinabi sa mga kaibigan niya ang tungkol sa kontrata nila ni Owen, na may taning ang pagsasama nila bilang mag-asawa dahil sila lang ang dapat na makaalam noon. “Kahit nga ako hindi makapaniwala.” Ang nasabi na lang niya.

Inakbayan siya ni Erik. “Para kang si Cinderella. Imagine, si Owen Triveles pakakasalan ka.” Anaman nito na napapailing pa.

“Parang ganoon nga. Nakakamangha, `di ba?”

Sabay na nagtanguan ang kambal.

Mayamaya ay nilapitan na siya ni Owen. “Halika na, ihahatid na kita pauwi sa inyo.” Sabi nito. Tiningnan lang nito ang mga kaibigan niya at hindi man lang ngumiti.

Binalingan niya ang mga kaibigan. “Sige, mauuna na ako sa inyo.” Paalam niya sa mga ito. Tumango ang mga ito at nagpaalam narin sa kanya.

Nagsimulang maglakad si Owen at sinabayan niya ito. Sigurado siyang nakauwi na ang mga magulang nito at si Lolo Ming. Ang pamilya naman niya ay kanina pa nagpaalam sa kanya na uuwi na ang mga ito nang matapos ang engagement ceremony.

Habang nagalalakad sila ay napansin niya ang babaeng malapad ang ngiti at papalapit sa kanila. Ang paningin nito ay naka-pokus lang sa iisang tao. Walang iba kundi kay Owen.

Nang hustong makalapit ito sa kanila ay walang sabi-sabing ikinawit nito ang mga braso sa leeg ni Owen. At wala ring inhibisyon na hinalikan si Owen sa mga labi. “I miss you.” Buong tamis nitong sinabi.

Nagulat si Owen sa ginawa ng babae. Kahit siya ay halos lumuwa ang mga mata sa ginawa nito. Buong buhay niya ay wala pa siyang nasaksihan na ganoong eksena.

Tumikhim si Owen at marahan na tinanggal ang braso ng babae sa leeg nito. “Greta, nakabalik ka na pala.”

Ngumiti ito. “Well, isn’t it great? I ended my vacation in Paris because I so wanted to see you.”

Napakamot sa batok nito si Owen. Pasimpleng lumingon ito sa paligid, inaalam kung may mga reporter pa sa hotel na iyon.

Tila nakalimutan na siya ng dalawa at parang si Owen lang at si Greta ang nasa lugar na iyon. Napakaganda ni Greta Marcelo. Sinasabing ito ang rumored girlfriend ni Owen. Sa tingin niya ay mukhang totoo ang tsismis. Dahil hindi naman hahalikan ni Greta si Owen tulad ng ginawa nito kanina kung walang relasyon ang mga ito. Kilala niya si Greta. Napanood narin niya ang ilan sa mga pelikula nito. Hindi lang siya aware na ito at si Owen ay may itinatagong relasyon. Hindi niya gusto ang eksenang ginawa nito kani-kanina lang. Hindi rin niya gusto na dinededma ang presensya niya. Tumikhim siya upang makuha ang atensyon ng dalawa. Sabay na napalingon ang mga ito sa kanya na parang noon lang siya napansin. Matalim na tiningnan siya ni Greta. Sinuyod siya nito mula ulo hanggang paa. Bahagya pang tumaas ang kilay nito. Tila hindi nito nagugustuhan ang aura niya.

Nilingon nito si Owen. “I heard that you are getting married… is it true?” Greta asked.

“ Yes,” simpleng tugon ni Owen.

Nakamasid lang siya sa pag-uusap ng mga ito. Hindi rin naman niya alam kung ano ang sasabihin.

Humalukipkip si Greta at ibinalik ang tingin sa kanya. “ Is she the lucky fiancée?” tanong pa nito.

Tumango si Owen. Ipinakilala siya ni Owen dito. “Denise, this is Greta a friend. Greta, this is Denise.”

Uy, friend daw o! Kunwari ka pa Owen, girlfriend mo naman talaga ‘yang si Greta.

“Hello, Greta,” Inilahad niya ang palad dito ngunit hindi nito tinanggap iyon. Tiningnan lang nito ang kamay niya. Aba Maldita! Sigurado siyang galit ito sa kanya dahil nalaman nitong mag-aasawa na si Owen at siya ang pakakasalan ng lalaking mahal nito. Hindi na rin siya magtataka sa bagay na iyon dahil halata namang in-love ito kay Owen. Kitang-kita niya iyon kanina sa mga mata ni Greta nang makita nito ang lalaki..

“There’s nothing extraordinary about her. To tell you honestly, Owen, dear, She’s very ordinary. Nakakapagtaka naman na siya ang napili mong pakasalan.” Anito na may himig ng paninibugho ang boses.

She’s very ordinary. Iyon ang mga katagang sinabi ni Greta tungkol sa kanya. Bakit? Hindi ba sapat ang kagandahan niya para maging asawa ni Owen Triveles? Nakakahiya ba ang hitsura niya? At talagang sinabi pa nito iyon sa harapan niya! Iniinsulto siya nito! Nagsisimulang kumulo ang dugo niya kay Greta. Ang sarap pingasan ng maganda nitong mukha!

Nagkibit-balikat siya. Kailangang maging cool siya harap nito. “Para sa iyo ay ordinaryo lang ako, pero para kay Owen, wala akong katulad. Kaya nga ako ang pakakasalan niya, eh,” aniya. She gave Greta her sweetest smile.

Tumalim ang mga mata ni Greta. “Owen, you owe me an explanation.” Binalingan nito si Owen.

“I don’t think I need to explain to you, Greta.”

“You have to tell me why you’re marrying that girl. Hindi pa tayo nagbe-break.” Halatang masama ang loob nito kay Owen.

Nakakainis panoorin ang drama ng dalawang ito. Lalo na si Greta na animo ay isang babaeng pinagtaksilan ng kasintahan dahil magpapakasal na ito sa iba. Kunsabagay, parang ganoon nga ang nangyayari. At siya ang lumalabas na kontrabida dahil siya ang third party sa relasyon ng mga ito. Mukhang siya pa ang nang-agaw kay Owen mula kay Greta.

“Owen, mauuna na akong umuwi sa iyo, mukha namang kulang ang isang oras para makapag-usap kayong dalawa.” Aniya at nagsimulang lumakad palayo sa mga ito.

Hindi na niya hinintay na magsalita ito. Sigurado naman siyang hindi naman siya nito susundan. At iyon nga ang nangyari. Hindi siya sinundan ni Owen. Hindi na rin siya nag-abalang lumingon pa sa mga ito.

Nang makakita siya ng taxi ay agad niyang pinara iyon. May nararamdaman siyang kakaiba sa dibdib niya. Tila tinutusok ng aspile ang puso niya. At hindi niya alam kung bakit!

“PAANO mo naisipang pakasalan ang babaeng iyon?” tanong ni Greta kay Owen. “Hindi pa naman tayo nagbi-break di ba?”

Nasa loob sila ng isang bar/restaurant kung saan nila pinili na mag-usap. Iyon ang lugar na madalas nilang puntahan. “Dalawang buwan kang nawala, tinatawagan kita, pero hindi mo sinasagot ang mga tawag ko sa ‘yo,” bumuntong-hininga siya. “Then, I found out that my grandfather wanted me to marry his friend’s granddaughter. It was a fixed marriage that I can’t defy. You know how Chinese families are. Kailangan kong gawin ang bagay na ito at hindi ko pwedeng kontrahin ang kagustuhan ng Lolo ko.”

“Do you really want to marry that girl Denise?” tanong nito na may halong hinanakit ang tinig.

“I have to marry her.” Aniya.

Chapter 8 My 19 Year Old Wife

2010-03-16T00:00:00.000+08:00

HINDI siya sigurado kung nandoon nga sa building na pinuntahan niya si Owen. Tinawagan niya ang numero na nakasulat sa calling card nito, pero iisa lang naman ang nakukuha niyang sagot. Kung hindi “out of coverage area” ay “please try to call again later” lang ang laging isinasagot sa kanya.

Ang address nakasaad sa calling card nito ay ang opisina ng manager nitong si Marita Reyes. Kaya naman hindi na siya nagdalawang-isip na puntahan ito sa opisina ng manager nito. Nagbabakasakali siyang nandito nga sa Maple Building si Owen Triveles. Bago siya sumakay ng elevator ay magtatanong muna siya sa receptionist.

“Anong kailangan nila?” tanong nito sa kanya.

“Anong floor ang office ni Miss Marita Reyes?”

“May appointment ka ba sa kanya?” tanong nito.

“Wa—meron, importante.” Sagot niya. She was about to say “wala”, pero kung iyon ang isasagot niya, hindi siya papayagan nitong pumunta sa opisina ni Marita Reyes. Hindi rin niya malalaman kung nandoon nga si Owen Triveles o wala. Sigurado siyang hindi magbibigay ng information ang receptionist na ito tungkol sa mga celebrity o artista na nagpupunta sa Maple Building kahit subukan pa niyang magtanong.

“Maglog-in ka muna dito.” Anito. Itinuro ang log book. “Nasa 19^th floor ang office ni Madam Marita.”

Ibinigay nito sa kanya ang visitor’s pass matapos niyang isulat ang kanyang pangalan sa log book. Nagpasalamat siya dito.

Sumakay siya ng elevator. Siya lang ang nakasakay doon. “Ano kaya ang magandang dialogue na pwede kong sabihin kay Owen?” kinausap niya ang sarili. Medyo kinakabahan siya. Baka ito naman ang nagbago na ang isip.

Ilang minuto pa ay narating na niya ang opisina ni Marita Reyes. Bago siya pumasok sa loob ay huminga muna siya ng malalim. “Keri ko ‘to.” Ginaya pa niya ang dialogue ni Kim Chiu sa isang shampoo commercial.

Nilapaitan niya ang isang lalaki na nakaupo sa isang pang-isahang sofa at nagbabasa ng magazine. Nilapitan niya ito. “Excuse me, nandito ba si Owen Triveles?” tanong niya.

Ibinaba nito ang binabasang magazine. Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa. Para bang sinusuri siya. Humalukipkip ito. “Anong kailangan mo sa kanya?” hindi nito sinagot ang tanong niya. Hindi pala ito lalaki kundi isang bading.

“Kailangan ko siyang makausap. Nandito ba siya?” aniya. Tumingin siya rito ng diretso.

“May appointment ka ba sa kanya?” tanong pa uli nito.

Umiling siya. Hindi niya nakausap si Owen sa telepono, kaya hindi nito alam na pupuntahan niya ito.

“Kung wala kang appointment sa kanya, then I don’t think you could see him. He’s very busy.” Mataray na sagot nito sa kanya.

Aba’t tinatarayan siya ng baklitang ito! Hindi siya papayag na apihin nito. “Hoy bakla, huwag mo akong tinatarayan nagtatanong ako ng maayos sa’yo. Hindi ikaw ang kailangan ko, si Owen Triveles ang sadya ko!” ganting pagtataray niya.

Tumayo naman ito. “Sino ka bang mahaderang babae ka? Isa ka ba sa mga babae ni Owen na naghahabol sa kanya?” Dinuro-duro pa siya nito.

Lalo naman siyang nainis sa bading na kaharap niya. Hinampas niya ang kamay nito. “Sino ka rin ba ha? At h’wag mo akong maduro-duro.” Aniya dito na pinanlikahan pa niya ng mga mata. Huwag siya nitong hahamunin tiyak niyang hindi niya ito aatrasan.

Tumawa ito. Nameywang. “Ako lang naman ang stylist ni Owen.” Anito na nagmamalaki.

Hindi nila napansin na bumukas ang pinto ng private office ni Marita Reyes. Hindi rin nila napansin na nakatingin na sa kanila ang mga taong naroon din sa opisina ng manager ni Owen. Nakikinig sa bangayan nila.

Stylist ito ni Owen? Kunsabagay, halata namang fashionista ito. Mukhang mahihirapan siyang makita si Owen. Nakaisip siya ng paraan. Ngumisi siya. “Stylist ka lang pala ni Owen,” tinaasan niya ito ng kilay. “Samantalang Ako lang naman ang babaeng pakakasalan ni Owen Triveles.” Itinuro pa niya ang sarili at binigyan niya ng diin ang salitang ‘ako’.

Nakarinig sila ng anasan ng mga tao sa paligid. Namangha ang mga ito sa sinabi niya.

Nagulat naman ang baklang stylist. Napanganga ito sa sinabi niya. Hindi makapaniwala. Tumawa siya ng sarkastiko.

Umiling-iling ito. Hindi makapaniwala. “As in fiancée ni Owen Triveles?”

Tumango-tango siya. “Yes,” she sounded too smug. “So, nandyan ba si Owen?”

Lumabas sa pribadong kwarto ang manager ni Owen na walang-iba kundi si Marita Reyes. “Anong kaguluhan ito, Pinky? Ang iingay ninyo hindi kami makapag-meeting ng maayos.” Sita ni Marita habang lumalapit sa kanila.

Ang baklang stylist ang unang nakabawi. “Madam, itong babaeng ito, sabi niya, siya raw ang papakasalan ng alaga n’yo. At nagpupumilit na makausap si Owen.” Itinuro siya.

Nagsalubong ang kilay ng manager ni Owen. Pinaglipat-lipat nito ang tingin sa kanya at kay Pinky—ang stylist ni Owen. Tinitigan siya nito. “Miss, anong kailangan mo kay Owen?” tanong nito.

Sabi na nga ba at mahihirapan siya na makausap si Owen. She sighed. “Importanteng makausap ko siya.”

“Totoo ba ‘yung sinabi mo na fiancée ka ni Owen?” tanong pa nito. Mahirap yata para sa mga ito na maniwala na siya ang pakakasalan ni Owen.

Nakarinig na naman sila ng bulungan sa paligid. “Siya ang fiancée ni Owen? Akala ko ba, si Greta Marcelo ang girlfriend niya?”

Bago pa siya makasagot ay lumabas sa private office ni Marita si Owen. Naka-kunot ang noo nito nang makita siya. “Denise Lee Lai Ying,” lumapit ito sa kanya.

Nag-flash naman ang kamera sa paligid. “Mukhang totoo ang sinasabi ng chinitang babae.” narinig niyang sabi ng isang lalaki na nasa isang gilid sa katabi nito. Naisip nitong magandang scoop ang narinig nitong sinabi ni Denise.

“Owen, mabuti at nandito ka. Kanina pa kita tinatawagan, hindi kita ma-contact, kaya pinuntahan na kita rito.” Aniya rito.

Tuloy naman ang pag-flash ng camera sa paligid. Hinila siya ni Owen. “Marita, kakausapin ko muna ang babaeng ito.” Paalam nito sa manager nito. Iniwas siya nito sa mga nagkikislapang flash ng camera.

“Teka, Owen, sino ba talaga ang babaeng ‘yan?” habol na tanong ni Marita.

Owen waved his hand. “I’ll tell you later.” Naiwan ang mga taong nagtataka kung ano ang kaugnayan niya sa sikat na TV host.

Pinapasok siya ni Owen sa loob ng pribadong kwarto. Ang private office ni Marita ang lugar sa kung saan madalas mag-meeting ang manager nito at ng mga staff nito. Sinenyasan siya nitong maupo sa isang sofa. Ini-lock nito ang pinto.

He looked at her. Then he crossed his arms on his chest. Mahabang katahimikan muna ang nangyari bago ito nagsalita. “Mukhang may ginawa ka don’. Nagkakagulo sila.” Anito.

Nagkibit-balikat siya. “Ayaw ng stylist mo na makita at makausap kita.” Anaman niya.

Hindi nito pinansin ang sinabi niya. “For sure, may rason kung bakit ka nandito.” Sabi nito. Iniunat nito ang mga binti nito at ipinatong sa center table.

“Oo,” aniya. Paano ba niya sasabihin dito? ”Um…ma-mangungutang sana ako sa’yo.” Umpisa niya. Wala ng pakiyeme-kiyeme.

Nagsalubong ang kilay nito. “Mangungutang? Ng pera?”

She nodded. Huminga muna siya ng malalim. Hindi na niya kailangang mag-inarte. Matindi ang pangangailangan nila ngayon sa pera. Pinagsiklop niya ang mga palad. “Kailangan ko ng…mga isang milyon para mabayaran ang utang ng uncle ko,”

Walang salitang namutawi sa bibig nito at nakinig lang sa kanya. Hindi na siya nag-aksaya ng panahon at sinabi niya dito kung bakit niya kailangan ang ganoon kalaking halaga ng pera.

Napailing pa ito nang marinig ang tungkol sa utang ng uncle niya sa Chinese businessman na si Mr. Chiu. Binanggit niya rin dito na kailangang mabayaran nila ang utang nila sa loob ng isang linggo. Na kung hindi nila mababayaran ay kukunin nito ang bahay nila at sa kalye sila maninirahan.

“Kaya kung maaari sana ay hihiram ako sa’yo ng isang milyon,” napayuko siya.

Kahit na nahihiya siyang mangutang dito ay wala siyang magagawa dahil ito lang ang matatakbuhan niya. Alam niyang mayaman ang lalaking ito. Huwag ng isama ang kayaman ng pamilya nito. Pautangin naman kaya ako ng lalaking ito?

“Kung pauutangin kita, paano mo naman ako mababayaran?” tanong nito.

“Gagawin ko lahat ng gusto mo. Lahat ng iuutos mo susundin ko, basta tulungan mo lang akong mabayaran ang utang namin kay Mr. Chiu. Hindi kita mababayaran agad, pero huwag kang mag-alala hindi ko tatakasan ang utang ko sa’yo.” Winika niya. Kusa iyong lumabas sa bibig niya. At hindi narin niya mababawi ang sinabi niya.

Tinitigan siya nito. Mayamaya ay tumayo ito at nagpalakad-lakad sa loob ng silid. Namulsa pa ito at malalim ang iniisip.

Pinagmasdan niya ang bawat galaw nito. Nahihilo na nga siya sa ginagawa nito. Ilang minuto pa ang lumipas at pumihit ito paharap sa kanya. “Pahihiramin kita ng isang milyon…” ibinitin nito ang sinasabi “Pero sa isang kundisyon, magpapakasal tayong dalawa.” Dagdag nito.

Napatingin siya dito. Her eyes wide. Bumuka ang bibig niya para kumontra. Kumumpas ang kamay nito at hindi siya pinagsalita.

“Kasasabi mo lang na susundin mo lahat ng gusto ko. Kung kukontrahin mo ang sinabi kong magpapakasal tayo at tatanggi ka sa kundisyon ko, hindi mo makukuha sa akin ang isang milyon na hinihiram mo.”

Maliwanag ang sinabi niya kanina na gagawin niya ang lahat ng gusto nito. Wala na rin siyang mapagpipilian kundi ang magpakasal sa lalaking ito. Kapag tumanggi siya sa kundisyon nito, hindi siya pauutangin nito. Tutal naman ay ipinagkalat na rin niya kanina na siya ang babaeng pakakasalan ni Owen.

“Sinabi ko naman sa’yo na lahat ng gusto mo gagawin ko. Pumapayag na akong magpakasal tayo. Siguraduhin mo lang na may mapapala ako sa pagpapakasal sa’yo.”

Lumapit ito sa office table na nasa bandang kanan at binuksan nito ang drawer at inilabas ang check book nito at naupo sa single sofa na katapat niya.

Yumuko ito at nagsimulang magsulat sa tseke. Pasimpleng tinitigan niya ang mukha nito. Walang itulak-kabigin ang kaguwapuhan ni Owen Triveles. Sa scale na one to ten siguradong ten points na ito. Baka nga lagpas pa. His hair was almost touching his nape and he had an anime’ hairstyle. Hindi pantay-pantay ang gupit ng buhok nito. Ang mga mata nito ay bilugan na singkit. Halata ang lahing pinagmulan. He had a perfectly straight nose. His lips were thin and reddish. Maputi ito na medyo tan, na marahil ay nakuha nito sa madalas na pagpunta sa beach. Makinis ang balat nito. Maganda rin ang built ng katawan, sigurado siyang madalas itong magwork-out. Natural na maganda ang katawan nito dahil dati itong ramp model. Bagay talaga dito ang maging isang celebrity.

Kaya hindi na siya nagtataka na maraming babae ang nagkakandarapa rito. Ngayon lang niya napansin na guwapo ito. Napapanuod niya ang palabas nito sa TV pati na ang mga commercials nito, pero kahit kailan ay hindi siya nagka-crush dito. Napabuntong-hininga siya. Kung gaano ito kaguwapo, ganoon din kasama ang ugali nito. Napasimangot siya.

Nag-angat ito ng ulo nang matapos nitong mapirmahan ang tseke. Ibinigay nito iyon sa kanya. “O, hayan, pwede mo ng i-widthraw ‘yan.”

Nagliwanag ang mukha niya nang mahawakan niya ang tseke. Tinitigan niya iyon. Kung wala lang si Owen sa harapan niya ay mahahalikan niya ang tseke sa sobrang tuwa. Maliwanag na isang milyon ang nakasulat doon at naroon narin ang pirma nito. Ibinalik niya ang tingin kay Owen. “Xie Xie, maraming salamat talaga.” Wala na siyang po-problemahin pa. May pambayad na siya kay Mr. Chiu.

“Huwag mo lang kalilimutan ang sinabi mo kanina na gagawin mo ang lahat ng gusto ko. Maghanda ka na. Ipapaalam ko na sa pamilya ko ang desisyon mong pumayag na magpakasal tayo.” Ikiniling nito ang ulo.

“Ang bilis naman. Ibig mong sabihin magpapakasal na tayo agad?”

“Iyon ang gusto ni Lolo kaya iyon ang susundin natin. Bakit nagbago na ba ang isip mo?” tanong nito.Umiling siya. “Mabuti kung gano’n, dahil kapag tinakbuhan mo ako siguradong malalagot ka sa akin.” Pagbabanta nito. His eyes were piercing. Nanantiya ang titig nito sa kanya. Tila siya kakainin ng buhay.

Napalunok siya. Pinagbabantaan siya nito. Kunsabagay, suwerte na siyang maituturing dahil siya ang gusto ng Lolo nito na mapangasawa. Tiyak niyang mamamatay sa inggit ang mga babaeng naghahabol dito kapag nalaman ng publiko na ikakasal silang dalawa.

Nag-iisip siya ng sasabihin pero walang pumapasok sa utak niya. Ibinaling niya ang paningin sa dingding na salamin. Kitang-kita roon ang view sa ibaba, maging ang kalapit na mga buildings.

Narinig niya ang paghugot nito ng hininga. “Don’t worry, Miss Lee, hindi naman magtatagal ang pagsasama natin bilang mag-asawa.”

Agad na napalingon siya dito. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

He cleared his throat and he ran his fingers unto his hair. “What I mean is, hanggang isang taon lang ang pagsasama natin bilang mag-asawa. We both know that we don’t like each other, so I think one year is enough time for us to be together as husband and wife. Alam ko namang hindi mo talaga gusto ang magpakasal sa akin, hindi naman ako ganun kasama para itali ka sa kasal na hindi mo naman talaga ginusto.” Mahabang paliwanag nito.

Naintindihan niya ang mga sinabi nito. “So after one year, maghihiwalay na tayo?”

Tumango ito. “Yes. Ginagawa ko lang ito dahil kay Lolo. Sa tingin ko maiintindihan naman nila na hindi talaga tayo magkasundo, it’s better na maghiwalay na lang tayo. Bukod pa roon hindi ko maisip na makakasama kita ng higit pa sa isang taon. I don’t like you.” Prangkang sinabi nito.

Hindi niya nagustuhan ang sinabi nito. “Ang yabang mo! Ano’ng akala mo? Na gustong-gusto kitang makasama? Puwede ba. Nakakairita nga iyang mukha mo pati ‘yang ugali mo. Sino namang babae ang makakatagal sa’yo?!” Singhal niya dito. Sumiklab na naman ang pagka-inis niya dito. Ang sarap kalmutin ng mukha nito.

“Wala kang karapatan na singhalan ako!” tumaas ang boses nito.

“Mas wala kang karapatan na insultuhin ako!” angil niya rito.

“Ibalik mo sa’kin ang tseke.” Inilahad nito ang palad nito.

“Bakit ko naman ibabalik sa’yo ito, eh, ibinigay mo na sa akin.” Mabilis na ibinulsa niya ang tseke sa suot niyang skinny jeans.

He groaned in frustration. Hindi pa man sila naikakasal ay total chaos na. Paano pa kaya kung mag-asawa na sila? Malamang ay palaging may giyera.

Muli, mahabang katahimikan na naman ang namayani.

“Owen, ano ng plano mo?” mahina ang tinig niya. Kailangang magpakabait siya rito, kung hindi babawiin nito sa kanya ang tseke. Kapag nagkataon, ang pera naging bato pa!

“Ayaw mong ibalik ang tseke ko, marapat lang na ituloy natin ang napag-usapan natin kanina. Wala nang urungan.” Halatang pinipigilan nito ang emosyon. Malamang ay naiinis na rin ito sa kanya.

“Sa tingin ko nga,” aniya. Kapag ibinalik niya ang tsekeng ibinigay nito sa kanya, tiyak niyang wala na siyang mauutangan ng tulad ng halagang ipinahiram nito sa kanya. Hindi siya maaaring lumapit kay Lolo Ming Hao at sigurado siyang sasamantalahin ng uncle Tony niya ang kabaitan nito. Kabisado na niya ang ugali ng uncle niya. “Mas maganda siguro kung gagawa tayo ng isang kontrata.” Suhestiyon niya.

Basta na lamang pumasok iyon sa utak niya.

Lumalim ang gatla nito sa noo. Umayos ng pagkakaupo. “What do you mean?”

“Isang kasunduan na naglalahad ng mga kundisyon na nakapaloob sa pagsasama natin bilang mag-asawa. Katulad na lang ng, one year lang ang pagiging mag-asawa natin. Pagkatapos noon, good-bye na!” napangiti siya sinabi niya. Sa tingin niya ay isang magandang ideya ang sinabi niya.

Nag-isip ito. Wari ay ninanamnam ng utak nito ang naging suhestiyon niya. “’Sounds good.”

“Kailangang naroon din sa kontrata ang mga bagay na ayaw at gusto nating mangyari sa pagsasama natin,”

“Maganda iyang naisip mo. May utak ka rin pala.” Anito.

“Hindi naman ako ganoon ka-bobo, `no!” asik niya dito.

“Sinabi mo, eh.”

“Yabang nito! Mas mabuti pa kung sisimulan na nating gawin ang kontrata. May computer ka ba?”

“Ano namang gagawin mo dun’?” kunot ang noong tanong nito.

“Siyempre doon ko isusulat ang mga rules natin sa kontrata.” Sagot niya.

Kinuha nito ang laptop, inilapag sa center table. “Alam mo bang gumamit n’yan?” tanong nitong tila nagdududa sa kapasidad niya.

Tinaasan niya ito ng kilay. “Excuse mo lang po, manong, marunong akong gumamit ng computer ‘kala mo. May computer shop ang kaibigan kong si Erik. Anong akala mo sa’kin tanga?”

“Mabuti naman at marunong kang gumamit n’yan, akala ko utak lamok ka.” Anito

Pinigilan niya ang sariling sakalin ang mayabang na si Owen Triveles. Kung hindi ko lang kailangan ng pera, malamang ay kanina pa nasira iyang kaguwapuhan mo! Ang kumag na ‘to! “Tumahimik ka na lang diyan habang ginagawa ko ito.” Aniya. Binuksan niya ang laptop at nagsimulang mag-tipa sa keyboard.

Pinagmasdan lang siya nito habang ginagawa niya ang kontrata. Umabot siya ng isang oras sa ginagawa niya. Binasa muna niya iyon bago siya nag-print ng dalawang kopya. Mabuti na lang at may printer doon.

She gave Owen a copy of the contract. “Basahin mo iyan pagkatapos ay pirmahan mo.” Aniya. Kinuha nito ang kontrata at nagsimula itong basahin ang mga nakasulat doon. Written on the contract was:

1. Kailangang hiwalay ang kwarto natin.

2. Respetuhin ang kanya-kanyang privacy.

3. Bawal manghiram ng kahit na anong gamit.

4. Hanggang isang taon lang ang kasal at pagsasama natin bilang mag-asawa. Bayad na ang utang ni Denise kay Owen pagkatapos ng isang taon.

5. Higit sa lahat bawal ang physical intimacy. Kahit kiss bawal din.

Tinawanan nito ang mga isinulat niya sa kontrata. “Ang corny naman nitong mga isinulat mo. Bawal manghiram ng kahit na anong gamit? Para namang may bagay akong hihiramin sa’yo.”

“Pakialam mo ba? Sa iyan ang gusto kong mangyari.” Sabi naman niya. Inismiran niya ito.

Tumawa lang ito ng patuya. “Isa pa ito, number five, bawal ang physical intimacy, kahit kiss bawal din. Feeling mo ba, na gugustuhin kong mahalikan ka? Nanaginip ka ng gising, Miss Denise Lee. Hindi ako pumapatol sa teenager. I don’t ravish dumb kids.” He said mockingly.

Bumilang siya nang hanggang sampu at pinilit na magpakahinahon. “Hindi natin alam ang mangyayari hangga’t hindi pa natin nasusubukan na magsama sa iisang bubong. Sigurado akong maganda ako at hindi masama ang hitsura ko. Ano’ng malay ko, baka isang araw ay pinagnanasaan mo na ako.” Hindi siya dapat magpa-apekto sa pang-iinsulto ng lalaking ito. Hindi porke sikat ito at hinahabol-habol ng maraming babae ay papayag na siyang apihin nito. Nunca na mangyayari iyon.

Naningkit ang mga mata nito sa sinabi niya. “Alam kong maganda ka, pero huwag ka nang mangarap na magugustuhan kita,” angil nito at padabog na pinirmahan nito ang kontrata. “Idagdag mo na rin diyan, na kailangang tayong dalawa lang ang makakaalam ng tungkol sa kontrata. At kapag nalaman ito ng ibang tao, maliban sa ating dalawa, mawawalan ng bisa ang kontrata.” Dagdag na winika ni Owen.

“Kung iyan ang gusto mo.” Sabi niya at pinirmahan na rin niya ang kontrata.

Nang matapos nilang mapirmahan ang kontrata ay nag-shakehands sila, tanda na nagkasundo sila.

Chapter 7 My 19 Year Old Wife

2010-03-15T23:59:00.002+08:00

HUMINTO siya sa ginagawang pagluluto ng Fried Chicken dahil sinabihan siya ng manager niyang mag-break muna siya at may gustong kumausap sa kanya. Tinanggal niya ang gloves na suot at naghugas siya ng kamay.

Lumabas siya ng kitchen at pinuntahan ang taong gusto siyang makausap. Naka-kunot ang noo niya habang nilalapitan ang lalaking gustong kumausap sa kanya. Nasa isang sulok ito at halos nagtatago na sa karamihan.

Nang nasa tapat na siya ng mesa nito ay sinipat niya ito ng tingin. Hindi niya mamukhaan kung sino ang lalaking ito. Nakasuot ito ng dark sunglasses at naka-sombrero pa ito. Nagbabasa ito ng diyaryo. “Sir, Gusto daw ninyo akong makausap?” tanong niya rito.

Ibinaba nito ang hawak na diyaryo sa mesa at sinulyapan siya. “Maupo ka.” Sabi nito.

Kahit nagtataka siya kung sino ang kaharap niya ay sumunod naman siya sa sinabi nito.

Tumikhim muna ito bago nagsalita. Tinanggal din nito ang suot na shades. “Gusto kitang makausap, Miss Lee.” Huminto ito sandali at uminom ng Mcfloat. “Ng misinsinan.” Dugtong nito. Diretso ang tingin sa kanya.

Nagulat siya. Matagal na mula noong huli silang magkitang dalawa. Hindi niya akalain na si Owen Triveles ang nasa harapan niya ngayon. Pambihira! Hindi niya namukhaan na si Owen ang taong gustong kumausap sa kanya. At nag-disguise pa ang kumag. Marahil ay ayaw nitong makilala ng mga tao sa loob ng mall na iyon.

She composed herself. Tiningnan din niya ito ng diretso. “Ano naman ang gusto mong pag-usapan natin, Mr. Triveles?” tanong niya. Ininuman din niya ang iininom nitong Mcfloat. “Ng masinsinan?” Ginaya niya ang ginawa nito. Hindi niya alam kung bakit naisipan niya iyong gawin. Marahil ay gusto lang niya itong asarin.

Napailing naman ito sa ginawa niya. Napaismid naman siya dito. Napahalukipkip siya.

He took a deep breath. “Mas maganda siguro kung sa mas tahimik at pribadong lugar tayo mag-uusap.” Wika nito.

“Hindi mo ba nakikita na oras ng trabaho ko ngayon?” sarkastikong tanong niya rito. Taas ang mga kilay.

Tumikhim muli ito. “Alam ko, pero kailangang magka-usap na tayo ng masinsinan.” Sagot naman ni Owen. May diin sa bawat salitang sinabi nito. Parang balewala rito kung oras ng trabaho niya ngayon.

“Alam mo naman pala, bakit gusto mo pa akong kausapin at sa oras pa ng trabaho ko?” Malapit na siyang mainis sa kahambugan ng lalaking ito.

“Busy ako sa mga susunod na araw, marami akong appointments at ngayon lang ang libreng araw ko.” Seryosong sabi nito.

Napapailing na tinitigan niya ito ng maigi. “Owen Triveles, hindi lang ikaw ang nag-iisang taong busy sa mundo. Kung busy ka sa mga susunod na mga araw, ganoon din ako. Hindi lang naman ikaw ang maraming ginagawa.”

Sandali itong natahimik. Pinagmasdan siya. Mayamaya ay pumikit ito at hinulot-hilot ang sentido nito. Sa tingin niya ay nauubos na ang pasensya nito sa kanya. Pakialam ko naman sa kanya!

Minulat nito ang mga mata nito at namangha siya rito nang bigla na lang itong tumayo mula sa kinauupuan nito at hinila ang kamay niya. Napatayo rin siya sa kinauupuan niya. Nakanganga na nakasunod siya sa binata habang hila-hila nito ang kamay niya.

Nilapitan ni Owen ang manager niya. Namilog ang mga mata ng manager niya nang mabistahan nito ang mukha ni Owen Triveles. Hindi makapaniwala ang manager niya na dinayo sila ng sikat na TV host.

Alanganing napangiti ang manager niya. “Owen Triveles.” Anito.

Matipid na ngumiti si Owen. “Ipagpapaalam ko sana itong crew n’yo. I’m taking Denise Lee out, Importante kasi ang pag-uusapan naming dalawa, kung pwede sanang hiramin ko na ang natitirang oras niya.” Magalang na sinabi ni Owen sa manager niya.

Ang mga kasamahan naman niya naki-usosyo na sa kanila. Narinig ng mga ito na binanggit ng manager nila ang panagalan ni Owen Triveles. Kaya naman halos lahat sa mga kasamahan niya ay nakamasid na sa kanila.

Ang mga babae na ka-trabaho niya ay halos lumuwa na ang mga mata sa katititig kay Owen. They were absolutely smitten by his charm.

Ganoon din marahil ang manager niyang si Miss Cynthia na natulala sa kaguwapuhan ni Owen. “Oh, walang problema Owen. Okay lang na maghalf-day siya. Hindi naman kulang ang mga tao ko dito,” nginitian nito ng todo ang binata. Binalingan siya ni Miss Cynthia. “Sige, Denise, mag-out ka na, mukhang importante ang sadya sa’yo ni Owen.” Anaman nito at ibinalik muli ang tingin kay Owen.

Owen smiled gorgeously. He definitely knew how to use his charm. “Thank you, Miss Cynthia.” Tiningnan naman siya ni Owen. “O, ano pang hinihintay mo? Magpalit ka na.” anito sa kanya.

Hinatak niya ang kamay na hawak ni Owen. Naka-simangot na naglakad siya papasok sa loob ng crew room. “Nakakikita lang ng gwapo kumerengkeng na.” patungkol niya sa mga kasamahan niya at sa manager niya. Kung hindi si Owen Triveles ang magpapaalam para sa kanya na mag-under-time siya malamang ay hindi papayag si Miss Cynthia. Napaismid siya. Iba talaga ang nagagawa ng taong sikat na ay maganda pa ang hitsura.

Nagpalit siya ng damit. At inayos niya ang sarili. Pagkatapos ay pinuntahan na niya si Owen. Nakita niya kung paano ito pinagkaguluhan ng mga kasamahan niya. Panay ang pag-papa-authograph ng mga ito kay Owen.

Siniko siya ni Jeaney—isa sa mga ka-crew niya. “Ang swerte mo naman, magkakilala pala kayo ni Owen Triveles.” May inggit sa tinig nito.

Her eyeballs rolled. “Ano namang swerte d’un?”

Tinitigan nito ang notebook nito kung saan may authograph ni Owen. Napangiti ito. “Kasi sikat s’ya at guwapo pa. Paano ba kayo nagkakilala?” winika nito.

Patuloy siyang nakamasid kay Owen habang pinagkakaguluhan ito ng mga babae. Pati mga customer nila ay naka-recognize na rito at nagpa-picture narin ang mga ito sa binata.

“Naku, Jeaney, kung alam mo lang. Saka ko na sa iyo iku-kwento kung paano kami nagkakilala ng lalaking ‘yan.” Pagkatapos niyang sabihin kay Jeaney iyon ay iniwan na niya ito at nilapitan si Owen.

Nakisiksik siya sa mga tao. “Excuse me girls, tama na ‘yan. May date pa kaming dalawa nitong idol n’yo.” Buong ningning niyang sinabi at ikinawit niya ang braso niya sa braso ni Owen.

Napatanga naman ang mga babae sa paligid. Obvious na nagulat ang mga ito sa ginawa niya. At halata ring naiinggit ang mga ito sa kanya. ‘Anong say n’yo?’ Nahawi ang daan at nagsimula silang maglakad. Bago sila ay umalis ay nag-paalam muna sila sa manager niya. Napapangiti siya habang nilalampasan ang mga taong dinaraan nila. Napapalatak naman si Owen sa ginawa niya. Sinuot naman nito uli ang shades nito. Mahirap na at baka makilala ito ng mga taong madaraanan nila.

WALA siyang ideya kung saang restaurant siya dinala ni Owen. Isa lang ang alam niya: Sobrang sosyal ng lugar na pinagdalhan nito sa kanya.

Sinabi nitong kailangan daw nilang mag-usap sa lugar na tahimik at pribado, at doon nga sa lugar na sinasabi nito siya dinala.

Dumating ang waiter at ibinigay nito sa kanila ang menu. “Ano ba naman ang mga nakasulat dito, lahat hindi ko maintindihan!” reklamo niya kay Owen.

“Pumili ka lang diyan ng gusto mong kainin.” Sabi naman nito. Binalingan nito ang waiter at sinabi nito ang order nito.

Binasa niya uli ang mga nakasulat sa menu. Napakamot siya sa ulo. Hindi siya pamilyar sa mga pagkain na nakasulat sa menu. Lumipas ang ilang segundo ay nakakita na siya ng gusto niyang kainin. “Parang type kong lafang-in ‘tong Tuna Pesto Pasta.” Binalingan niya si Owen. “Ayos lang ba?” tanong niya rito.

Tumango naman si Owen. “She’ll have Tuna Pesto Pasta and Iced Tea.” Ito narin ang nagsabi sa waiter ng inumin niya.

Dumating ang mga in-order nila at nagsimula na silang kumain. Habang kumakain sila ay panay naman ang sulyap nito sa kanya.

Naiilang siya sa ginagawa nito. Hindi siya sanay na tinitingnan habang kumakain. “Bakit ganyan ka makatingin? May dumi ba sa mukha ko?” tanong niya.

Umiling ito. “Wala, ipagpatuloy mo na ang pagkain mo.”

Nagkibit-balikat siya. “Fine.”

OWEN was feeling uneasy. He grabbed his glass and drank. He took a deep breath. Hindi niya alam kung paano siya magsisimulang sabihin kay Denise na pumapayag na siyang pakasalan ito. That he was now agreeing on that arrange marriage imposed by their grandfathers.

“Miss Denise Lee, Let’s get married.” Malinaw at walang ka-kurap-kurap na sinabi niya sa dalaga.

Nahinto ito sa pagsubo at dinalahit ito ng ubo. Mukhang na-shock ito sa sinabi niya. Kinuha niya ang baso nito at agad niyang binigay kay Denise. Nasamid ito nang marinig ang sinabi niya.

Uminom ito mula sa baso at namilog ang mga mata nito. “Ano kamo? Magpapakasal tayo? Tama ba ang pagkakaintindi ko sa sinabi mo?” di makanapaniwalang tanong nito sa kanya.

Sa ibang pagkakataon, matatawa siya sa reaksyon nito. Medyo inasahan na niyang magugulat ito sa sinabi niya. Tumango siya sa tanong nito sa kanya. “Yup, magpapakasal na ako sa’yo.”

Tinitigan siya nito. Saglit na nag-isp. “Mukhang nagbago ang ihip ng hangin. Sa natatandaan ko, hate na hate mo ang makasama ako. Ngayon naman niyayaya mo akong magpakasal na tayo.” Exaggerated na napailing ito.

“Look, Miss Lee, sinasabi ko na sa ‘yong pumapayag na akong magpakasal tayo at ginagawa ko ito sa para sa Lolo ko.” Aniya ditong seryoso ang mukha. His face was a little too smug.

“Sinabi ko bang pumapayag na ako sa alok mo?” napabuntong-hininga ito. “Alam kong kaya ka magpapakasal sa akin ay dahil sa pinipilit ka ng lolo mo, pero sorry ka na lang, hindi ako magpapakasal sa’yo.” Seryosong sinabi nito.

Hindi niya inaasahang gano’n ang sasabihin nito. Hindi siya makapaniwalang tinanggihan nito ang proposal niya. Kung proposal ngang matatawag ‘yon.

IBANG klase talaga ang lalaking ‘to. Naisip niya. Akala siguro nito ay papayag siya nais nitong mangyari. Sorry na lang at hindi pa niya type mag-asawa lalo na kung si Owen Triveles ang mapapangasawa niya.

Sa mukha nito ay parang iritable na ito sa kanya. Nadagdagan pa nang tanggihan niya ang proposal nito.

“Hindi ba at napaka-suwerte mo, na ang isang tulad ko ang magiging asawa mo.” Ipinilig nito ang ulo at tinitigan siya. Iyong tingin na parang nagmamalaki ito sa kanya.

She rolled her eyes upward. Niyakap niya ang sarili at animo ay nilalamig. “Ang lakas ng ihip ng hangin dito ah…” aniya. Pinatutungkulan niya ang kayabangan nito. “Parang may bagyo.” Matalim siyang tiningnan nito.

Hindi niya pinansin iyon at nagpatuloy siya. “Ang lamig…” tumahimik siya sandali. “Alam mo, Owen Triveles wala akong pakialam kahit ikaw pa ang pinakasikat na lalaki sa mundo. Wala rin akong pakialam kung maraming babae ang nagkakandarapa sa’yo. At isa parin ang isasagot ko, HINDI ako magpapakasal sa’yo! Gets mo?” aniya rito. Tumayo na siya. Sobra na talaga ang kahambugan ng lalaking ito. Hindi niya ma-take!

Bago siya nakaalis ay pinigilan nito ang braso niya. Mula sa pitaka nito ay inabutan siya nito ng calling card. Isinisik nito iyon sa palad niya. “Just in case na magbago ang isip mo, tawagan mo ako.” At marahas nitong binitawan ang kamay niya.

Nabigla man siya sa ginawa nito ay nilayasan niya ito. Hindi niya namalayang hawak pa rin niya ang calling card nito hanggang sa makasakay siya ng taxi. Isinuksok lang niya sa bag niya ang tarheta ni Owen nang magsimulang umandar ang sasakyan.

PAGPASOK niya sa kanilang bahay ay nagulat siya sa nadatnan niya. Nagkalat ang mga gamit sa sahig. Parang binagyo ang buong bahay nila! Ang paboritong vase ng Auntie niya na nagmula pa sa China ay nagkapira-piraso na.

Nakita niya ang Uncle at Auntie niya na nanghihilakbot sa isang sulok. Ganoon din ang pinsan niya. “Anong nangyayari dito?”

Bago sumagot ang Uncle niya ay biglang may nagsalita sa bandang likuran niya. “Ah…ito pala ang pamangkin mo, Tony.”

Napalingon siya dito. Hindi lang pala ito nag-iisa. Marami itong kasama at marahil ay ang mga ito ang dahilan kung bakit nagkalat ang nga gamit nila. “Kayo ba ang may gawa nito?” tanong niya sa lalaki. Itinuro ang mga gamit na nagkalat.

Humalakhak ang lalaki. At mataman siyang tinitigan. Bigla nitong dinaklot ang mukha niya. “Tony, maganda ang pamangkin mo. Ano kaya kung ikaw na lang ang ipambayad ng uncle mo sa mga utang niya?” humalakhak muli ito. Sinabayan ng mga kasama nito ang tawa ng lalaki.

Parang gangster ang mga ito sa pelikula. “Ito ngang bahay ko ang isinanla ng uncle ko sa inyo! Ako pa ang gusto mong pambayad! Walanghiya ka!” nanggigigil na sabi niya habang hawak pa rin nito ang mukha niya.

Binitawan nito ang mukha niya at sinabunutan naman siya. Sobrang higpit ng pagkakasabunot nito sa kanya. Parang mabubunot ang mga buhok niya sa anit niya. “Ahhh!” ang sabi niyang nasasaktan sa ginagawa nito sa kanya.

“Hoy babae, huwag kang masyadong mayabang baka makita mo ang hinahanap mo!” binalingan nito ang uncle niya. “Tony, makinig kang mabuti, isang linggo lang ang ibinibigay na palugit sa inyo ni Mr. Chiu. At kapag hindi mo nabayaran ang utang mo sa kanya…” tiningnan sila nito isa-isa. “Baka sa kangkungan na kayo pulutin.”

He let go of her hair. Tinawag nito ang mga kasamahan nito. “Sinasabi ko sa iyo Tony. Isang linggo.” Naghalakhakan ang mga ito bago umalis sa bahay nila. Hindi pa nakutento ang mga ito. Pinagsisipa ng mga ito ang basurahan nila.

Tila nasa isang eksena sila ng pelikula. Minasahe niya ang ulo niya para kahit papaano ay maibsan ang sakit na dinanas ng anit niya sa kamay ng walanghiyang lalaki. Nilapitan niya ang uncle niya. “My God, Uncle Tony!” sambit niya nang makita na may pasa ito sa mukha at putok ang mga labi nito.

Nag-iiyak na naman ito. “Sorry Denise, talagang kukunin na nila itong bahay sa atin. Anong gagawin natin?”

“Ate Denise, saan na tayo titira?” tanong naman ng pinsan niya.

Oo nga naman, saan na sila titira kapag kinuha na ni Mr. Chiu ang bahay nila? Katulad nga ng sinabi ng tauhan ni Mr. Chiu malamang na sa kangkungan sila pulutin. Habang nag-iisip siya ng magandang solusyon, naisip niya ang calling card na pilit na isiniksik ni Owen sa palad niya kanina. Kinuha niya ang bag niya at mula roon ay inilabas ang calling card ni Owen

Matagal niyang tinitigan iyon. She made a decision. Pupuntahan niya si Owen bukas na bukas din.

Chapter 6 My 19 Year Old Wife

2010-03-15T23:59:00.001+08:00

“KATULAD nga ng sinabi niya, nineteen years old pa lang siya. Hindi ko rin naman gusto ang pakasalan siya.” singit naman ni Owen na inip na inip na sa pinag-uusapan.

Paulit-ulit lang naman at walang pinatutunguhan ang usapan ng mga ito. Kung siya ang masusunod ay kanina pa siya nagwalk-out sa lugar na iyon. But of course he can’t do that. His grandfather might have a heart attack again. Makokonsensiya na naman siya.

He looked at Denise. Kanina pa siya naiinis sa babaeng ito. Kung makapagsalita ay akala mo kung sino. She didn’t want to marry him. Fine. Hindi rin naman niya type ang babeng ito. Lalong hindi niya ito gustong maging asawa.

Oh Well, no doubt that she was extremely pretty. She was a typical chinita charmer. But she wasn’t his type. She was short and she looked anorexic. Sobrang payat nito na kayang tangayin ng hangin. He thought exaggeratedly. He couldn’t help to smile at the thought. She lacks finesse. And she was also young for his age. Denise Lee Lai Ying is only nineteen years old. She was nothing but a dumb teenager.

“Masyado pa ho akong bata para magpakasal at sa tingin ko masyado nang matanda ang apo ninyo sa akin,” Anito at sinulyapan siya.

Nagpantig ang tenga niya sa sinabi nito. Masyadong matanda? Siya? Wala pa naman siyang trenta ah!

Napatayo siya sa kinauupuan at nilapitan ito. Kanina pa siya nagpipigil na sakalin ang babaeng ito. “Excuse me, Miss Denise Lee, pitong taon lang ang tanda ko sa iyo,” aniya “Kung ayaw mong matuloy ang kasunduan ng mga Lolo natin, eh, di, maganda! That’s just fine with me young lady! Kung away mo akong pakasalan mas lalong hindi ko gusto ang makasal sa iyo. Hindi ko type na makasama ang walang utak at maarteng tulad mo!” Yamot na sinabi niya rito. Pinanlakihan pa niya ito ng mata. Kulang na lang ay umusok ang tenga at bumbunan niya.

Napailing si Denise sa sinabi niya. Her chinita eyes sparked fire. At nagulat na lang siya nang bigla itong tumingkayad at bigla siya nitong sinuntok sa mukha at sinipa ang kanang tuhod niya. Sobrang lakas ng ginawa nito na halos matumba siya sa pagkakatayo. Napahiyaw siya sa sakit. “Ouch! Damn it!” lumuhod siya at hinawakan ang nasaktang tuhod. Kinapa din niya ang pisngi niya. He tasted blood on his lips. The bitch hit her hard.

“Iyan ang bagay sa’yo! Hambog ka! Hindi ko rin type na maging asawa ka, ‘no. Gurang!” yamot ding winika nito. Nakapameywang pa.

Nagulat naman ang matatanda sa loob ng private room. Ang mommy ni Owen ay nanlaki ang mata sa ginawa ni Denise at hindi makaapuhap ng sasabihin. Ang uncle naman ni Denise ay napakamot sa ulo, hindi rin makapaniwala sa ginawa ng pamangkin. Si Lolo Ming Hao naman ay hindi malaman ang gagawin at natulala rin sa ginawa ni Denise. Habang ang daddy naman ni Owen ay pinipigilan ang matawa sa nasaksihang eksena.

Samantala si Owen ay panay ang himas sa nasaktang tuhod at tinignan ng matalim ang babaeng dalawang beses na siyang ipinahiya. He wiped the blood on his lips. At ang walanghiya, tinawag pa siya nitong gurang! Sumosobra na talaga ang babaeng ito. Hindi siya makapaniwalang nasapak siya nito. Sa liit nito ay naabot nito ang mukha niya. Nakakahiya dahil six-one ang height niya kumpara sa taas nitong lumampas lang yata ng ilang pulgada sa limang talampakan.

He would love to strangle the bitch’s neck. That would be a great satisfaction. But he couldn’t do that, of course, with his olds around? Heck, he wanted to erase that smirk on her pretty face.

“Uncle, halika na aalis na tayo,” Anito sa Uncle Tony nito. Yumuko sa matatanda bilang tanda ng pagpapaalam. “Sige po.” Paalam nito sa Lolo Ming Hao niya. At binuksan nito ang pinto at lumabas ng private room.

“Pasensya na kayo sa pamangkin ko, mukhang may toyo na naman.” Anaman ni Uncle Tony. Nagpaalam narin ito. Tumango naman ang Lolo niya bilang pag-unawa sa pamangkin nito. Sinundan na nito si Denise.

“PAMBIHIRA ka talaga Lee Lai Ying” anang uncle Tony niya sa kanya.

Nalaman niyang mas naunang pinasundo ni Lolo Ming ang Uncle niya mula sa bahay nila, kaya nang dumating siya sa restaurant ay nandoon na ang tiyuhin niya. At hindi na siguro nagulat si Uncle Tony sa arrange marriage na pinagkasunduan ng Lolo niya at ni Lolo Ming Hao. Marahil ay matagal ng alam ng Uncle Tony niya ang tungkol sa bagay na iyon.

Nang makakita siya ng taxi ay agad niyang pinara ‘yon. Sumakay siya at sumunod naman ang uncle niya. Bad trip siya. Pinasama ng Owen Triveles na ‘yon ang araw niya. Ang yabang-yabang ng lalaking iyon. Hahaha, mabuti na lang at nakaganti siya kahit papaano sa mga insultong sinabi nito sa kanya kanina. Napangiti siya sa naisip.

“Uncle, bagay lang sa Owen Triveles na ‘yon ang ginawa ko sa kanya. Napakayabang niya, akala niya kung sino siyang hari ng Pilipinas.” Nakasimangot na sabi niya sa tiyuhin.

Napailing ang uncle niya sa tinuran niya. “Nakakahiya kay Uncle Ming ang ginawa mo sa apo niya kanina. Ganun din sa mga magulang ni Owen, baka isipin nu’n na napakabayolente mo at baka magdalawang-isip sila na ipakasal ka kay Owen.” Ani Uncle Tony.

Bumuga siya ng hangin. “Sila itong gigil na gigil na magpakasal kami ng Owen Triveles na ‘yon. At wala pa akong balak na magpakasal, lalo na sa apo ni Lolo Ming.” Naghalukipkip siya.

“Talaga pa lang hindi mo gustong matupad ang kahilingan ng Lolo mo,” anito “Paano na ang bahay natin na nakasanla kay Mr. Chiu?” Halata ang lungkot sa mga mata ni Uncle Tony.

Patawarin siya nawa ng Lolo niyang yumao na, pero hindi parin niya gustong magpakasal sa apo ni Lolo Ming. Nararamdaman niyang hindi sila magkakasundo ni Owen. At problema din talaga nila ang pambayad sa utang ng uncle niya kay Mr. Chiu. Nakasanla pa rin dito ang titulo ng bahay nila. Binigyan ang Uncle niya ng dalawang buwan para makabayad sa utang nito kay Mr. Chiu, at sa oras na hindi nito mabayaran ang utang nito ay tuluyang kukunin ng mayamang negosyante sa kanila ang bahay ng papa niya at mawawalan na sila ng tirahan.

Alam niyang walang lupa o kung ano mang assets na pag-aari ang Uncle Tony niya. Hindi niya hahayaang mapunta sa iba ang bahay na pag-aari ng Papa niya. Iyon na lamang ang nagsisilbing alaala niya mula rito.

Napabuntong-hininga siya. Saan naman sila kukuha ng pambayad sa utang ng Uncle niyang pasaway?

TATLONG ARAW na ang nakakaraan magmula nang mag-kausap ang pamilya niya, Si Denise Lee at ang Uncle Tony nito.

Hanggang ngayon ay naiinis parin siya sa malditang teenager na ‘yon. Napabuntong-hininga siya. Ilang beses na siyang kinukulit ng lolo niya para kausapin nilang muli ang dalaga at ang Uncle nito. Pero hanggang ngayon ay hindi parin niya nagagawa. At patuloy siyang tumatanggi. Sinabi niyang ano ang magiging silbi no’n gayung si Denise Lee mismo ay hindi gusto ang ideyang magpakasal sa kanya.

Mukhang matigas ang Denise Lee na ‘yon. Akala mo kung sino kung makaasta. Napabuga siya ng hangin. Nananakit lang ang ulo niya sa kakaisip sa babeng iyon.

Nasa loob siya ng dressing room kung saan siya nagpapahinga. Nagsindi siya ng sigarilyo. He puffed and then he blew the smoke upward. Isa pa sa problema niya ay halos isang buwan nang hindi nagpaparamdam sa kanya si Greta. She’s out of reach. Pagkatapos ng shooting nito sa Thailand ay dumiretso naman ito sa Paris at nagbakasyon. Mukhang ayaw nitong makausap siya.

Napabuga na naman siya ng hangin. Hindi pa niya nauubos ang tangang sigarilyo ay pinatay na niya ang sindi niyon at itinapon sa ashtray.

Kung ayaw siyang makausap ni Greta ay bahala ito sa gusto nito. Masyadong marami ang trabahong nangangailangan ng kanyang atensyon para bigyan pa niya ng pansin ang problema niya kay Greta o kay Denise Lee man.

He just had four hours break at kanina pa siya walang tulog. He just finished shooting a commercial for a popular brand of coffee. At ngayon nga ay dumiretso naman siya para sa taping ng travel show niya na ang location ay sa Davao.

Habang nakaupo siya sa lounge chair ay umidlip muna siya bago magsimula ang taping nila. Alas-kwatro pa naman ng hapon ang simula ng taping nila. Hindi pa man niya nababawi ang tulog na ninanais niya ay tumunog ang cellphone niya na nasa bulsa lamang niya. Agad niyang sinagot ang tawag niyon.

Ang mommy niya ang tumatawag. Sinabi nitong sinugod na namang muli ang Lolo niya sa hospital wala pang isang oras ang nakakaraan. Nalaman niyang tumaas ang presyon nito.

Kinabahan siya at dali-daling nagpaalam sa kanyang director at sa buong staff ng kanyang palabas at sinabi niyang kailangan niyang pumunta ngayon sa Maynila dahil may emergency sa pamilya nila. Naintindihan naman siya ng mga kasamahan niya at pumayag ang mga itong i-post pone muna ang taping. Mabuti na lamang at nakakuha siya ng agad ng ticket sa eroplano pabalik ng Maynila.

Gabi na ng makarating siya sa ospital na pinagdalhan sa lolo niya. Nang makarating siya doon ay tulog pa ito. May oxygen na naka-kabit dito.

Nilapitan niya ang mommy niya. “Kumusta si Lolo?” tanong niya agad dito.

Ang mommy niya ang nagbabantay dito. Ang daddy naman niya ay nasa Baguio dahil may business conference ito doon. Malamang ay bukas na ito makakabalik ng Manila.

“Mabuti-buti na siya ngayon. Tumaas ang presyon nito at kaagad naming sinugod sa ospital. Akala ko nga inatake na naman sa puso.” Sagot naman ng mommy niya.

Naupo siya sa bakanteng upuan. He sighed. Mukhang sunod-sunod ang dinaranas ng Lolo niya. Napailing siya.

Ilang oras pa ang lumipas at nagising din ang Lolo niya. Pagmulat ng mata nito ay siya agad ang hinanap. “Owen, apo.” Anito.

Lumapit naman siya dito at umupo sa gilid ng kama nito. “Lolo,” aniya.

Huminga muna ito ng malalim at tinitigan siya. “Sana ay nakapagisip-isip ka na. Alam mong matanda na ako,” Anito sa nahihirapang tinig.

“Lolo, huwag muna kayong magsalita,” Aniya dito. Alam niyang nahihirapan ito sa pagsasalita.

“Owen, sana ay pumayag ka sa gusto kong mangyari,” Mabagal ang pagsasalita nito. “Hindi na magtatagal ang buhay ko, kaya sana matupad ang ipinangako namin sa isat’isa ng matalik kong kaibigan na si Lee Yuan Chang. I want to see you marrying Denise Lee, before I leave this world…”anito. “Iyon lang ang gusto kong mangyari,” dagdag nito at panay ang hinga ng malalim.

Hindi niya kayang nakikita na nahihirapan ang Lolo niya. He had hard time breathing. He also looked pale. Hindi nila alam kung hanggang kailan na lang ang itatagal ng lolo niya sa mundo. Baka sa mga susunod na araw ay bigla na lamang itong bawian ng buhay na hindi natutupad ang pangarap nito na magkaroon ng mas matibay at direktang ugnayan ang pamilyang Huang at Lee.

He looked at his mom. Nasa mga mata nito ang pagsang-ayon sa gustong mangyari ng Lolo niya. Marahil ay pumapayag narin ito sa arrange marriage na ipinipilit ng Lolo niya. Naniniwala ang lolo niya na bad luck ang hindi pagtupad sa isang kasunduan.

He took a deep breath. “Yes, Lo, I will marry Denise Lee. Pumapayag na akong pakasalan siya,” aniya sa mahinang tinig. Wala siyang mapagpipilian. Gusto niyang paluguran ang matanda, bago man ito mawala sa mundo. He sighed. Wala parin siyang nagawa sa kagustuhan ng Lolo niya. Hindi na niya matatakasan ang tadhana niyang maikasal sa apo ni Lee Yuan Chang.

Napangiti ang matanda at hinawakan ang kamay niya. “Salamat Owen,” wika nito. Naging maayos ang paghinga nito.

Nang marinig nito ang sinabi ng apo na pumapayag na itong maikasal kay Denise Lee ay mukhang sumigla ito. Kahit sa pakiramdam niya ay nagmistula siyang puppet, na ang Lolo niya mismo ang may hawak ng pisi at ito ang nagpapagalaw sa buhay niya. Pinilit niya ang sariling ngumiti. Kung ang pagpayag niya sa kagustuhan ng lolo niya ang makapagpapagaling dito ay hindi na siya magda-dalawang-isip pa.

Chapter 5 My 19 Year Old Wife

2010-03-15T23:58:00.000+08:00

“MABUTI naman at tapos na ang duty mo, dapat ilibre mo kami ngayon ni Erik.” Salubong ni Tanya sa kanya paglabas niya sa pinagtatrabahuhan niya. Kasama nito ang kakambal nitong si Erik at dinalaw siya.

“Walanghiya!” aniya nang makita ang magkapatid. Wala pang isang buwan nang magkaroon siya ng trabaho. She was currently working as a service crew at McDonald’s. Alam na niya ang pakay ng dalawang ito sa kanya. Kakasahod lang niya at talagang pinuntahan pa siya ng mga ito, tiyak magpapalibre ang mga ito.

“Aba dapat mo lang kaming ilibre ngayon, kumita ka eh.” Sabat naman ni Erik.

Napaismid siya. “Sabi ko na eh! ‘San ninyo ba gusto?” tanong niya sa dalawa. Nagsimula silang maglakad. Marami naman silang pwedeng pasyalan dahil na sa loob lang naman sila ng SM Megamall.

Sandaling nag-isip si Tanya. “Mag-videoke tayo?!” suhestiyon nito. Sa tuwing mag-gagala sila, kumanta sa videoke ang trip nila. Lalo na siya at si Tanya.

Napangiti siya. Matagal-tagal narin siyang hindi nakakahawak ng mic. “Magandang ideya ‘yan Tanya.” Aniya.

“Naku kakanta na naman ang mga sintunado.” Si Erik. At binuntutan ng tawa ang sinabi. Iba naman ang trip ni Erik. Mas feel nito ang mag-arcade sa World’s of Fun.

Kinurot niya sa tagiliran si Erik. “Sintunado ka d’yan!”

“Aray! Hindi ka na mabiro.” Anaman nito.

Silang dalawa ni Tanya ang pumasok sa videoke room at si Erik naman ay inabala ang sarili sa paglalaro ng Tekken. Syempre sagot niya ang token na ginamit ng kumag.

Dalawang oras silang nagtagal sa pagvi-videoke at niyaya na niyang umuwi ang mga ito. Hindi na sila kumain sa fast food dahil nangako siyang ililibre niya ang mga ito ng lunch bukas. Tutal ay rest day naman niya.

Nasa labas na sila ng Megamall at nag-aabang ng masasakyang bus nang may biglang tumapat na itim na kotse sa kanila. Nagtaka naman sila.

“Hala ka Denise, baka kidnap-in ka ng mga nakasakay d’yan.” Biro sa kanya ni Tanya.

Kinabahan naman siya. Bumukas ang pinto ng kotse at bumaba ang dalawang lalaki na tila mga Men in Black. ‘Naku baka ito ang mga pinag-kakautangan ni Uncle Tony.’ Sabi ng isip niya. “Bakit naman ako ki-kidnap-in, hindi naman mayaman ang pamilya ko.”

Nakita niyang may tinitingnan na litrato ang isa sa dalawang lalaki at sinulyapan siya. Nilingon nito ang kasama nito at tiningnan din ang litrato. Sinulyapan din siya ng isa at nagtanguan ang dalawa. Nagsimulang maglakad ang dalawa papalapit sa kanila.

Huminto ang dalawa sa mismong tapat nila. Kumabog ang puso niya. Pinagpawisan siya. Tinitigan siya ng dalawang mama. Hinawakan niya ang kamay ni Erik.

“Denise Lee Lai Ying?” tanong ng isa

Hindi siya sumagot. Baka ang mga lalaking ito ang pinag-kakautangan ng uncle niya at siya ang gagawing pantubos.

Tinitigan muli nito ang hawak na litrato. “Ikaw si Denise Lee Lai Ying diba?” ulit ng lalaki.

Umiling siya at tinalikuran ang mga lalaki. Hinila niya ang ang kamay ni Erik at hinatak ito palayo. Mukhang nagkatotoo ang sinabi ni Tanya. Nagtataka man si Tanya ay sumunod ito sa kanila.

Hindi naman siya tinantanan ng dalawang lalaki at sinundan sila. “Miss Lee, huwag ka ng tumakas.” Sigaw ng isa.

Binilisan niya ang pagtakbo. “Hindi naman ako si Denise Lee.” Sigaw na tanggi din niya.

Kahit binilisan niya ang pagtakbo ay naabutan parin sila ng “Men in Black”. Nakorner na siya. Paano naman niya tatakasan ang dalawang lalaking ito na mukhang goons? Sa liit niya ay hindi niya kayang labanan ang mga ito. Kahit si Tanya ay hindi siya kayang ipagtanggol. Kahit pa mismo si Erik dahil payat ito at bugbog-sarado ito pag nagkataon.

“Teka, nagkakamali ho kayo mama, hindi naman siya si Denise Lee.”sabad ni Erik.

“Tama siya mga manong, baka nagkakamali kayo.” Sabi naman ni Tanya.

Hinihingal siya at hindi siya makapag-salita. Humugot siya ng malalim na hininga bago nagsalita. “Bakit ninyo kami hinahabol manong? Nagkakamali ho kayo ng taong hinahanap.”

Hinawakan siya ng sa braso ng lalaki. “Huwag ka ng maraming satsat Miss Lee. Kailangan ka naming isama ngayon at kanina ka pa hinihintay ni Boss.” Sabi naman nito. At kinaladkad siya.

Hindi siya nakabuwelo at muntikan pa siyang madapa. “Teka, manong saan ninyo ako dadalhin?” palag niya.

Sumabad naman ang isa pang lalaki. “Huwag ka ng magtanong Miss sumama ka na lang.”

Napatanga naman sina Erik at Tanya at hindi alam ang gagawin. Pilit niyang hinihila ang kamay niya ngunit mahigpit ang hawak ng lalaki sa kamay niya. “Nagkakamali talaga kayo hindi ako ang taong hinahanap ninyo. Ano bang atraso ko sa inyo?”

“Tumigil ka! Baka gusto mong itapon ka namin sa ilog?” pananakot nito.

Naumid ang dila niya. Hindi niya yata feel ang itapon sa ilog. Napatingin siya sa mga kaibigan. Bakit hindi siya tinutulungan ng mga ito? “Hoy! Hindi ninyo ba ako tutulungan?” asik niya sa dalawa.

Napatakbo ang dalawa sa kanya. “Saan ninyo dadalhin ang kaibigan namin?” si Erik.

Nilingon ng lalaki si Erik. “Mabuti pang huwag na kayong makialam mga bata.” Sagot naman nito. Hindi na nakapalag ang mga kaibigan niya. Natatakot din ang mga ito at baka madamay pa sila.

Sinipa ni Denise sa tuhod ang lalaking may hawak sa kanya. Napadaing ito sa sakit pero nanatiling hawak parin siya nito. “Wala akong atraso sa inyo! Pakawalan ninyo ako!” sigaw niya.

Pilit siyang isinakay sa kotse ng dalawang lalaki. Kahit anong pagpapalag niya ay hindi siya binitawan ng mga ito. Umandar ang sasakyan at hindi niya alam kung saan siya dadalhin ng mga ito. Huwag naman sana siyang ibenta sa white slavery. Naku, kapag nalaman niyang ang uncle niya ang may kagagawan ng lahat ng ito ay sinusumpa niyang ibabaon talaga niya ito ng buhay.

Parang nagkakarerahan ang mga daga sa dibdib niya. Hindi siya pamilyar sa daan na tinatahak nila o hindi niya lang makita ng maigi ang dinaraanan nila dahil tinted ang sinasakyan nilang kotse at alas-siyete pasado na at madilim na ang buong kapaligiran.

‘Hindi naman siguro ako ibebenta ng mga kumag na ‘to sa mga hapon?’ kausap niya sa sarili. Napabuntong hininga siya. Helpless na ipinikit ang mga mata niya. Bahala na si Batman kung ano nag mangyayari sa kanya.

Wala pang dalawang oras ay huminto na ang kotse sa tapat ng isang Chinese restaurant. Naunang bumaba ang lalaking na sa kanan niya.

“Maaari na kayong bumaba, Miss Lee.” Anito sa kanya.

Naguguluhang napatingin siya sa lalaki. Puno ng katanungan ang singkit na mga mata niya. “Bakit tayo huminto dito?” tanong niya. Hindi tumitinag sa kinauupuan niya.

Nagsalita naman ang katabi niyang lalaki sa kaliwa bago ito bumaba. “Masyado ka ng maraming tinatanong, mas mabuti kung sisimulan mo ng bumaba.” Anito.

Napatingin naman siya dito at napataas ang kilay niya. “Ang sungit mo ha, manong. Para nagtatanong lang ang tao. Hmp!” paismid na sinabi niya at padabog na bumaba sa kotse.

Nang makababa siya sa sasakyan ay hinawakan na naman siya ng dalawang lalaki. Pakiramdam niya ay isa siyang suspek sa isang krimen at kulang na lang ay posasan siya ng mga ito.

Panay parin ang piglas niya. “Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ninyo ako pilit na isinasama dito!” Hindi niya gusto na hinahawakan ng mga ito ang makinis niyang balat. “At pwede ba mga manong, huwag ninyong higpitan ang hawak ninyo sa akin at baka masugatan ninyo ang balat ko.” Maarteng winika niya sa mga ito.

Wala namang salita ang lumabas sa mga bibig ng mga ito. Diretso lang ang lakad nila habang hawak-hawak siya. Mayamaya ay huminto sila sa isang pribadong kwarto. Kumatok muna ang isa sa dalawang lalaki at pumasok sa loob. Pagkatapos ay lumabas muli ito. “Sinabi ni boss na papasukin na raw siya sa loob.”

Kumabog muli ang puso niya. ‘Oh no! Baka ibebenta na ‘ko sa mga hapon!’

Nagsimula na naman siyang magpumiglas nang ipasok na siya sa pribadong kwarto. “Huwag ninyo akong ibenta sa hapon! Maawa kayo sa akin! Marami pa akong pangarap sa buhay!” hiyaw niya sa mga ito.

NAPAHINTO siya sa pagsigaw nang makita niya ang uncle niya sa loob ng pribadong kwarto sa Chinese restaurant na pinagdalhan sa kanya.

Bigla ang pagdilim ng mukha niya at sinugod niya ang Uncle Tony niya. “Sinasabi ko na nga ba! Ibenenta na rin ba ninyo ako, ha Uncle?” asik niya sa Uncle Tony niya na napalis ang ngiti nang makita ang ekpresyon ng mukha niyang nanlilisik pa ang mga mata.

“Ka-kasi…ganito ‘yun,” hindi nito alam kung paano magpapaliwanag sa pamangkin.

“Punong-puno na ako sa inyo Uncle Tony!” nangagalaiti siya dito. Kuyom ang kamao.

Hindi niya napansin na bukod sa Uncle Tony niya ay may ibang tao pa sa loob ng private room. Biglang nakirinig siya ng tikhim at napalingon siya doon. Hindi parin nagbabago ang ekspresyon ng mukhang niyang handang manakal ng tao.

Ngumiti ang matanda sa kanya. Base sa nakikita niya ay hindi Pilipino ang isang ito. Sigurado siyang Chinese ito. Matangkad ito at puro puti na ang buhok na medyo nakakalbo na. “Ni Hao Ma. Sa wakas at nakita na rin kita Denise Lee Lai Ying.” Anito sa diretsong tagalog. Binati rin siya nito sa lengwahe ng bansang pinaggalingan nito.

Nagtaka naman siya dahil magaling itong magsalita ng tagalog at malinaw pa ang pagkakabigkas ng salita. Pero may puntong intsik ito kapag nagsasalita. Hindi niya ito kilala. At bakit bakas sa mukha nito ang kaligayahan nang makita siya?

“Ni Hao. Sorry po, pero hindi ko kayo kilala.” Wika niya. Naging kalmado na siya. At nawala na ang galit na naramdam niya kani-kanina lang. Napasulyap siya sa tiyuhin niya na nakahinga ng maluwag. Parang magaan ang loob niya sa matanda kahit ngayon pa lang niya ito nakita.

Napangiti itong muli at nilapitan siya. “Ikaw ang apo ng matalik kong kaibigan na si Lee Yuan Chang,” At walang sabi-sabing niyakap siya nito. Siguradong-sigurado itong siya ang apo ni Lee Yuan Chang.

Nagulat man siya sa ginawa ng matandang intsik ay hinayaan na niya ito. Halatang sabik na sabik ito sa kanya. Sabi nga naman nito ay matalik daw nitong kaibigan ang lolo niyang si Lee Yuan chang.

Matapos ang mahigpit nitong pagyakap sa kanya na para bang ngayon lang nito nakita ang “long-lost apo” nito ay tinitigan siya nitong mabuti. “Maganda ka ngang talaga,” napangiti itong muli. “Nakalimutan kong ipakilala ang sarili ko, Ako ang matalik na kaibigan ng lolo mo, Huang Ming Hao ang pangalan ko at mula pa pagkabata ay magkaibigan na kami, sayang lang at matagal na panahon kaming hindi nagkita, at siya’y pumanaw na labing-walong taon na ang nakakaraan.” Nagkaroon ng lambong ang mga mata nito nang maaalala ang matalik na kaibigan. Halos isang buwan na itong nakalabas sa ospital. Gumaling naman agad ito mula sa atake sa puso noong tatlong linggo na ang nakakaraan.

Nakinig siya sa mga ikinuwento nito tungkol sa sarili nito at sa lolo niyang matagal nang namahinga sa langit. Naupo sila sa isang sofa at magkaharap silang dalawa. Hinayaan lang siya ng tiyuhin niyang makipag-usap sa matandang intsik. Nalaman niya sa matanda ang tungkol sa kabataan nito at sa lolo niya at kung paano napadpad ang mga ito sa Pilipinas. Namangha naman siya sa uri ng pagkakaibigan meron ang mga ito.

Humingi rin ito ng despensa sa kanya tungkol sa nangyari sa kanya kanina nang harangin siya ng mga “Men in Black”. Na nalaman niyang mga tauhan pala ni Lolo Ming ang mga iyon.

Sinabi niya ditong natakot talaga siya kanina dahil akala niya ay ibebenta siya sa mga hapon o balak siyang kid-nap-in ng mga lalaking humarang sa kanila kanina. Sinabi naman nitong iyon daw ang naisip nitong paraan para magkita silang dalawa. Pero hindi pa nito sinasabi sa kanya kung ano talaga ang rason nito kung bakit nito ginawa iyon.

“Lolo, hindi pa ba matatapos ang pagkukuwento ninyo?” tanong ng isang tinig na ikinalingon niya sa direksyong ng pinangalingan ng boses. At nakikita niya sa mukha nitong naiinip na ito.

Napanganga siya nang malaman kung sino ang nakaupo sa isang sofa na hindi naman ganun kalayo sa kinauupuan nila ni Lolo Ming Hao. Kahit kailan ay hindi niya makakalimutan ang mukha nito. Sariwa pa sa alaala niya ang kalupitang dinanas niya sa kamay nito!

Walang iba kundi si Owen Triveles! Pero anong ginagawa nito dito? Tanong ng isip niya.

Lumingon din ang matanda sa direksyon ni Owen. “Ah...oo nakalimutan kong nandyan nga pala kayo,” Anaman ng matanda. Mukhang nakalimutan nito ang presensya ng apo nitong si Owen pati na ang mga magulang ng lalaki nang makita siya nito.

Kahit siya ay hindi napansin ang presensya ng hambog na si Owen Triveles. Pero kaano-ano nito si Lolo Ming Hao? Tinawag nitong lolo ang matanda. Mag kamag-anak ba ang mga ito?

Napailing naman si Owen at napasulyap sa kanya. Mukhang natatandaan din siya nito dahil nagdilim ang mukha nito at halatang hindi nito gusto ang presensya niya. Aba! Kung ayaw nito sa kanya mas lalong ayaw niya dito. Sinimangutan niya ito at tinaasan ng isang kilay.

Ibinalik ng matanda ang tingin nito sa kanya. “Nakalimutan kong ipakilala sa’yo Denise, ang apo ko,” Nilingon nito si Owen. “Malamang ay pamilyar siya sa’yo, isa siyang host ng travel show, Denise, I’d like you to meet my grandson Owen.”

“Kilala ko na po siya, hindi ko alam na apo ninyo ang hambog na lalaking iyan. Ang malas n’yo naman.” Wika niyang kulang na lang ay tumaas ang isang kilay niya hanggang kisame.

Napasinghap naman ang lahat ng tao sa loob ng kwartong iyon sa tinuran niya, maliban kay Owen na tumiim ang mga bagang. Hindi makapaniwala ang lahat sa sinabi niya tungkol kay Owen.

“Denise, magdahan-dahan ka sa sinasabi mo.” Paalala ng uncle niya na hindi rin makapaniwala sa talas ng dila niya.

“Bakit hija may ginawa ba sa iyong hindi maganda ang apo ko? Nagkita na ba kayo dati?” malumanay na tanong ng matandang intsik.

Sinulyapan niya si Owen. “Tanungin na lang po ninyo ang apo n’yo.” Tipid na sagot niya.

Napalingon naman ang matanda sa apo nito. Kunot ang noo. Si Owen naman ay nagdilim ang anyo at napatiim ang mga bagang.

“Uncle Ming, mas mabuti siguro kung pag-usapan na natin ang tungkol sa kasal ng pamangkin ko at ng apo ninyo.” Pumagitna na si Uncle Tony dahil nararamdaman nitong may animosity sa pagitan ni Denise at ni Owen.

“Tama ka Tony, mas maganda nga kung pag-uusapan na natin ang tungkol doon.” Anang matanda.

Ang mga magulang naman ni Owen ay mataman lang na nakikinig at nakamasid.

Huminga muna ng malalim ang matanda bago nagsalita. “Denise, ang tunay na dahilan kung bakit ka nandito ngayon ay upang sabihin sa iyo na dapat mong pakasalan ang apo ko,”

“Ano! Dapat kong pakasalan ang apo ninyo?!” hindi natapos ni Lolo Ming ang sinasabi nito dahil bigla siyang umentra. Pakakasalan niya ang hambog na si Owen Triveles?! Tama ba ang pagkakarinig niya?

Inaasahan na nito ang magiging reaksyon niya. “Bago ka pa ipanganak, nagkaroon kami ng kasunduan ng lolo mo na ipakasal ang aming mga apo, upang mapagtibay ang aming pagkakaibigan. Ipinangako namin sa isa’t isa na tuparin ang kasunduang iyon. At ipinahanap talaga kita para mangyari na ang aming napag-usapan twenty years ago.”

“Hindi po puwede ‘yun!” apela niya. Hindi siya pwedeng magpakasal kay Owen! Napakabata pa niya para magpakasal. Hanep naman! Disinuebe anyos lang siya! Bukod doon hindi man lang siya nakatungtong ng kolehiyo.

“Pamangkin ko, hindi natin pwedeng balewalain ang pangakong binitiwan ng Lolo mo sa matalik niyang kaibigan. Sa katunayan ay may kasulatang nagpapatunay na gumawa sila ng kasunduan dalawampung taon na ang nakakaraan.” At ilabas nito sa bulsa ng pantalon nito ang papel na manilaw-nilaw na at kung hindi iingatang mabuti ay madaling mapupunit.

Ibinigay nito sa kanya ang papel at binasa. Nakasaad nga sa papel ang kasunduan na dapat na ipakasal nila Ming Hao at Yuan Chang ang kanilang mga apo. Ang apo nitong si Owen ay ipinagkakasundo nitong ipakasal sa magiging apong babae ni Lee Yuan Chang. At nakita niyang nakasulat doon ang pangalan ng lolo niya at may pirma pa ito roon. Dalawa lang naman ang apo ng Lolo Yuan Chang niya. Siya at si Xiao Tian. Nagkataon na siya ang nag-iisang apo nitong babae!

Hindi niya maintindihan kung bakit ginawa iyon ng lolo niya kahit na hindi pa siya ipanapanganak. Tila naka-kontrata na ang buhay niya bago pa siya isilang! Wala siyang kamalay-malay na may napili na ang lolo niya para maging asawa niya At sa kamalasan ay apo ng matalik na kaibigan ng lolo niya si Owen Triveles.

“Hija, alam mo bang meron din akong kopya ng kasulatang iyan.” At inilabas ng matanda ang papel na kaperhas ng sa lolo niya. Pinaghambing niya ang dalawa. Walang duda na pareho ang mga nakasulat sa dalawang papel at may date pa na November 22, 1986.

She let a long-suffering sigh. Nag-isip siya sandali. Napadako ang tingin niya kay Owen na hawak-hawak ang cellphone at mukhang abala sa pagte-text. Mukhang gigil na gigil ang matandang intsik na magpakasal sila ng apo nito.

Gumana na naman ang pilyang isip niya. Naalala niya ang ginawa sa kanya ng mayabang na si Owen Triveles sa party ng isang direktor na hindi niya matandaan ang pangalan. Puwes, pahihirapan niya muna ang mga ito bago niya i-konsidera ang pagpayag sa kasunduang sinasabi ng mga nito. Aba! Hindi birong kahihiyan ang natanggap niya sa apo nitong masama ang ugali! At hanggang ngayon ay inis pa rin siya rito.

“Pero patay na ang lolo ko wala na hong bisa ang kasulatang ito.” Walang emosyong wika niya. Ibinalik ang papel sa uncle niya at kay Lolo Ming.

Napamulagat naman sa kanya ang uncle niya. “Denise…”

Napaubo naman si Lolo Ming. “Denise, hija, mahalaga sa amin ng lolo mo ang pangakong iyon.” sabi naman ng matandang intsik.

“Lolo, can’t you see she doesn’t want to marry,” he looked at Denise then to his grandfather.

“A promise is a promise, Owen.” he eyed at his grandson.

Sinulyapan ni Denise ang uncle niya na hindi malaman kung paano kukumbinsihin ang pamangkin na pumayag sa kasunduang iyon.

“Uncle, hindi na uso ang fixed marriages ngayon,” Sabi niya sa tiyuhin.

“Pero Denise, nangako ang Lolo mo sa kaibigan niya at alam ng Papa mo ang tungkol sa kasunduang ito.” Paliwanag naman ng Uncle niya. Nasa isip ni Uncle Tony na kapag natuloy ang kasal ni Denise kay Owen ay mareresolba ang problema nito sa mga pinagkakautangan nito at maaaring maibalik sa kanila ang titulo ng bahay.

“Parehong patay na ang Lolo at ang Papa” sabi niya. Tigas-tanggi paring pumayag sa kasal na ipinipilit ng matandang intsik.

Nilapitan siya ni Uncle Tony at hinila ang braso niya. “Kakausapin ko lang ang pamangkin ko.” Paalam nito sa matanda.

Dinala siya ng uncle niya sa isang sulok. “Pumayag ka na Denise, maaari nating mabayaran ang mga utang natin kay Mr. Chiu, at maibabalik na sa iyo ang titulo ng bahay kapag pumayag ka ng magpakasal kay Owen.” Bulong nito sa kanya.

“Kayo ang may utang kay Mr. Chiu hindi ako.” Sabi naman niya dito.

Napabuntong-hininga ito. Nahihirapang kumbinsihin ang pamangkin. “Oo alam ko, pero hindi mo ba naisip na kapag nagpakasal ka sa apo ni Uncle Ming ay mababayaran na ang mga utang ko kay Mr. Chiu, malamang ay bibigyan ka nila ng pera, at maaari na nating tubusin ang bahay.” paliwanag naman nito.

Napasimangot naman siya sa sinabi nito. Mukhang kailangan pa niyang isakripisyo ang sarili niya para lang sa mga utang ng uncle niya. “Ako ang gagawin ninyong sakripisyo para lang mabayaran ang mga utang n’yo? Pambihira talaga kayo! Hindi pa rin ako papayag na magpakasal sa Owen na ‘yon” bumalik siya sa dati niyang puwesto.

Gaano naman kasigurado ang uncle niya na bibigyan siya ng pera ng pamilya ni Owen Triveles?

“Ano hija, pumapayag ka na bang pakasalan ang apo ko?” tanong ni Lolo Ming nang makaupo siya sa tabi nito.

“Hindi pa rin ho nagbabago ang isip ko, Lolo Ming, hindi ko pakakasalan ang apo n’yo.” Buo ang loob na sinabi niya.

“Bakit naman hija?” alanganin ang ngiti nito.

“Nineteen years old pa lang ho ako,” sabi niya. Sinipat ng tingin si Owen mula ulo hanggang paa. “Napakabata ko pa para magpakasal,”

“You heard her, she really doesn’t want to marry,” singit naman ni Owen sa usapan.

“Pero Denise, hindi naman importante kung nineteen ka pa lang. Ang mama ni Owen ay kade-debut lang nang magpakasal kay Lorenzo.” Sinulyapan nito si Anita at Lorenzo na nasa isang sulok.

Chapter 4 My 19 Year Old Wife

2010-03-15T23:57:00.000+08:00

“DAMN IT!” he cussed. The wine was dripping from his hair down to his face. He never felt so humiliated, until this day.

Tumayo siya at tiningnan nang matalim ang babaeng nakalaglag ng tray. “Anong katangahan ang ginawa mo babae?” tanong niya dito. He wiped his faced through his hand. His face was dangerous.

Denise was horrified with his reaction. Halata ang takot sa mga mata nito. Napapangiwi pa nga ito.

“S-sorry hindi ko sinasadya.” She stammered. She can’t look at his face.

“Sorry? May magagawa pa ba ang sorry mo? Natapunan mo ang damit ko!” Hinawakan pa niya ang basang Polo niya.

Namagitan naman ang lalaking katabi niya. “Owen, hindi naman siguro niya sinasadya.” Anito.

At dahil malakas ang boses ni Owen napatingin sa gawi nila ang mga taong malapit sa mesa nila. Curious kung ano ang nagyayaring komosyon.

“Hindi ko naman talaga sinasadya, nagkataon lang na nadulas ako.” Paliwanag naman ng dalaga.

He rolled his eyes upward. “Ang sabihin mo hindi mo tinitingnan ang dinaraanan mo.” Hindi makakaila ang inis sa tinig niya.

Naiinis narin si Denise sa lalaki. Tiningnan niya ang lalaki. Napakayabang naman ng lalaking ito. Naisip niya. Mataas ang lalaking kaharap niya. Hindi pa yata siya umabot sa baba nito. Kakaiba din ang aura nito.

Tinitigan nito ng maigi ang mukha niya.

He silently cursed. The girl was obviously staring at her. Para bang sinusuri siya. At naiinis siya sa ginagawa nito.

Naalala ni Denise kung saan niya ito nakita. Walang duda na ito ang sikat na host ng Let’s Travel na ipinapalalabas sa T.V.

Kaya pala maangas ito dahil sikat na celebrity. Kahit na! Eh ano kung sikat ito? Hindi na ba ito marunong tumanggap ng sorry?

“Alam mo ba kung anong kahihiyan ang ibinigay mo sa akin babae?” untag niya sa pananahimik nito. He looked disgusted.

“Eh, bakit ba ang yabang-yabang mo? Nag-sorry naman na ako sa’yo! Porke ba sikat ka, hindi ka na tumatanggap ng sorry?” sabi nito. Kahit naman siya ay nabasa din ang suot na damit.

Hindi niya matanggap na napahiya siya ngayong gabi. Marami pa namang press people na present sa gabing iyon. Malamang bukas o sa makalawa ay nasa dyaryo na siya.

Tumiim ang bagang niya nang makita na may nag-flash na ilaw sa bandang kaliwa niya. Sigurado siyang nakunan na ng litrato ang nangyayaring gulo sa pagitan nila ng babaeng ito.

Inawat siya ng kaibigan niya. “Pare, patawarin mo na hindi naman niya sinasadya.”

“`Tsaka hindi naman dapat ako ang magdadala niyan sa table ninyo, dahil hindi naman ako waitress dito. Ibinigay lang sa akin ‘yan nung balyenang babae kanina.” katwiran pa nito.

Lahat ng tao sa buong paligid ay nakatingin na sa kanila. Nagmamasid kung ano ang susunod na eksena.

Tiningnan niya ang babae. Sinuri niya ito mula ulo hanggang paa.

“Tatanggapin ko lang ang sorry mo kung luluhod ka.” Taas kilay na sabi niya. Hindi niya alam kung bakit lumabas sa bibig niya iyon.

“Ano? Lu-luluhod ako?” Hindi makapaniwalang tanong ni Denise. Bakas ng kalituhan ang mukha.

Tumawa siya ng mapakla. He was now enjoying the situation. Sa tingin niya ay mukhang aanga-anga ang babae.

Nagkibit-balikat siya. “Kung hindi ka luluhod ngayon habang humihingi ng sorry,” huminto siya saglit at nag-isip. “Baka ipadampot na lang kita sa mga security guard at ipatapon kita sa labas. Isa pa, mukhang gate crasher ka lang dito.” He folded his arms across his chest.

Kinabahan si Denise sa sinabi ni Owen. Luminga-linga siya sa paligid. Hinahanap si Miss Cleo. Pero hindi niya ito makita. Pinararatangan na siyang gate crasher ng Owen Triveles na ito!

Kahit saang anggulo tingnan dehado siya. Wala sa tabi niya si Miss Cleo para patunayan na hindi siya gate crasher sa lugar na iyon. Hindi din niya kayang ipagtanggol ang sarili niya dahil sikat ito at lahat ng tao sa lugar na iyon ay kilala ito.

Wala na siyang mapagpipilian kundi sundin ang inuutos ng hambog na lalaki. Sa mga oras na iyon ay gusto niyang maiyak sa kahihiyan. Pero hindi siya iiyak sa harap nito.

“Ano pang hinihintay mo?” taas kilay na tanong niya sa babae.

Magsisimula na sanang lumuhod si Denise nang dumating Si Miss Cleo. “Denise!” tawag nito.

Napatingin si Owen kay Miss Cleo. Kunot ang noo. “Miss Narciso.” He acknowledged.

“Miss Cleo buti at dumating ka.” Ani Denise. At umayos sa pagkakatayo. Muntik na itong lumuhod kanina.

“Ano bang nangyayari dito?” tanong nito.

Si Denise ang nagsalita. “Gusto niyang lumuhod ako habang humihingi ng sorry sa kanya. Hindi ko naman sinasadya na matapunan siya ng alak sa mukha,”

“Kilala mo ang babaeng ‘yan Miss Narciso?” tanong ni Owen.

“Oo, ako nagsama sa kanya dito.” Sagot naman ni Miss Cleo. Hinatak na nito si Denise palabas sa lugar na iyon. “Aalis na kami.”

“Hmmp! Yabang!” pahabol na sigaw ni Denise. Sumunod na ito sa paglalakad ni Miss Cleo.

Nang makasakay siya sa kotse nito ay i-ki-nuwento niya kung ano ang nangyari kanina. Hinatid siya nito hanggang sa Sampaloc. Doon kasi siya nakatira.

Napapailing na lamang ito sa mga ikinukuwento niya.

MAAGA pa lang ay pinuntahan na niya si Tanya kinabukasan.

Sabado ngayon at wala naman itong pasok sa school. Sa kanilang tatlo nila Erik, si Tanya lang ang nag-aaral. Si Erik ay abala sa pagbabantay ng computer shop na pag-aari ng pamilya nito. Next semester daw nito balak mag-aral.

“Good morning Tita.” Bati niya sa nanay nina Tanya at Erik.

Ito ang nag-bukas ng gate sa kanya. “O hija, ngayon ka na lang ulit napadalaw dito sa amin,”

Pumasok siya sa loob ng bahay. “Gising na po ba si Tanya?”

“Hindi pa nga, paano napuyat kagabi at sumama sa kapatid niya at nanood sila ng sine kagabi,” Sagot naman nito. “Nag-agahan ka na ba?” tanong nito. Umiling siya. “Tamang-tama, hindi pa ako tapos sa niluluto ko at dito ka na kumain. Akyatin mo na lang ‘yung kaibigan mo.”

“Sige po.” Anaman niya. Pinuntahan na niya si Tanya sa kwarto nito.

Hindi naman nagla-lock ng kwarto ang kaibigan niya kaya binuksan na niya ang pinto nito at pumasok. Nakita niyang himbing pa ito sa pagtulog. Alas-nuebe na ng umaga at sarap na sarap parin ito sa pagtulog.

Lumapit siya sa bintana at binuksan iyon. Tumama ang sikat ng araw sa loob ng kwarto. Umungol ang kaibigan niya. Nasisilaw ito sa liwanag.

“Loka, bumangon ka na diyan.” Utos niya sa kaibigan.

Umungol uli ito. “’Kitang inaantok pa yung tao.”

Umupo siya sa kama nito. Niyugyog ang balikat ng kaibigan. “Tanya, bumagon ka na diyan at may sasabihin ako sa iyo.”

Nagtalukbong ito ng kumot. “Hayaan mo muna akong matulog.” Anito sa mahinang tinig.

Ayaw talagang magising at bumangon ng kaibigan niya. “Sige, bahala ka.” Tumayo siya at nilapitan ang component system na nasa sulok ng kwarto nito. Binuksan niya iyon at nagsalang ng CD. Paborito nito ang mga soundtrack sa anime’ kahit hindi nito naiintindihan ang lyrics dahil Japanese ang lenggwahe.

Sigurado siyang magigising ang kaibigan niya. Nagsimulang tumutog ang kanta na soundtrack ng Samurai X ang “Sobakasu” na naging favorite na rin niya. Nilakasan niya nag volume ng radyo.

Gumana ang gimik niya at biglang napabangon ang kaibigan niya. Lukot ang mukha nito. “Bruha ka talaga kahit kailan.” Reklamo nito. At tumayo. Dumiretso sa banyo.

Nakapaghilamos na ito at nakapagpalit na ng damit. “Ano ba ang ikukuwento mo?”

“Teka nakapag-toothbrush ka na ba?”

Napasimangot naman ito sa panloloko niya. “Kanina pa.”

“Hindi ka maniniwala sa ikukuwento ko.” Aniya at sinimulan ang pagkukwento sa kaibigan tungkol sa nangyari kahapon.

Ikinuwento niya kung paano niya nakilala si Miss Cleo. At kung paano din niya nakilala si Terrence Lejano hanggang sa naging engkwentro niya kay Owen Triveles.

“Talaga? Gusto niyang lumuhod ka pa sa harap niya habang nagso-sorry?” Hindi ito makapaniwala sa sinabi niya.

Gigil na gigil siya habang dinedetalye kay Tanya ang nangyari kagabi. “Hay naku, Tanya, ang yabang talaga ng Owen Triveles na yun. Sagad hanggang langit ang kayabangan niya!” kumuyom pa ang kamao niya. Nagsisisi siya kung bakit pumayag pa siyang sumama kay Miss Cleo. Tuloy napahiya lang siya sa harap ng maraming tao.

“Ang sama pala ng ugali ng lalaking ‘yon. Porke sikat siya.”

Tumango-tango siya. “Sinabi mo pa, akala ko tuluyan akong luluhod sa paanan niya.”

Nahawa narin sa pagkainis niya kay Owen Triveles ang kaibigan niya. “Akala niya siguro santo siya at kailangang luhuran,” Gigil din na sabi ni Tanya.

“Nga pala, bakit hindi ka napili doon sa pinuntahan mo kahapon. Nag-audtion ka kahapon diba?” tanong nito.

Napasimangot siya. “Kakainis nga eh, ang ganda-ganda pa naman ng porma ko kahapon tapos hindi ako ang pinili nila. Pinagtiyagaan ko pa namang kulutin ang buhok ko.”

“Anong produkto ba ang hinahanapan nila ng modelo?”

“Para sa commercial ng shampoo.” Sagot niya.

“At kinulot mo ang buhok mo?” tanong nito. Tumango siya. Eksaherado namang pinaikot nito ang mga mata at hinatak ang buhok niya. “Gaga ka talaga,”

“Aray!” tili niya. “Bakit ba?”

“May pakulot-kulot ka pang nalalaman, eh para pala sa commercial ng shampoo ka nag-audition,”

“Uso ang kulot ngayon eh.” Sabi naman niya at hinimas ang nasaktang anit.

“Engot ka talaga, hindi ka talaga nila kukunin kasi kulot ang buhok mo. Saan ka naman nakakita ng modelo na kulot ang buhok na nag-e-endorse ng shampoo?”

Nag-isip siya. Wala siyang matandaan na kulot ang buhok ng mga modelo ng shampoo. “Wala...”

“Wala di ba? Ayan tuloy, hindi ka na naman nakuha, kasi kinulot mo pa ‘yang buhok mo.”

“Hindi ko naman alam eh.”

Napailing na lang ang kaibigan niya. Mayamaya ay tinawag na sila ng mama ni Tanya at sabay-sabay silang kumain ng almusal.

HALOS kakatapos lang basahin ni Owen ang tabloid na iniabot sa kanya ng manager niya. Kasalukuyan silang nasa loob ng opisina nito. Kakatapos lang ng taping ng Let’s Travel.

Pinagalitan siya nito sa eksenang ginawa niya sa party ni Raffy Montessa na isang batikang director at businessman. Nasa dyaryo ang eksena na muntikan nang lumuhod ang babaeng naka-engkwentro niya.

He stretched his legs lazily. Kanina pa dakdak ng dakdak ang manager niya na si Marita Reyes.

“Anong kalokohan ang ginawa mo nung isang araw, ha, Owen?”

Paulit-ulit na ang tanong nito sa kanya at nagsasawa na siya. “Sinabi ko na sa’yo ang dahilan Marita.” Bagot niyang sagot dito.

Umikot ang mata nito at pinandilatan siya. Gusto niyang matawa sa ikinikilos nito. “Goodness! Hindi mo ba alam na maaari kang masira dahil sa ginawa mo sa party ni direk?”

“Na para bang kasalanan ko lahat ang nangyari.” Anaman niya.

“Sana ay pinatawad mo na lang yung pobreng babae. Lahat ay nakasaksi kung paano mo siya tinrato,” iiling-iling pa ito.

Hindi siya nagsisisi sa ginawa niya nung isang gabi. Kasalanan iyon nung babae dahil sa katangahan na pinairal nito.

“Ako ang una niyang ipinahiya, kaya nararapat lang sa kanya iyon,” aniya at tumayo.

“Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa iyong bata ka, at mukhang lumalaki ang ulo mo.” Anito.

He sighed. “Marita walang ibang nangyayari sa akin, kung ano-ano na ang naiisip mo. At uulitin ko, ginawa ko lang ang sa tingin ko ay tama, pinahiya niya ako, dapat lang na mapahiya din siya,” Binuksan niya ang pinto. “Aalis na ako at kailangan kong umuwi sa bahay.” paalam niya dito.

“Owen, huwag mong kalimutan na may photo shoot ka bukas.” Paalala nito.

Tumango lang siya at lumabas na. narinig pa niya ang malakas na buntong-hininga ni Marita.

Si Marita ay parang pangalawang ina na niya. Inaalagaan siya nito mula pa noong magsimula siya bilang isang modelo. Kaya hindi rin niya masisisi ito kung gaano ito ka-protective sa kanya at sa career niya.

He was a ramp and commercial model since he was sixteen years old. Mula’t sapul ay naroon na ito sa tabi niya.

NAKITA ni Owen ang mommy niya na nasa kitchen at mukhang abala sa pagbe-bake.

Lumapit siya dito at humalik sa pisngi nito. “May bago ka na namang recipe?” tanong niya dito.

Nilabas ni Anita sa oven ang tray ng cookies. “Hindi naman bago ito, nag-bake lang ako ng paborito mong cookies. Alam kong darating ka ngayon.” Inilapag sa lamesa ang tray ng cookies.

Natakam siya sa cookies na ginawa ng mommy niya. Itsura palang ay mukhang masarap na, chocolate chip cookies ang pinakapaborito niya sa lahat. Kumuha siya ng isa kahit mainit pa iyon. Kumagat siya. “Mmm sarap! The best ka talaga!” aniya kahit may laman pa ang bibig niya.

Napangiti naman ito sa sinabi niya. “Siyempre naman,” Kumuha din ito ng cookie at tumikim. “Bago ko nga pala makalimutan, hinahanap ka ng lolo mo. At pagdating mo daw ay dumiretso ka sa kwarto niya.”

Napabuntong-hininga siya. Parang alam na niya ang mangyayari at sasabihin ng lolo niyang tsekwa.

“Gusto ko sanang kausapin ang lolo mo para hindi na matuloy ang binabalak niyang ipakasal ka sa apo ng kaibigan niya, kaya lang alam mo namang hindi ko kayang suwayin ang matandang ‘yon.” Sabi nito. Hangga’t maari ay gusto niyang si Owen ang mamimili kung sino ang gusto nitong pakasalan, pero iba ang nais ng Papa niya para sa apo nito.

“I wish you could do that mommy, I don’t see myself marrying a woman I have never met before.” Aniya. Hanggang ngayon ay isa parin iyon sa mga pinoproblema niya.

Sabay silang pumasok ng mommy niya sa kwarto ng matanda. At pagpasok nga nila doon ay naroon na ang daddy at lolo niya. Binati niya ang ama at ang lolo niya. Naupo siya sa sofa at in-a-anticipate ang sasabihin nito.

Nakita niya ng iniabot ng daddy niya ang envelope na hawak nito sa lolo niya. Napalunok siya. Mukhang alam na niya kung ano ang laman niyon.

Tahimik lang ang mga magulang niya at pakiramdam niya ay hahagisan siya ng bomba ilang sandali lang.

Matapos basahin ng matanda ang papel na nasa loob ng envelope ay tiningnan siya nito. Nanuyo ang lalamunan niya. Tiningnan din nito ang mga magulang niya, partikular na si Lorenzo.

“You did a great job, Lorenzo. Nahanap mo agad kung saan sila nakatira.” Habang sinasabi nito ang mga katagang sinambit ay bakas ang saya sa mukha ng matanda.

Pagkatapos ay siya naman ang binalingan nito. Inilabas nito ang litrato mula sa envelope. Bago ibigay sa kanya ay tinitigan muna nito iyon. Napangiti ito. Matapos nito basahin ang nilalaman ng nasa loob ng envelope ay ibinigay nito iyon sa kanya.

Atubiling tinanggap niya ang envelope. Feeling niya ay katapusan na ng mundo niya. At mayamaya lang ay malalagutan na siya ng hininga.

“Bakit hindi mo pa buksan ang envelope, apo.” Anang lolo niya.

Napapikit siya. Ano bang malay niya kung sino ang babaeng pakakasalan niya? Paano kung pangit ito? Mataba at kahit konting appeal ay wala ito? Malay din ba niya kung saan nagmula ang babaeng ‘yon.

He took a long deep breath at binuksan niya ang envelope. Dahandahan niyang binuksan ang mga mata at inilabas ang papel na nasa loob ng envelope. Binasa niya ang mga nakasulat doon.

Denise Lee Lai Ying ang pangalan ng apo ng kaibigan ng lolo niya. At nineteen years old pa lamang ito. Presently she was residing in Sampaloc, Manila.

Napakurap siya. Pambihira! Ang bata pa ng pakakasalan niya! Napatingin siya sa lolo niya na malapad ang pagkakangiti.

“Now, Owen, kailangan na nating makita ang apo ni Lee Yuan Chang.” At iniabot nito sa kanya ang hawak nitong litrato. “Iyan ang babaeng mapapangasawa mo.” Buong lugod nitong sinabi.

Pagkahawak sa litrato na iniabot nito ay parang tinakasan siya ng kulay sa mukha at sa buo niyang katawan! Na-shock siya sa nakita! Hindi siya makapaniwala sa nakikita niya! Ilang beses siyang kumurap-kurap at iyong mukha parin ang nakikita niya sa larawan. Napalunok siya na parang may napakalaking bola sa lalamunan niya.

“It can’t be!” bulalas niya.

“Bakit hijo?” tanong ng mommy niya.

Kilala niya kung sino ang babaeng nasa larawan. Walang iba kundi ang babaeng nakaaway niya sa birthday ni Direk Raffy dalawang araw lang ang nakakaraan. Of all people! Ngayon niya na-realize na sadyang maliit talaga ang mundo.

Ilang sandali siyang walang maapuhap na salita. Napapailing pa siya. “Ibig ninyong sabihin, ang babaeng ito ang pakakasalan ko?!” aniya at gustong-gusto na niyang lamukusin ang hawak na litrato sa kamay.

Nagtataka man sa ekspresyon at inaasal niya ay kalmado parin ang lolo niya. “Oo, apo, iyan ngang babaeng nasa larawan ang siyang pakakasalan mo sa lalong madaling panahon. Ang apo ng matalik kong kaibigan, si Lee Lai Ying.”

Kinuha naman ng mommy niya ang litrato at tiningnan din nito iyon. “Papa, sigurado ba kayo na ito nga ang apo ni Lee Yuan Chang?” tanong nito sa ama.

Tumango ang matanda. “Sigurado ako, hindi naman siguro magkakamali si Lorenzo sa pagha-hire ng mga detective na inupahan niya.” Sagot naman nito at sinulyapan ang manugang na tahimik lang.

Tumikhim muna si Lorenzo bago nagsalita. “Tama si Papa, Anita. Isang buwan naming hinanap ang pamilya ni Lee Yuan Chang at nalaman naming sa Sampaloc lang ito nakatira at doon din namin natagpuan ang kaisa-isang apo nitong babae na si Denise Lee Lai Ying.” Mahabang sabi nito.

Gustong mag-protesta ni Owen. “Pero Lolo, teenager pa ang babaeng ‘yan! Hindi ko siya dapat pakasalan. Masyado pa siyang bata.”

“Dapat nating madaliin ang kasal ninyo. Nakasaad sa report ng detective na walang nobyo si Denise, at anong malay natin baka maunahan ka ng iba at magpakasal siya sa iba. Hindi ko naman mapapayagang mangyari iyon, dahil nangako ako sa kaibigan ko na kailangang makasal kayo.” Mahabang sabi naman nito.

Hindi niya gusto ang ideya na ipakakasal siya ng matanda sa apo ng kaibigan nito. Una sa lahat ipinangako niya sa sariling ang babaeng mahal niya ang pakakasalan niya. Bukod pa roon pangalan at edad lang ang alam niya tungkol sa babaeng gusto ng lolo niya para sa kanya. Hindi niya gusto si Denise Lee, bukod sa teenager lamang ito ay hindi niya gusto ang naging karanasan niya dito. Minsan na silang nag-away nito. At hindi pa niya nalilimutan ang kahihiyang idinulot nito sa kanya nung isang gabi. Sigurado siyang hindi niya ito makakasundo. And most of all he already have a girlfriend. Hindi nga lang niya sigurado kung girlfriend parin niya si Greta Marcelo dahil nagkaroon sila ng misunderstanding nito noong nakaraang dalawang linggo at nabalitaan niyang bigla na lang itong pumunta ng Thailand, he heard that she was doing a movie which is shot in Bangkok. Greta was a beauty queen-turned-actress/commercial model. Greta was his highschool sweetheart. And He had his fair shair of flings, pero aminado siyang wala na siyang ibang naging seryosong relasyon maliban dito.

“Lolo, hindi ko kilala ang babaeng ‘yan. Paano ko siya pakakasalan? At napakabata pa niya, kumpara sa edad ko.” Katuwiran niya.

Naging seryoso ang mukha nito. “Hindi mo ako naiintindihan Owen, ang tanging mahalaga sa akin ay matupad ang pangako ko sa matalik kong kaibigan at mapag-ugnay ang dalawang pamilya. Hindi masama na teenager pa siya at malayo ang edad mo sa kanya. I married your grandma when she was only eighteen and I was twenty four. Your mother got married at such a young age, she was eighteen. So, hindi naman malaking problema kung disinuebe anyos lang si Denise.”

Pilit niyang pinanatag ang sarili. Hindi niya gustong mag-away sila ng lolo niya. He can’t marry a woman he doesn’t even know, Mali pala, he can’t marry a “girl” he doesn’t even know, and most of all she was just a teenager.

Wala siyang mahanap na angkop na salitang nais niyang sabihin sa matanda. Napabuntong-hininga siya.

“And, Owen let me remind you, you were engaged to her even before she was born or rather the day she was born. I’ve remembered that I told you when you were only fourteen that you were going to marry my best friend’s granddaughter when the time comes, or have you forgotten?”

Napaisip siya sa sinabi nito. Wala yata siyang natatandaan na sinabi nitong engaged na siya sa apo ng kaibigan nito. “Wala akong natatandaan lolo. I’m not going to marry that teenager.” May finality sa boses niya.

Tumalikod siya at binuksan ang pinto.

“Owen! Hindi ka puwedeng sumuway sa gusto ko!” habol ng lolo niya.

Lumingon siya. “Hindi ninyo pwedeng ipilit sa akin ang gusto ninyo, kung si Mommy ay sumuway sa inyo at nagpakasal kay daddy, dapat lang na ako rin ang maghahanap ng babaeng gusto kong pakasalan. At hindi sa batang iyon.” pagkasabi noon ay nagsimula siyang maglakad. Alam niyang magagalit ito sa kanya.

Naramdaman niya ang pagtama ng ashtray sa likuran niya at talagang nasaktan siya. Binalewala niya iyon at tumuloy siya sa paglakad. Alam niyang ang lolo niya ang bumato sa kanya.

Narinig niyang napasinghap ito at umungol. Nagkaroon ng komosyon sa kwarto ng matanda.

“Papa!” sabay na tawag ng mga magulang niya sa lolo niya.

Nang lumingon siya ay nakita niyang hindi malaman ng mga ito kung paano aakayin ang matanda. Nakita niyang nahihirapang huminga ang lolo niya at sapu-sapo nito ang dibdib nito. Napatakbo siya sa mga ito. Inatake sa puso ang matanda!

“Lolo!” tawag niya.

AGAD na isinugod ang lolo niya sa ospital. Nagkaroon ito ng mild stroke dahil sa kanya. Napapailing na nakatingin sa kanya ang daddy niya. Kahit hindi nito sabihin ay siya ang sinisisi nito sa nangyari sa matanda.

Hindi niya naman kagustuhan ang nangyari sa lolo niya. Hindi niya inakalang ganun ang mangyayari sa niya pagsuway sa gusto nito.

Panay naman ang iyak ng mommy niya. Tulog parin ang lolo niya. Dalawang araw na silang nasa ospital at hanggang ngayon ay hindi pa ito nagigising. He felt guilty.

“Sana’y sinunod mo na lamang ang gusto ng lolo mo, ngayon ay hindi natin alam kung ano ang susunod na mangyayari sa kanya.” Ang daddy niya ang bumasag sa katahimikan. Kahit kailan ay laging sumusunod ang daddy niya sa gusto ng father in-law nito.

“Hindi ko rin naman kagustuhan ang nangyari kay lolo.” Ang nasabi niya habang pinagmamasdan ang mukha ng matanda.

“Tama ang anak mo, Lorenzo.” Sabi naman ng mommy niya. Alam niyang kahit ito ay hindi gusto ang ideyang ipakakasal siya sa apo ng kaibigan ng lolo niya.

Sandaling katahimikan ang namayani. Mayamaya ay tumunog ang cellphone niya. Lumabas siya ng hospital suite at sinagot ang tawag.

“Hello?” aniya sa kabilang linya.

“Hello, Owen, gusto ko lang ipaalam sa iyo na hindi mo sinipot ang photo shoot mo na naka-schedule kahapon.” Anang nasa kabilang linya.

Si Marita ang kausap niya at nakalimutan niyang ipaalam dito ang nangyari sa lolo niya. Sinabi niya ang dahilan ng pang-i-indyan niya sa photo shoot kahapon.

Nag-alala naman ang manager niya. “Ganun ba? How’s he?”

He took a deep breath. “He’s out of danger, pero hindi pa siya nagigising.”

Sandaling tahimik si Marita. “Wala ka namang schedule hanggang bukas. Mabuti at nakapag-early tape ka na para sa episode ng Let’s Travel. By the way, may meeting tayo kay Mr. Ricky Chan, naka-schedule na ang pagpirma mo ng kontrata sa kanila. Bale sa Saturday na ‘yon.” Imporma ng manager niya.

Nakalimutan na niya ang bagay na ‘yon. May bago nga pala siyang endorsement. Kinuha siyang endorser ni Mr. Ricky Chan para sa clothing apparel nito. Nitong huling mga araw ay hindi niya napapagtuunan ng pansin ang mga projects at appointments niya dahil sa nangyari sa lolo niya.

“O sige. Hihintayin lang namin na magising si Lolo.” Aniya. He took a deep breath. He was getting really tired.

Nagpaalam na si Marita sa kabilang linya at bumalik na uli siya sa loob ng kwarto ng lolo niya.

Chapter 3 My 19 Year Old Wife

2010-03-15T23:49:00.000+08:00

NATUTULALA siya sa dami ng mga artistang nakikita niya sa okasyon na ‘yon. Nanliliit tuloy ang tingin niya sa sarili niya. Parang panaginip lang ang lahat ng nakikita niya sa palagid niya.

She just met her crush, Terrence Lejano fifteen minutes ago. And Terrence was so handsome and nice. Nilapitan nito kanina si Miss Cleo at mukhang magkakilala ang dalawa. At dahil kasama siya ni Miss Cleo ay ipinakilala siya nito sa guwapong aktor.

“Hay naku! Miss Cleo ang gwapo talaga ni Terrence Lejano, my gosh.” Aniya rito. Hindi parin napapalis ang kilig na nadarama niya.

Natatawa naman sa kanya si Miss Cleo. “Mukhang natulala ka nga sa kanya kanina.” Anaman nito.

She sighed. “Ngayon lang ako nakakita ng artista sa malapitan,”

The woman chuckled on the thing that she had said. Naiintindihan nito ang nararamdaman ngayon ni Denise.

Hindi lang mga artista ang present sa okasyong iyon, naroon rin ang mga TV and movie directors, producers, at kung snu-sino pang nasa showbusiness. Siyempre naroon din ang mga presidente ng mga malalaking kompanya at ewan niya kung bakit nandoon din ang mga ‘yon. Pati mga negosyante ay present din sa party na iyon.

Sabagay wala naman siyang alam sa mga nangyayari sa mga sosyalang dinadaluhan ng mga rich and famous katulad na lang ngayon. Ipinakilala naman siya ni Miss Cleo sa mga kakilala nitong mga company owner at sa mga producers. Sinabi nitong siya ang bagong talent nito. Ang iba sa mga ito ay binigyan siya ng calling card. Tinanggap naman niya lahat ang mga iyon.

Nagpaalam sa kanya si Miss Cleo at may kakausapin daw ito sandali. Pumayag naman siya kahit na natatakot siyang maiwan mag-isa. Nangako naman itong babalikan siya.

She was getting bored. Wala siyang makausap. Sino nga naman kaya ang mag-aabalang kausapin siya diba? Hindi naman siya kilala ng mga ito. Kaya hayun at naiwan siyang nakatunganga sa isang sulok. Doon sa malayo sa mga tao.

Kumuha na lang siya ng orange juice at canepe’ na i-sini-serve ng mga waiter. Nakakadalawang baso na siya ng orange juice. “Ang tagal naman ni Miss Cleo,” Naiinip na sinabi niya.

KUMUNOT ang noo ni Anthony nang masulyapan niya ang babaeng nakaupo sa sulok at nag-iisa.

Inalala niya sa isip kung saan niya nakita ang babae. Napangiti siya nang may maalala. Tumayo siya mula sa kinauupuan at nagpaalam sa kausap.

Nagsimula siyang maglakad papalapit sa kinaroroonan ng babae. Naaalala na niya kung saan niya huling nakita ito.

Nakita niya ito kaninang hapon sa building ng modeling agency na pag-aari niya. Ito yong babaeng nakabungguan niya kanina. Narinig niya kanina ang mga sinabi nito kahit na may kausap siya sa cellphone. Pinigilan lang niya ang matawa dahil tiyak na magtataka ang kausap niya kaya sa halip na matawa ay nginitian niya ang babae kanina. Pero mukhang hindi nito alam na narinig niya ang sinabi nito kanina.

Halata na nagulat ito nang makita siyang lumalapit dito. At napatayo pa ito.

“Hi, I can’t believe na makikita kita rito,” Sabi niya sa dalaga at nginitian ito.

Denise smiled shyly. “Ikaw pala.” Nandito rin ang gwapong lalaking ito? Tanong ng isip niya.

“Nag-iisa ka lang yata? May kasama ka ba?” tanong nito. At sinuyod ng tingin ang paligid.

Hindi ba ito yung itinuro kanina ni Miss Cleo at boss daw niya ang lalaking ito. “Oo may kasama ako, kaya lang hindi pa niya ako binabalikan eh. Siya nga lang ang nagsama sa akin dito.”

“Gan`on ba? Do you mind if I stay here for awhile?” tanong niya dito.

Naintindihan naman ni Denise ang sinabi ng kaharap, ang problema ay hindi niya ito kayang kausapin sa wikang ingles din dahil mahina siya sa English.

Na-gets naman ni Anthony na hindi siya naintindihan ng babae. “Okay lang ba sa’yo na samahan kita rito. Sa tingin ko kasi mukhang bored ka na.”

Nagkibit-balikat si Denise. “Ayos lang, kanina pa kasi ako naiinip dito. Hindi ko naman kilala ang mga tao rito.” Naupo itong muli.

Umupo na rin siya dahil halatang ngalay na rin sa katitingala sa kanya ang babae. Inilahad niya ang kamay dito at ipinakilala ang sarili. “Ako nga pala si Anthony, Anthony Lucero.”

Tinanggap ni Denise ang palad ni Anthony. “Denise Lee.” Simpleng sinabi nito at ngumiti.

MALAMBOT ang kamay ni Anthony. Iyon ang unang rumehistro sa utak niya. Hindi yata marunong sa gawaing-bahay ang lalaking ito? Sabi ng isip niya.

Halata naman eh. Dagdag pa ng kabilang bahagi ng utak niya. Wala naman sa itsura nito ang kinakalyo ang kamay. Hindi naman ito mukhang kargador.

“Sino nga pala ang kasama mo dito?” tanong nito sa kanya.

“Si Miss Cleo, nakilala ko siya kanina sa modeling agency kung saan ako nag-audition. Isinama niya ako dito.” Sagot naman niya. At nilagok ang orange juice sa tangan niyang baso.

Tumango-tango ito. “Ganu’n pala.”

“Eh, ikaw bakit ka nandito?” tanong naman niya.

“Naimbitahan lang din ako dito, at sa totoo lang wala rin naman akong masyadong kakilala rito.” Sabi naman nito.

“Parehas pala tayo” natawa siya. Natutuwa siyang pagmasdan ang mukha ni Anthony. Super Gwapo naman kasi nito. At mukhang mabait pa. He had a pleasant smile.

Lumipas ang maraming sandali na hindi siya nabagot sa mga i-kinu-kwento ni Anthony sa kanya. Nalaman niyang director ito ng isang travel show. At bata pa ito, she learned that he was only twenty five years old.

Palagay ang loob niya rito. Hindi naman ito mukhang masamang tao. At higit sa lahat parang gusto niyang maging kaibigan ito. Maliban sa kakambal ni Tanya na si Erik, wala na siyang ibang kaibigan na lalaki.

Naikuwento niya rin kay Anthony ang pangarap niyang maging isang commercial model. Pati na rin ang walang katapusan niyang pag-o-audition at pagpapa-vtr mula pa noong fifteen years old siya.

“Hindi naman masama ang mangarap, malay mo baka isa sa mga araw na ito matupad na ang pangarap mo.” Sabi sa kanya ni Anthony.

Napangiti siya sa sinabi nito. Hindi naman siguro ito na-ko-corny-han sa kanya. “Salamat naman at hindi ka nababaduyan sa sinabi ko.”

He chuckled. “Lahat naman tayo ay may pangarap, walang masama roon.”

Napatango siya sa sinabi nito. “Tama ka r’yan Anthony.” She believed in him. Tutal naman ay mas matanda ito sa kanya ng anim na taon. Marami na itong experiences sa buhay.

Habang aliw na aliw siya sa pakikipag-kwentuhan kay Anthony ay bigla na lamang sumulpot si Miss Cleo, na ewan niya kung saan galing.

Nagulat pa ito nang makita na kasama niya si Anthony. “Sir Anthony? Denise?” tiningnan nito ang amo at pati na rin siya. “Magkakilala kayo?” tanong nito.

Si Anthony na ang sumagot sa tanong ng sekretarya nito. “Kanina ko lang siya nakilala. Ikaw ba ang sinasabi ni Denise na nagsama sa kanya rito?” sagot at tanong nito kay Cleo.

“Opo sir, na-meet ko siya kanina dun sa Terra Tower. Isinama ko nga siya dito.” Tugon naman nito sa itinanong ng Boss nito.

Ang Terra Tower na sinasabi nito ay kung saan nito nakilala si Denise, nasa loob ng Terra Tower ang modeling agency kung saan nag-audition si Denise.

“Ay mabuti naman sir at sinamahan mo siya, nag-aalala kasi ako at baka naiinip na siya.” Ani Miss Cleo.

“Miss Cleo, siya pala ang boss mo na itinuro mo sa akin kanina.” Aniya.

“Siya nga.” Sabi naman nito. Binalingan naman nito ang amo. “Siya nga pala sir Anthony, nagkita kami dito ni Mr. Triveles, gusto ka raw niyang makausap.”

“Narito siya ngayon?” tanong nito. Tumango naman si Cleo. “May mahalaga nga pala kaming pag-uusapan.” Naalala nito na importante na makausap nito ngayon si Mr. Triveles. Aalis ito ng bansa sa susunod na buwan kaya mahalagang makausap na nito ang nasabing lalaki.

“Naroon po siya malapit sa table nila Mr. Javier, kanina pa nga po niya kayo hinahanap.”

Isinuklay nito ang mga daliri sa buhok. At nilingon siya. Halata na ayaw pa nitong iwan si Denise, pero mahalaga ang pag-uusapan nito at ni Mr. Triveles. “Aalis na muna ako at may kailangan akong kausapin, by the way, nice meeting you Miss Lee.” Anito. At naglakad na.

Sinundan na lamang niya nang tanaw ang lalaki. “Director din pala siya Miss Cleo?” pagkuwan ay tanong niya sa babae.

Tumango ito. “Hindi lang sa t.v. pati sa commercials nagdi-direct din siya.”

“Wow naman, at napakabata pa niya. Hindi lang ‘yon, Miss Cleo ubod pa siya ng guwapo.” Sabi niya, sabay hagikgik. Umariba na naman ang ka-kikayan niya!

Mataman siyang tinitigan ni Miss Cleo. “May gusto ka sa kanya, ‘no?”

“Sino namang babae ang hindi magkakagusto sa kanya? Guwapo na, mabait pa,” sagot naman niya.

Napailing ang babae sa tinuran niya.

“Ikaw nga, madalas kayong magkasama imposibleng hindi ka magkagusto sa kanya.” Sabi pa niya.

Napabunghalit ng tawa si Miss Cleo. Siya naman ay nagtataka sa reaksyon nito. Ang O.A. naman ng babaeng ito. Sabi ng isip niya.

“Denise my dear, kahit madalas kaming magkasama ni Sir Anthony, at kahit ubod pa siya ng guwapo sabi mo nga, never akong magkakagusto sa kanya,” Wika nito.

“Bakit naman?” hindi kaya dahil berde pala ang dugo ni Direk Anthony?

Itinaas nito ang kaliwang kamay at ipinakita nito ang palasingsingan. May nakasuot sa daliri nito na singsing. Hindi niya alam kung ano’ng tawag doon.

“My dear, engaged na ako at malapit nang ikasal. Tsaka hindi si Sir Anthony ang type ko,” sagot naman nito.

“Ikakasal ka na pala? Kanino naman?” usisa niya.

“Oo, Sa long time boyfriend ko, sa kapatid ni Sir Anthony.”

“May kapatid pala si Sir Anthony.”

“Oo, yung kuya niya ang fiancé ko, si Troy.”

“Ah…ganun pala,” tumango-tango siya. “Nasaan nga pala ang C.R. dito? Kanina pa ako naji-jingle.” Tanong niya dito. Kanina pa niya tinitiis ang tawag ng kalikasan.

“Halika at sasamahan na kita.” Anaman nito.

Sinamahan siya nito hanggang sa loob ng marangyang bahay na hindi niya alam kung sino ang may-ari. Ngunit sigurado siyang isang sikat na celebrity iyon, kung hindi man isang negosyante.

Itinuro sa kanya ni Miss Cleo kung nasaan ang daan patungo sa C.R.

PAGLABAS niya ng banyo ay hindi niya makita si Miss Cleo.

“Mukhang iniwan na naman ako ng babaeng `yon, ah!?” hinayon niya ng tingin ang loob ng bahay.

Palabas na siya ng bahay nang may sumitsit sa kanya at kinalabit pa siya. Nilingon niya ito.

May dala itong tray na may lamang apat na baso. Lahat ng baso ay may lamang alak. Hindi niya alam kung anong alak ang nasa mga baso dahil hindi naman siya tomadora. Kahit nga Red Horse ay hindi pa niya natitikman.

“Dalhin mo ito sa table nila Mr. Triveles.” Utos ng babae sa kanya. Ibinigay sa kanya ang tray.

Kinunotan niya ito ng noo. Nagtataka siya kung bakit siya nito inuuutusan. “Bakit mo ibinigay sa akin ‘to?” takang-tanong niya dito. Hawak na ang tray na ibinigay nito.

“Huwag ka ng maraming tanong, basta dalhin mo na ‘yan sa table nila Mr. Triveles.” Anito sa ma-awtoridad na tono. Bigla na itong tumalikod.

Naiwan siyang nakatunganga na hawak-hawak ang tray. Ilang segundo ang lumipas at pumihit siya at nagsimulang maglakad.

Sino ba ang bruhang yon? Mukhang ba akong waitress? O kaya katulong? At basta na lang ibibigay sa akin to? Reklamo niya sa sarili.

Wala naman siyang magawa at hindi niya gustong gumawa ng eksena. Hindi niya rin kilala kung sino ang Mr. Triveles na tinutukoy ng babae. Nang may madaanan siyang lalaki ay tinanong niya kung nasaaan ang table nila Mr. Triveles.

Nabibigitan siya sa dala-dala niya. Malapit na siya sa table nila Mr. Triveles pero hindi niya kilala kung sino ito sa apat na lalaking naroon. At nanganagalay na siya.

Itinuon niya ang paningin sa mesa na pagdadalhan niya ng tray. Nanginginig na rin ang kamay niya at ngawit na ngawit na siya.

Konting lakad na lang at malapit na siya. Nagbibilang siya sa isip niya. Three. Four. Five. Six… Isang hakbang na lang ay malapit na siya. Pero hindi niya napansin na merong nakausling bato sa daraanan niya. Natisod siya!

“Ay butiki!” tili niya. At nadulas sa kamay niya ang tray! Natapon din ang laman ng mga iyon! At sa malas ay natapunan ang lalaking malapit sa kanya! Saktong-sakto mula sa buhok nito at sa mukha nito! Nagulat siya sa nangyari. At narinig pa niya ang malutong na mura nito!

Chapter 2 My 19 year old Wife

2010-03-15T23:47:00.000+08:00

BAGOT na naghihintay sa kanyang intsik na lolo si Owen. May sasabihin ito sa kanya, hindi lang pala sa kanya, kundi sa kanila. Importante daw at talagang mahalaga kaya napauwi agad siya sa bahay nila. Nang makauwi naman siya sa kanila ay tulog pa ito.

Pagod siya at inaantok pa, galing siya ng Ilocos Sur, sa Vigan para sa taping ng episode ng travel show na “Let’s Travel”. Siya ang mismong host ng nasabing programa.

He was a ramp and commercial model before he became a famous host. He didn’t want to be an actor, mas gusto niyang maging host kaysa ang maging artista kahit na marami ang nag-o-offer sa kanyang pasukin ang magulong mundo ng pag-aartista. He wanted a peaceful life at hindi puro intriga. Pero hindi pa naman siya sigurado kung hindi nga ba niya balak maging isang artista. Maybe after a year or two ay tumanggap na siya ng offer sa mga directors and producers na gusto siyang gawan ng pelikula.

“Hijo, nandito ka na pala.” Wika ng mommy niya na si Anita.

Matamlay siyang ngumiti sa mommy niya. Iniisip niya kung ano ang importanteng sasabihin ng lolo niya sa kanila. “Gising na ba si Lolo?” he asked his mother at inilapag sa center table ang binabasang magazine na siya ang nasa cover.

“Oo, at hinihintay na lang ang daddy mo. Gusto niya kumpleto tayo.” Sagot naman nito.

Ilang minuto ang nakalipas at lumabas na ang lolo niya sa kwarto nito. His grandfather was a pure Chinese, but he was a Filipino by heart. Nag-asawa ito ng Filipina at nagkaroon ng isang anak na babae—na ang resulta ay ang mommy niya. Malapit na ito sa edad na otsenta. He always look serious at minsan lang niya itong nakikitang ngumingiti. He was filthy rich, walang bagay na ginusto nito na hindi nakukuha.

Nang makaupo ang lolo niya sa pang-isahang sofa ay humalik siya sa pisngi nito at bumati. Tumango lang ito.

Hindi pa natatagalan ay dumating na ang daddy niya mula sa trabaho nito. Ang daddy niya ang namamahala sa lahat ng business na pag-aari ng lolo niya, his grandfather owns a chain of supermarket in and outside Luzon. Meron din silang restaurants na ang pinakaunang branch ay nasa Binondo. Nagmamay-ari din ito ng shopping malls na higit pa sa sampu ang branch.

“Hi Dad,” Simpleng bati niya. Humalik siya sa pisngi nito.

Tumango lang ito bilang tugon at humalik naman sa asawa nito.

Sabay-sabay silang pumasok sa loob ng library. Doon daw sila mag-uusap. Nang makaupo silang lahat sa sofa na naroon at ang lolo niya naman ay naupo sa swivel chair nito.

Nagsindi muna ito ng tabako at humitit bago nagsalita. Tumingin sa mga magulang niya. “Lorenzo, Anita…” he paused and cleared his throat. “Natatandaan n’yo pa ba si Lee Yuan Chang?” tanong nito. Magaling at diretso ng mag-tagalog ang lolo niya.

Sandaling nag-isip ang mag-asawang tinanong. Parehong kunot ang noo.

Si Anita ang unang nakaalala. “Yung matalik ninyong kaibigan ‘yon diba, Papa?”

Lumiwanag ang mukha ng matanda. “Oo, at hindi lingid sa inyong dalawa kung ano ang aming kasunduan , many years ago.” Sabi naman nito.

Si Lee Yuan Chang ang matalik na kaibigan ng lolo ni Owen na si Huang Ming Hao.

“Pero Papa, wala na tayong balita sa kaibigan mong ‘yon.” Si Anita. Sinulyapan ang anak na hindi naiintindihan ang pinag-uusapan ng mommy nito at ng lolo.

Ibinuga nito ang usok sa kisame. “Alam kong pumanaw na ang kaibigan kong si Yuan Chang,” Sabi naman nito. “Pero hindi ko parin nakakalimutan ang aking pangako,” Dagdag nito.

Sandaling yumuko at binuksan ang drawer ng executive table nito. May inilabas na folder at halatang lumang-luma na. Lahat sila ay nakatingin doon.

Binalingan nito ang Daddy niya. “Lorenzo, nagawa mo na ba ang ipinagagawa ko sa’yo?” tanong nito.

“Opo, Papa,” si Lorenzo. Inilabas nito ang folder na naglalaman ng impormasyon tungkol sa bagay na ipinapagawa nito. Ibinigay nito ang folder sa matanda.

Kinuha nito iyon, binuklat at binasa.

Umiling-iling ito. “Pati pala ang anak ni Lee Yuan Chang na si Johnny ay namatay na rin,” Nalulungkot nitong pahayag.

Nabasa nito sa folder na ibinigay ng manugang na limang taon nang sumakabilang buhay si Johnny Lee ang panganay na anak ni Lee Yuan Chang. Hindi lingid sa matandang intsik na meron itong isang anak na babae.

“Puwes Lorenzo, kailangan mong hanapin kung saan nakatira ang pamilya ni Johnny at kailangan mo ring hanapin ang anak nitong babae.” Utos ng matanda.

Nang marinig ni Anita ang sinabi ng ama nito ay agad itong nag-alala. Alam na nito kung ano ang gustong mangyari ng ama.

“Papa, hindi ba pwedeng kalimutan mo na ang tungkol sa bagay na iyan?” anito sa ama.

“Alam ninyong mag-asawa ang tungkol sa bagay na ito bago pa maipanganak si Owen,” Sabi naman nito.

Hindi na nakatiis si Owen. Naguguluhan na talaga siya sa pinag-uusapan ng mga ito. “Tungkol saan ba ang pinag-uusapan n’yo?”

“Hindi mo ako pwedeng diktahan, Anita.” Anito. Lumipas ang mahabang sandali bago ito nagsalita uli. “Si Owen ang magtutuloy nang matagal na naming napagkasunduan ni Yuan Chang. Nabigo ako sa’yo, kaya ang anak mo ang magtutuloy niyon.” Patuloy nito.

“What is it Lolo?” tanong niya uli. Mukhang kasama siya sa problem ng mga ito. Kung problema nga bang matatawag iyon.

“Owen, makinig kang mabuti,” Huminto ito. Humitit at ibinuga ang usok. “Minsan na akong binigo ng mommy mo nang magpakasal siya sa daddy mo. Ang nais ko ay makasal ang aking anak sa anak ng matalik kong kaibigan na si Lee Yuan Chang, pero hindi iyon natupad…”anito sa kanya. At ikinuwento ang nangyari noon maraming taon na ang nagdaan.

Matalik na magkaibigan sina Wang Ming Hao at Lee Yuan Chang. Mula sa bansang China ay napadpad silang dalawa sa Pilipinas. Mas maganda ang naging buhay ni Ming Hao, at umasenso ito. Kahit na umasenso na ito ng higit sa kaibigan ay hindi parin nila iniwan ang isa’t isa. Si Ming Hao ay nakapag-asawa ng Filipina na kalahating intsik, samantalang si Yuan Chang ay pinakasalan ang katipan nitong purong intsik na nagmula rin sa Mainland, China. At upang mas mapagtibay nila ang kanilang samahan ay napagkasunduan nilang ipakasal ang kanilang mga anak.

Tradisyon na sa mga Intsik na ipagkasundo ang kanilang mga anak sa pamilyang malapit sa kanila at may lahing intsik din. Pero nabigo si Ming Hao sa anak na si Anita nang umibig ito sa isang purong Filipino na si Lorenzo. Sinuway nito ang ama at nagpakasal kay Lorenzo. Hindi na natuloy ang balak na pagtibayin ng dalawang magkaibigan ang pagpapakasal sa kanilang mga anak.

Noong una ay hindi nito matanggap ang napangasawa ni Anita, dahil bukod sa purong Filipino ito ay hindi naman ito galing sa mayamang pamilya, subalit kinalaunan ay natanggap na na rin nito ang manugang. Masipag at mabait naman si Lorenzo at nagtitiwala siya rito.

Alam ni Ming Hao na dalawa ang anak na lalaki ng kaibigan niya, subalit nag-iisa lang ang anak niya. Nalaman niyang nagkaroon ng anak na babae ang anak ni Yuan Chang na si Johnny. Bale alam niyang may apo itong babae. Bago pa man maipanganak ang apo ni Yuan Chang ay gumawa na sila nang kasunduan ng kaibigan na kailangan na magkaroon sila ng direktang ugnayan—iyon ay ang ipakasal ang kanilang mga apo.

Nang maipanganak ang anak na babae ni Johnny, ay nagkaroon sila ng pag-asa.

“Kaya Owen, ikaw ay ipakakasal ko sa apo ng matalik kong kaibigan!” sabi nito at tiningnan siya ng diretso.

Gulat sa narinig si Owen sa sinabi ng matandang intsik. Muntikan pa siyang malaglag sa kinauupuan niya. Tipong hindi makapaniwala sa sinabi nito.

“You’ve got to be kidding, Lolo” bulalas niya.

Mas lalong naging seryoso ang mukha ng matanda. “Hindi ako nagbibiro, apo. At sa katunayan ay ipinapahanap ko na sa daddy mo ang mapapangasawa mo.”

Tumiim ang mga bagang niya. “Hindi ko magagawang magpakasal sa babaeng hindi ko pa nakikilala,”

“Makikilala mo rin siya.” Sabi naman nito. Parang isang simpleng negosyo lang ang sinasabi nito sa kanya.

Nagagalit siya! Siya? Ipakakasal sa apo ng kaibigan nito? Isang malaking kalokohan iyon! Hindi maaaring mangyari ‘yon! Hiyaw ng isip niya.

“Hindi mangyayari ang sinasabi n’yo!” galit niyang sinabi at humakbang palabas ng library. He slammed the door.

UMAGA pa lang ay umalis na siya ng kanilang bahay para mauna siya sa pila para sa mga nag-a-apply na maging bagong endorser sa gagawing commercial ng isang sikat na brand ng shampoo. Nabalitaan niyang may audition para doon, nabasa niya na naka-post sa bulletin board ng agency na pinuntahan niya noong isang linggo.

Alas-cuatro ng madaling araw ay gumising na siya para ihanda ang sarili niya. She wanted to look pretty and appealing sa mata ng director at sa mga kasamahan nito na mamimili kung sino ang gusto nilang gawing modelo.

Pagdating niya sa building ng agency ay halos sampu na ang nakapila doon. Pasimple niyang tiningnan ang mga babaeng nakapila. Lahat ng babeng nakapila na mag-o-audition ay may ibubuga. Hindi rin naman magpapatalo ang beauty niya. May laban naman siya sa mga ito.

Sinipat niya ng tingin ang wrist watch niya, alas-diyes na! Kanina pa sila nakapila at mukhang hindi pa magsisimula. At kumakalam na ang ang sikmura niya. Excited siya kanina kaya hindi na siya nag-abalang mag-almusal kahit na pinipilit siya ng auntie niya na kumain.

Dumami narin ang mga nakapila. Lahat yata ng mga babaeng naghihintay na magsimula ang audition ay nangangarap na makuha para maging modelo ng sikat na brand ng shampoo, siyempre kabilang na siya roon.

Tatlong oras na siyang nakatunganga roon at matiyagang naghihintay.

Eksatong two-thirty nang mag-simulang mag-papasok sa loob ng private room ng modeling agency ang director at ang kasamahan nito na mamimili sa kanila.

LAGLAG ang mga balikat at nakatungo na binaybay niya ang hallway papunta sa elevator. For the nth time ay hindi na naman siya pinalad na makuha sa commercial. Ang nakuha para sa commercial ay iyong matangkad at morenang babae na nasa unahan niya. Ilang taon na siyang nag-o-audition at makailang beses narin siyang nagpa-vtr, pero hanggang ngayon ay hindi parin siya sinusuwerte.

Sa tingin naman niya walang kulang sa hitsura niya maliban sa height niya. Ang alam niya hindi naman lahat ng commercial models ay matatangkad, kaya naman hindi niya maintindihan kung bakit hindi nila magustuhan ang beauty niya.

May nagsasabing kaya raw hindi magustuhan ang beauty niya ay dahil mukha daw siyang Chinese at ang gusto raw nila ay ‘yung gandang Filipina. ‘Eh bakit Filipino din naman ako ha?’ kinausap pa niya ang sarili.

Habang patuloy na naglalakad ng nakatungo ay hindi niya namalayan na may kasalubong siya na papunta rin sa elevator. Nagkabungguan sila! Sa katangahan niya ay napasubsob siya sa matangkad at malaking lalaki.

“Ay butete!” bulalas niya. Naumpog ang ulo niya sa matigas na dibdib nito. Kasing-tigas yata ng Great Wall of China ang malapad na dibdib nito.

Nahawakan siya nito sa balikat bago pa siya matumba at masubsob ng tuluyan. “Are you alright, Miss?” tanong nito sa kanya.

Tumingala siya at tiningnan ito. Napangiti siya ng bahagya. She nodded shyly.

The man smiled a little at her too. “Oh, Im glad nothing bad happened to you,” He said.

She just smiled. Wala naman kasi siyang maapuhap na salita para kausapin ito. Mayamaya ay bumukas na ang pinto ng elevator. Pinauna siya nitong pumasok.

Nasa 17^th floor sila ng building at ilang minuto pa bago ang ground floor kung nasaan ang reception area. Silang dalawa lang ang nasa loob ng elevator. Hindi niya alam kung bakit napapangiti siya.

Biglang tumunog ang cellphone ng lalaking nakabungguan niya. Sinagot nito ang tawag.

Habang may kausap ito sa cellphone nito ay palihim niyang sinusulyapan ang lalaki. “Ay, ang guwapo naman nito,” Mahinang sabi niya sa sarili. Guwapo nga talaga ang lalaki at matangkad pa. He was wearing a light blue polo shirt na pinatungan ng itim na jacket . He was wearing dark jeans. All she could think about is the fact that the man was so gorgeous.

Patuloy siya sa pagtitig sa gwapong mukha nito. “Ang sarap panggigilan,” Sabi pa ng pilyang dila niya. Natawa siya ng mahina. Tumingin naman sa kanya ang lalaki at nginitian siya.

Parang lumukso ang puso niya sa ngiting ibinigay nito Wala siyang nagawa kundi ang makipag-ngintian din dito. Mayamaya ay itinago na ng lalaki ang cellphone nito sa bulsa nito. Tapos nang makipag-usap.

Bumukas na ang elevator paglapag sa ground floor. Nauna itong lumubas at mukhang nagmamadali. Naglalakad siya sa likuran nito at alam niyang iisa lang naman ang labasan ng building na ‘yon. May babaeng tumawag dito sa reception area. Lumapit ang babae dito.

“Sir Anthony!” tawag nito. May sinabi ang babae at tumango-tango lang ang lalaki at tuluyan nang naglakad palabas ng building.

Habang naglalakad na siya palabas ay tinatawag siyang “miss” ng babaeng kausap kanina ng lalaki na nakasama niya sa elevator. Nilingon niya ang babae at huminto siya sa paglalakad, lumapit ito sa kanya.

Tinuro niya ang sarili. “Ako ba ang tinatawag mo?” tanong niya sa babae.

The woman nodded. “Koreana ka? Japanese?” tanong nito sa kanya.

Umiling siya. “Tsekwa, este Chinese. May lahi na, ang lolo ko kasi ang purong Chinese,” Sagot naman niya dito. Alam niyang nagtataka ang mga taong nakikilala niya sa galing niyang magsalita ng tagalog kahit pa sabihing mas prominente ang Chinese features niya.

Mas magaling nga siyang magsalita ng Tagalog kaysa sa mag-mandarin at fookien dahil tatlong na taon lang naman siyang nakapag-aral sa Chinese School nung nasa elementary pa siya. At hindi talaga siya natutong mag-salita niyon. Kaunti lang ang alam niya sa salitang mandarin. Ang mga magulang niya ay kinakausap siya sa wikang tagalog.

“Ahh…maganda ka,” Komento nito.

Napangiti siya sa compliment na binigay nito. “Hindi naman masyado,” pa-humble kuno na sabi niya dito.

“Teka, anong ginagawa mo dito?” tanong nitong bigla. At bago pa siya makasagot ay kumumpas ang kamay nito sa hangin. “Oo nga pala, siyempre nag-audition ka para sa commercial ng shampoo.”

“Oo nag-audition nga ako, pero hindi ako nakuha,” may halong kalungkutan ang tinig niya.

“By the way, I’m Cleo, Cleo Narciso,” Pakilala nito sa sarili at iniabot ang kamay sa kanya. “At kung nakita mo ‘yung lalaking kausap ko kanina ‘yun ang boss ko. I’m a talent scout.”

“Denise Lee ang pangalan ko at pangarap kong maging commercial and print ad model,”

Napangiti si Cleo sa sinabi niya. “Naghahanap ako ng bagong modelo, yung bata at maganda at yung hindi pa lumalabas sa T.V. commercials, Sakto pala at nakita kita. Sabi nila uso ngayon ang mga chinitang gaya mo dahil sa mga koreanovela na pinalalabas sa T.V. ngayon.” Mahabang sinabi nito sa kanya.

“Bakit? Kukunin mo ba akong modelo?” prankang tanong niya.

Nagkibit-balikat ito. She crossed her arms on her chest and she looked at her from head to toe. “Actually hindi pa ako sigurado, pero my dear, pwede kitang i-refer sa mga kakilala ko, at ang agency naman namin ay naghahanap ng fresh faces,” Anito. She pouted and then, “Maaari kitang ipasok.”

Nanlaki ang mga mata niya sa tuwa sa sinabi ni Miss Cleo. “Talaga?”

Ngumiti ang babae sa amusement sa kanya. “Oh yes, my dear.” Tiningnan nito ang original Gucci watch na suot nito. “Its five minutes to six, siguradong taffic na sa Edsa.” anito.

Sandaling namayani ang katahimikan at magpapaalam na sana siya kay Miss Cleo pero nagsalita ito. “Hindi ko pa pala nakukuha ang contact number mo. May cellphone ka?” tanong nito.

Umiling siya. “Wala,”

“Wala kang cellphone? My golly! Hindi ako makapaniwalang wala kang cellphone.” Anito.

May pagkamaldita din pala ang babaeng ito? Naisip niya. Ano naman ngayon kung wala siyang cellphone?

“Anyway, may landline ka naman siguro?” tanong nito.

Tumango naman siya at sinabi ang numero ng landline niya.

“Okay, sige aalis na ko at may pupuntahan pa pala ako. Nice meeting you Denise.” Tumalikod na ito at humakbang na.

“Sana naman siya na ang pag-asa ako.” Aniya sa sarili. Bago siya nagsimulang maglakad ay kinuha muna niya ang compact powder niya sa loob ng bag at tiningnan ang sarili sa salamin. Napangiti siya nang makita ang mukha sa salamin. Wala paring kupas ang ganda niya. Napahagikgik siya sa naisip.

Itinago na niya ang compact powder sa loob ng bag niya nang makitang lumapit muli sa kanya si Miss Cleo. “Denise, I think it’s a good idea if I’ll bring you the party.”

“Ano?”

Natawa ito sa reaksyon niya. “Isasama na lang kita sa party na pupuntahan ko. Marami kasing producers dun at mga company owner, mga director, mga naghahanap ng bagong talent at model. Alam mo na, kapag naipakilala kita at nagustuhan ka nila ay baka matupad na ang pangarap mong maging commercial model. Maraming invited dun sa party na sinasabi ko, mga nasa showbiz at business circle.” Paliwanag naman nito.

Mukhang magandang ideya nga ang sinabi ni Miss Cleo, pero nag-aalangan parin siya. Hindi naman siya sanay dumalo sa mga party ng mga sikat at mayayaman. She won’t fit in. Pero mahalaga parin para sa kanya ang pangarap niya. Kapag nagustuhan siya ng mga taong sinasabi ni Miss Cleo ay baka maging ganap na siyang commercial model.

Doon naman nagsisimula ang mga modelo diba? Naisip niya. Dapat lang na hindi niya palagpasin ang chance na ito.

“Nakakahiya yata ang ayos ko Miss Cleo,” Aniya niya dito na may pag-aalangan parin.

Umiling ito. “You’re wrong my dear, sa katunayan ay gusto ko ang suot mo. Tamang-tama lang para sa party na dadaluhan natin.” She said and gave her a reassuring smile.

Denise was wearing a strapless calf-length dress in balloon style. Itim ang kulay niyon na may white ribbon detail sa bandang dibdib. On her feet were a two-inch stilettos na may malilit na rhinestone na regalo sa kanya ng Uncle Tony niya noong eighteenth birthday niya. She curled her hair using her curling iron which she bought in Tiangge.

“O sige na nga, baka magkatotoo ang sinabi mo kanina.” aniya

“Good.” At hinatak na ang kamay niya palabas sa building na ‘yon.

Chapter 1 My 19 year old Wife

2010-03-15T23:16:00.006+08:00

PATIKIM: I wrote this novel around 2007, i still haven't finished writing it. i don't know if I am able to finish this story. But this is one of my Favorite unfinished manuscript. A romantic Comedy, inspired of the korean dramas FULL HOUSE, PRINCESS HOURS, and SWEET 18

CHAPTER ONE

“Ano na naman ang kalokohang ginawa n’yo, Uncle Tony?!” nanggagalaiti sa galit ang dalagang si Denise nang malaman ang ginawang pagsasanla sa bahay nila na minana pa niya sa kanyang nasirang ama. Kulang na lang ay upakan niya ang kapatid ng Papa niya.

Hindi naman makatingin ng diretso sa kanya ang Uncle Tony niya gano’n din ang asawa nito. “Pasensya ka na Denise, Kailangan ko ng pambayad sa mga utang ko.” Nahihiyang pahayag naman ng matanda.

Kanina lang niya nalaman na naisanla ng uncle niya ang bahay nila dahil sa mahigpit nitong pangangailangan. Adik sa sugal ang lalaki at madalas matalo, wala ng mapagkuhaan ng pera kaya tuloy naisanla pati ang bahay na iniwan sa kanya ng kanyang papa. Malaki ang utang nito sa mga pinagkakautangan nito. Isang milyon!

Ang Papa niya at si Uncle Tony ay magkapatid. Pag-aari ng Papa niya ang bahay na tinitirhan nila, doon din tumitira ang Uncle niya pati na ang asawa at ang nag-iisang anak ng mga ito. She was only fourteen when her parents died. Ang kapatid ng Papa niya ang nag-alaga sa kanya, mabait naman si Uncle Tony, bagama’t maloko rin.

“Ganun lang ba ‘yon? Bahay ko ‘tong isinanla ninyo!” halos gusto nang
maglabasan ng mga ugat niya sa leeg.

“Sorry talaga Denise, Kung… kung hindi ako magbabayad sa utang ko, papatayin nila ako, lalo na si Mr. Chiu.” Nakaluhod pang humihingi ng tawad sa kanya ang tiyuhin niya.

“Pero hindi ninyo naisip na pag-aari ni Papa ang bahay na ‘to at bigla na lang ninyong isinanla! Hindi man lang n’yo ako inisip!” pang-uusig pa niya.
Sumabad naman ang asawa ng Uncle niya.

“Hija, patawarin mo na ang Uncle mo, hindi naman niya sinasadyang gawin iyon, dangan nga lang at kailangan niyang mabayaran ang mga utang niya.”

Gusto nang tumirik ng mga mata niya sa inis sa dalawang taong kaharap niya. Namaywang siya at pinanlakihan ng mata ang dalawa. “Hindi sinasadya? Hello?! Bahay ko kaya itong isinanla ng magaling mong asawa.” Sarkastikong sabi niya sa Auntie niya.

Natameme naman ang mag-asawa. Hindi parin makatingin ng diretso sa kanya.

Mahabang katahimikan muna ang nangyari bago uli siya nagsalita. “Saan naman ako kukuha ng pera na pantubos para maibalik sa akin ang titulo ng bahay?” nanghihinang sabi niya.

Kahit gusto niyang umiyak ay hindi niya magawa. Dumagdag pa sa problema niya ang paghahanap ng pera para makuha ulit ang titulo ng bahay niya.

Sa sobrang sama ng loob niya ay umalis siya ng bahay at pinuntahan ang dalawang kaibigan niya.

NANG makita niya ang dalawang kaibigan ay agad niyang ikinuwento ang kalokohang ginawa ng Uncle niya.

“Ginawa talaga ‘yon ng magaling mong tiyuhin?” tanong ng kaibigan niyang si Tanya sa nanlalaking mata.

Tumango siya at sumimangot. “Oo, at walanghiya talaga ang matandang iyon! Naku kung hindi lang siya kapatid ng Papa ko ay matagal ko ng ibinaon ng buhay iyon!” puno ng inis at galit ang tinig niya.

Napapailing naman na nakikinig sa kanila ang isa pa niyang kaibigan na si Erik. Ito at si Tanya ay magkapatid, kambal ang dalawa fraternal twins kumbaga. Nauna lang ipanganak nang dalawang minuto si Erik kay Tanya.

Nasa loob sila ng McDonald’s ang paborito nilang kainang tatlo. Mula pa noong elementary sila ay magkakasama na sila. Alam na nila ang ugali ng isa’t isa.

Kumagat muna ng French fries si Tanya bago nagsalita. “Kahit kailan ay sira talaga ang ulo ng Uncle Tony mo.” Komento nito.

“Sinabi mo pa!” asar na sang-ayon niya.

“Well, wala na tayong magagawa dahil ginawa na iyon ni Uncle Tony, liban na lang kung makakapag-produce tayo ng isang milyon para makuha uli ang titulo ng bahay mo, Denise.” Wika naman ni Erik.

Sabay na napatingin sa lalaki ang dalawa. “Pero saan man ako kukuha ng isang milyon? Ni wala nga akong trabaho.” Ani Denise sa kaibigan. Noong isang linggo ay nag-resign siya sa pinagta-trabahuhan niyang bakeshop.

“Oo nga naman, Erik. Kahit magtulong-tulong tayo, wala tayong mailalabas na isang milyon.” Sabad naman ni Tanya.

Napasubsob sa lamesa si Denise. Ngayon niya gustong umiyak. Nang dahil sa Uncle niya ay mawawala pa ang kaisa-isang alaala na iniwan sa kanya ng Papa niya.

Niyugyog siya ni Erik sa balikat. “Hoy! ayusin mo nga yang sarili mo at pinagtitinginan tayo ng ibang customer dito.”

Bigla niyang inangat ang ulo at inayos ang sarili. “Buwisit talaga ang matandang `yon!” nanggigigil na saad niya.

“Sumali ka kaya sa Binibining Pilipinas.” Suhestiyon ni Tanya.

Parehong tumuon kay Tanya ang dalawang pares na nanlilisik na mga mata. Kinutusan ni Denise ang kaibigan.

“Aray!” anito. Hinimas ang ulong nasaktan.

“Gaga ka pala eh, alam mong hindi ako pwedeng sumali doon dahil kulang ako sa height!” asar niyang sabi sa kaibigan.

Natawa naman si Erik sa dalawa. “Tumigil na nga kayo riyan.”

“Kasi ba naman, alam naman niyang hindi ako pwede doon sasabihan pa akong sumali sa Beauty Pageant na ‘yun.” Asar na sabi ni Denise.

Parang nabasang sisiw na humingi ng paumanhin si Tanya sa kaibigan. “Sorry na, ji-no-joke lang naman kita. Masyado ka naman kasing seryoso.”

“Ano ng gagawin ko?” tanong niya sa sarili.

“Di ba pangarap mong maging model?” ani Tanya. Uminom ito ng iced tea.

She nodded. “Oo, anong namang koneksiyon nu`n sa problema ko?” tanong niya na naka-kunot ang magandang noo.

Pangarap niya talagang maging isang ramp model. Mula pagkabata ay isunumpa niyang magiging sikat na modelo siya katulad ng idolo niyang si Gisele Bundchen.

Nagkataon lang na hindi siya biniyayaan ng tangkad. Ang mama niya na may lahing intsik din ay frustration din ang maging modelo nung dalaga pa ito. Mula ng mapangasawa nito ang Papa niya na purong Chinese, inihinto na nito ang pangarap na maging sikat na model. Gaya ng mama niya nangangarap din siyang maging supermodel.

Pero mukhang malabo na yatang maging isang ramp model siya dahil five feet and two inches lang ang height niya. Marami ang nagsasabing hindi siya maaring rumampa sa catwalk dahil bansot daw siya.

Kahit hindi siya required maging isang ramp model, ang gusto na niyang gawin ngayon ay pasukin ang commercials. Iyon na ngayon ang pangarap niya—ang maging isang commercial model. Kasama na roon ang makita ang mukha niya na cover ng isang sikat na magazine.

Doon mas kompayansiya siyang pwede niyang pasukin ang commercial modeling. Maganda siya at mestisahin. She had a small and upturned nose. Maganda ang hubog ng kilay niya. Her eyes were chinky. Minana niya iyon sa ama niyang Chinese. Her lips were full. Pwedeng pang commercial ng shampoo ang buhok niya, super straight at mahaba na umabot na halos sa baywang niya. Kahit hindi siya matangkad, maganda naman ang hubog ng mga binti niya.

Maraming nagsasabing maganda siyang talaga. At maganda rin daw ang ngiti niya.

Umiling-iling si Tanya. “Ang slow mo talaga!” huminto na muna ito, bago nagsalita. “Eh di ka pag pumasa ka sa mga auditions mo para sa commercial meron ka ng pambayad para matubos `yung bahay ninyo.”

Sandali niyang pinagisipan ang sinabi ng kaibigan. May punto ito. Pero naisip niyang hindi parin kakasya ang pera na ibabayad sa kanya sakaling pumasa siyang maging isang modelo sa commercial. Alam niyang hindi malaki ang ibinabayad sa mga baguhang modelo. Kahit magtrabaho siya ng isang taon hindi siya makaka-ipon ng isang milyon. Merong taning na ibinigay sa kanila si Mr. Chiu. Kailangan nilang mabayaran ang utang ng uncle niya sa loob lamang ng dalawang buwan.

“Kahit pa matanggap ako na gumawa ng commercial at magtrabaho ako na parang kalabaw hindi parin ako makakapag-ipon ng isang milyon. Maliit lang ang bayad sa mga baguhang modelo.” Paliwanag niya sa dalawa na parang nawawalan na ng pag-asa.

Inakbayan siya ng kaibigang si Erik. “Huwag kang mag-alala, gagawa tayo ng paraan.” He cheered her up.

Bumilog ang mata ni Tanya. “Bakit Erik, mangho-holdap na ba tayo ng bangko?” tanong nito na bumugisngis.

Sabay na kinutusan ni Denise at Erik ang kawawang si Tanya. “Iyan ang bagay sa’yo,” Ani Erik na tumawa.

Hinimas-himas ni Tanya ang nasaktang ulo. “Aray! Masakit ‘yon ha! Kanina pa ninyo ako kinukutusan!” reklamo nito na parang bata.

“Iba kasi ‘yang mga banat mo, seryoso tayo rito.” Anaman niya.

“Akala ko na man kasi may naisip na modus operandi itong si Erik.” Si Tanya.
“Anong modus operanding sinasabi mo riyan? Hindi naman ako nag-iisip ng masama,” anang ka-kambal nito. “Bagay nga kayong magkaibigan ni Denise, pareho kayong bobita!” at sinabayan pa nito ng malalakas na halakhak.

Sabay na dinagukan ni Denise at Tanya si Erik. “Bobita ka riyan!” dueto nilang dalawa.

“Hindi ba?” anang lalaki.

Ngumiwi si Tanya. “Nahawa lang yata ako kay Denise, hindi naman ako ganito dati nung mga elementary pa tayo.” Anito.

“Ganun? Parang sinasabi mong bobita talaga ako?” si Denise na nakataas ang kilay.
“Hindi ka naman matalino.” Sabi naman ni Tanya. Pero hindi naman ito nang-iinsulto. She was stating a fact.

Tama naman si Tanya sa sinabi nito. Hindi naman talaga siya matalino. In fact nung elementary at highschool siya ay puro pasang awa ang mga grades niya maliban sa history at music dahil paborito niya ang mga subject na ‘yon. She was thankful that she graduated from high school three years ago.

Hindi naman siya nasasaktan kapag sinasabing bobita siya dahil aminado naman siya doon. Talagang mahina siya sa academics.

“Well sa bagay na ‘yan ay hindi ko na kokontrahin ang sinabi mo.” Sinabi niya at nilagok ang natitirang laman ng baso niya.

Matapos sabihin sa dalawang kaibigan ang suliranin niya ay bumalik na siya sa kanilang bahay.

Nang makapasok siya ng bahay ay naabutan niya ang pinsan niya na nag-iisa sa sala at nanonood ng T.V.

“Nasaaan ang Papa at Mama mo?” tanong niya agad. Umupo sa tabi nito.

Her cousin Xiao Tian was only ten years old. At dahil purong Chinese ang tatay nito ay pinangalanan din ito ng Chinese. Meron din naman itong Christian name which is Bryan, pero mas gusto niya itong tawagin sa Chinese name nito, dahil mas mukha itong Chinese kaysa sa Filipino.

Kahit asar siya sa mga magulang ng pinsan niya ay close silang dalawa. Pareho kasi silang nag-iisang anak.

“Magkasama sila ni Mama, hayun nasa mahjong-an na naman.” Sagot naman nito. Alam niyang nagsasawa na sa lifestyle ng mga magulang nito ang pinsan niya.

“Kumain ka na ba?” tanong niya rito at sinipat ng tingin ang wall clock. Halos malapit nang mag-alas-otso.

He shook his head. “Hindi pa nga ate, ang aga umalis nila Papa dito, at hindi man lang ako pinagluto ni Mama.” Sumbong nito.

Kahit kailan talaga ay pasaway ang mga magulang ng pinsan niya. Umalis ng hindi man lang inintindi ang anak. Hindi man lang nag-prepare ng pagkain ang Auntie niya.

She let a long suffering sigh. Kinuha niya sa bag ang pasalubong niyang burger at fries para sa pinsan. Iniabot niya iyon dito. “Ayan, mabuti at may pera ngayon si Erik at pinabibigay niya iyan sa’yo, para daw may pasalubong ako sa’yo.”

Pagkakuha sa dalang pasalubong ni Denise ay agad itong kumagat sa burger. “Thank you ate, kanina pa ako gutom.”

Tumayo siya. “Aakyat muna ako sa kwarto at magpapalit ako ng damit.” Paalam niya sa pinsan at tumalikod at umakyat na sa hagdan. Nang makarating siya sa kanyang kwarto ay nagbihis agad siya ng pambahay.

ISANG Linggo nangg naghahanap ng trabaho si Denise ngunit wala parin siyang mahanap na trabaho. Ang Uncle Tony naman niya ay walang pinagbago, at hayun walang inatupag kundi ang magsugal. May trabaho naman ito, isa itong P.E. teacher sa isang kilalang Chinese School.

Hindi naman sila dating kinakapos sa pera noong bukas pa ang bakeshop nila na itinayo ng Papa niya. Ang papa niya ay isang baker. Nang masawi ang magulang niya sa aksidente ay ang kapatid nito ang namahala sa pagpapatakbo sa bakeshop, pero na-bankcrupt sila dahil sa kapabayaan ng uncle niya.

Highschool lang ang tinapos niya at walang kaso sa kanya niya iyon. Wala naman kasi talaga siyang hilig sa pag-aaral. Ang uncle Tony niya ang nag-papaaral sa kanya noon at mula ng mag-grade one ang pinsan niya, sinabi nitong hindi na nito kayang tustusan ang pag-aaral niya sana sa kolehiyo.

Hindi naman masama ang loob niya sa bagay na iyon. Enjoy naman siya sa buhay niya. Mas inaatupag pa niya ang walang katapusang pag-o-audition sa mga modeling agency para matupad ang pinapangarap niya.

Kasama sa paghahanap niya ng trabaho ay pag-o-audition sa mga modeling agency na pinupuntahan niya, na minsan ay isinasama niya ang dalawang kaibigan. Pero hanggang ngayon ay wala parin siyang natatanggap na tawag mula sa mga ito.

Hindi niya mapaniwalaan na wala yatang gustong kumuha sa kanya para mag-model ng product. Bilib naman siya sa ganda niya. Pero bakit hanggang ngayon ay hindi siya natatanggap sa mga agency na pinupuntahan niya para maging isang modelo. Iyan ang madalas niyang itanong sa sarili niya.

“Hay! Nakakainis! Sa ganda kong ‘to, hindi nila magustuhan?” naghihimutok niyang sinabi sa kaibigan na si Tanya.

Kasalukuyan silang naglalakad sa kahabaan ng Ortigas. Pauwi na sila mula sa pinuntahan nilang agency.

“Baka hindi ka nila type kasi pandak ka.” Komento ni Tanya.

Tiningnan niya ng matalim ang kaibigan. “Oo na, hindi nga ako matangkad, pero bulag naman yata sila para hindi nila mapansin ang angkin ‘kong kagandahan.” Aniyang may halong pagmamayabang sa huling sinabi.

Natawa si Tanya. “Lagi mo namang pinagmamalaki ‘yang ganda mo! Yabang!” hindi naman ito naaasar sa kanya pag ipinagmalaki na niyang maganda siya. Common na sa kanila ang gano’ng usapan.

“Pero hindi ako susuko,” aniya, buo ang loob. She took a deep breath. “Sayang ang ganda ko `pag hindi nakita sa T.V., baka maging artista pa ako.” Puno ng kompyansa niyang sinabi at tumawa ng nakakaloko.

Sinabayan siya ni Tanya sa pagtawa. Halos lahat ng tao na nadaraanan nila ay tumitingin sa kanila. Akala siguro ay nababaliw na sila.

Bigla siyang sumeryoso at huminto sa paglakad.

Nagtatakang tiningnan siya ng kaibigan at nakakunot ang noo. “O, anong problema?” tanong nito sa kanya.

Bigla siyang umupo at hinaplos ang paa. “Tanya, ang sakit na ng paa ko!” reklamo niya at napapangiwi. Kanina pa sila naglalakad, nangangawit na ang mga paa niya.

“Paanong hindi sa sasakit yang mga paa mo, eh, naka-high heels ka!” wika naman nito.

Kumpara sa kaibigan niya na naka-sneakers at nakasuot ng rainbow-colored socks at plaid mini-skirt—nagmukha itong highschooler sa Japan. Siya naman ay pinaghandaan ang ayos niya ngayong araw. She wore a lacy camisole na pinatungan niya ng bolero, mini-skirt at two-inch high heels. Ngayon tuloy ay nananakit na ang mga paa niya. Sanay naman siyang mag-suot ng may matataas na takong na sapatos, ang problema ay hindi siya sanay sa mahabang lakaran.

“Pumara ka na kaya ng taxi, pagod na ‘ko.” Sabi niya sa kaibigan at tumayo. Inayos ang sarili.

“Mabuti at tumayo ka na, kanina ka pa tinitingnan ng mga tao at nakikita na yata ‘yung panty mo.” Natatawa nitong sinabi at itinuon ang tingin sa kalye.

Siya naman ay awtomatikong namula ang mukha. Nakikita na ang panty niya! Marahas niyang hinatak pababa ang mini-skirt niya.
Nang may mapadaan na taxi ay agad na pinara iyon ni Tanya. Siya ay nakamasid lang dito. “Hoy gaga! Halika ka na dito.” Tawag nito sa kanya. Naunang pumasok sa loob ng taxi ang kaibigan.

Tumalima naman siya sa tawag ni Tanya. At sumakay na rin. Siya ang nagsabi sa driver kung saan sila ihahatid.

“Tanya, sigurado ka bang nakita ang panty ko kanina?” tanong niya sa kaibigan.

“Paanong hindi makikita ang panty mo, basta ka na lang umupo dun at maiksi ang suot mong palda.” Sagot naman nito na natatawa.

Hindi niya naisip na makikitaan siyang ng underwear. Pero naisip niyang hindi naman siya kilala ng mga taong ‘yun, at marahil hindi narin siya matatandaaan.

Nagkibit-balikat siya. “Hindi naman nila ako kilala at underwear ko lang ang nakita nila, kung talagang nakita nga nila.” Balewalang sinabi niya.

“Tama, huwag mo nang isipin ‘yon nangyari na eh.” Sabi naman nito.

Alas-singko-y-medya ng hapon na siya nakauwi sa kanila. Pagpasok niya sa loob ng bahay ay nadatnan niyang may kausap sa telepono ang uncle Tony niya. Halata sa mukha nito na kinakabahan nang maibaba nito ang telepono.

Nagtatakang lumapit siya sa Auntie Letitia niya. “Bakit ganyan ang mukha ni Uncle?”

Mukhang aburido din ang Auntie niya. “Tumawag ‘yung lalaking pinagkaka-utangan ng uncle mo.”

Ang tagal na nakatulala ang uncle niya. “Denise…” anito. Hindi makaapuhap ng sasabihin.

Hinintay niyang magsalita ang uncle niya na mukhang takot na takot. “Anong problema?”

Nagulat na lang sila nang bigla itong lumuhod sa paanan niya at hinawakan ang mga kamay niya. Ano naman kaya ang nangyayari sa uncle niya? Nagkatinginan sila ni Auntie Letitia.

Kahit ang pinsan niya ay nagtataka sa inaasal ng tatay nito. “Papa?” tanong nito.

Lumipas ang ilang minuto ay bumunghalit na ito ng iyak. “Pamangkin, humihingi ako ng tawad sa’yo.” Mahinang wika nito. May puntong intsik ang uncle niya kapag nagsasalita.

Nagtataka naman sa inaasal ng tiyuhin ay nagtanong parin siya. “Bakit ano bang nangyayari sa inyo?”

Hindi tumitigil sa pag-iyak ang uncle niya! Mukhang takot na takot talaga ito. Matapos ang ilang sandali, ay pinunasan nito ang luha at yumuko sa harapan niya habang nakaluhod ito.

“Denise Lee Lai Ying, mahal kong pamangkin, Dui bu qi.” Hinging paumanhin nito sa kanya. Hindi makatingin sa kanya ng diretso. Nanatiling nakayuko.

Binuo ng uncle niya ang pangalan niya! Nakikinita-kinita niyang may malaking kasalanan ito sa kanya.

“Ano bang kasalanan n’yo sa ‘kin? Well, maliban doon sa naisanla niyo itong bahay ni Papa?” naiinip na siya sa suspense! Ang tagal naman kasing sabihin ni Tony Lee ang kasalanang ginawa nito sa kanya.

Tumingala ito sa kanya at inabot uli ang mga kamay niya. Nanginginig ang mga kamay nito.

“Sabi ni Mr. Chiu, kung… kung hindi ko agad mababayaran ang utang ko sa kanya, kukunin niya raw itong bahay ni Kuya Johnny.” Pagkatapos nitong sabihin sa kanya ang bagay na kinatatakutan nito kanina pa, ay bigla na naman itong umiyak.

Lahat sila ay na-shock! Kukunin na ang bahay nilang nakansala!

“Ano?!” bulalas niyang hindi makapaniwala. “Hindi pwedeng mangyari ‘yon!” nag-poprotestang sabi niya.

Now what? Wala naman siyang pambayad sa utang ng uncle niya. At alam niyang wala din itong naitatagong pera.

Parang gusto nang bumigay ng puso niya sa sunod-sunod na problema na dumadating sa buhay niya.

Chapter 1 Starry Starry Night

2010-03-01T22:14:00.004+08:00

“CELINE! Bilis-bilisan mo nga ang kilos mo riyan at magluluto ka pa ng hapunan!” sigaw sa kanya ng kanyang madrastang si Celia. Ito ang pangalawang asawa ng kanyang yumaong ama. Sampung taon siya nang pakasalan ng papa niya si Tiya Celia.

Panay utos sa kanya ang Tiya Celia niya mula pa kaninang umaga. Maglinis ng bahay, magluto ng tangahalian, maglaba maghapon. Oo. Isa siyang certified katulong ng Tiya Celia niya.

Anim na taon na mula nang masawi ang papa niya sa liver cancer. Mainom kasi ng alak ang papa niya. Hindi pa naman gan’on katanda ang papa niya ng pumanaw ito at siya naman ay labing pitong taon lamang noon. At mula nga nang mamatay ang papa niya ay naiwan na siya poder ng pangalawang asawa nito kasama ang anak ng Tiya Celia niya na si Brianna.

“Nasaan na ang juice na pinatitimpla ko sa`yo Celine?” mataas ang boses na tanong ni Brianna sa kanya mula sa sala.

“Nandiyan na!” sagot niya at mabilis na nagtimpla ng juice para sa stepsister niya.

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos ay wala ng ginawa ang mag-ina sa kanya kundi ang utusan at alilain siya. Noong buhay pa ang papa niya ay hindi niya nararanasan ang mga bagay na ipinagagawa sa kanya ngayon ng madrasta niya at stepsister niya. Spoiled siya sa papa niya. Hindi man sila mayaman pero masasabi niyang maayos ang pamumuhay nila.

Ang kaso, mula nang mawala sa mundo ang papa niya ay nagmistula siyang si Cinderella ng bagong henerasyon. First year college lang ang inabot niya at tanging highschool lang ang tinapos niya. Ang sabi ng Tiya Celia niya ay hindi na siya nito kayang pag-aralin. May maliit na parlor ang Tiya Celia niya at iyon ang ipinangtustos nito sa pag-aaral ng anak nito hanggang kolehiyo. Ang sabi pa nito, bakit pa raw siya mag-aaral, eh, mag-aasawa lang naman raw siya at sa bahay lang naman siya? Kulang na lang na sabihin nito na wala siyang karapatang mag-aral.

Nanghihinayang siya na hindi siya nakatapos ng kolehiyo. Pangarap pa naman niyang makapagtapos ng pag-aaral. Sayang ang pagkakataon dahil first honorable mention siya n’on sa high school. Napabuntong-hininga siya. Malabo na yatang mangyari iyon, dahil sigurado siyang walang balak ang tiya niya na pag-aralin siya at bente-tres anyos na siya. Mabuti pa ang anak nitong si Brianna, may diploma na. Nagtatrabaho ito sa munisipyo ngayon.

Inilapag niya ang baso na may lamang juice sa center table. Kararating lang ni Brianna mula sa trabaho. Nakikipagtsismisan agad ito sa telepono. Binalingan siya nito. “Bakit ang tagal mo? Kanina ko pa inutos `yan sa`yo!”

“Pasensya na. Naglalaba kasi ako.” Sagot niya.

Tinaasan siya nito ng kilay. “Ang sabihin mo tamad ka! Sige! Lumayas ka na sa harap ko!” pagtataboy nito sa kanya.

Nakayukong bumalik siya sa kusina. Palaging ganoon ang eksena nila ng stepsister niya. Laging mataas ang boses nito. Parang laging galit sa kanya kahit wala naman siyang ginagawang masama.

Nagsimula siyang magluto ng hapunan. Sinigang na baboy ang niluto niyang ulam. Pagkaluto niya ay tinawag na niya ang mga ito. Hindi siya kasabay ng mga ito kumain. Kakain lang siya kapag tapos na ang mga ito.

“Hay, mabuti naman at nakaluto ka na. Kanina pa ako nagugutom. Kahit kailan talaga ang kupad mong kumilos.” Anang Tiya Celia niya.

“Ewan ko ba naman sa`yo, mama kung bakit pinatitira mo pa ang gagang `yan dito sa bahay.” sabi naman ni Brianna na inismiran pa siya.

“Kung papaalisin ko `yan, sino ang gagawa ng mga gawain dito sa bahay, aber?”

“Oo nga `no.” si Brianna.

Muli ay napabuntong-hininga siya. Hindi man siya sinasaktan ng mga ito ng pisikal ay busog na busog naman siya sa mura at masasakit na salita. Tinitiis niya ang lahat ng masasakit na salita na sinasabi ng mga ito sa kanya. Wala rin naman kasi siyang mapupuntahan kung lalayas siya sa bahay nila. Naalala niya ang kasintahan niyang si Ferdinand. Highschool sweetheart niya ito. Puwede namang niyang takbuhan ito kung gugustuhin lang niya. Sa katunayan ay n’on pa siya niyaya ni Ferdinand na magpakasal sila. Sinabi niyang ayaw niya muna magpakasal dahil mga bata pa sila. Isa pa, halos kauumpisa lang din ni Ferdinand na magtrabaho. Katatapos lang nito sa kursong engineering. Pero nangako naman siyang pakakasal siya rito kapag twenty-five na sila. Dalawang taon na lang ang hinhintayin nila.

BALAK sorpresahin ni Celine ang nobyo niya kaya pupunta siya ngayon sa pinapasukan nito. Mabuti na lang at pinayagan siya ng tiya Celia niya na puntahan si Ferdinand. Maaga niyang natapos ang lahat ng gawain niya sa bahay. Ilang araw na silang hindi nagkikita dahil masyadong busy ito sa trabaho. Malapit lang sa munisipyo ang engineering department ng bayan nila at doon nagtatrabaho bilang isang engineer si Ferdinand.

Bitbit ang niluto niyang merienda para dito—ginataang halo-halo. Alas-singko na ng hapon. Marami sa mga empleyado doon ang nagsi-uwian na. Alam niyang naroon pa si Ferdinand dahil madalas itong mag-overtime sa trabaho.

Kaunti na lang ang natitirang empleyado na nadatnan niya roon. Nginingtian niya ang lahat ng bumabati sa kanya. Kilala siya ng mga kasamahan sa trabaho ni Ferdinand bilang girlfriend nito.

Masaya siya at sa wakas ay makikita niya uli si Ferdinand. Matagal na hindi sila nagkita nito. Hindi rin naman kasi ito masyadong bumibisita sa kanila lately. Kaya miss na miss na niya ito. Si Ferdinand lang naman kasi ang nagpapasaya sa kanya. Kapag malungkot siya ay pinapangiti siya nito. Kaya naman mahal na mahal niya si Ferdinand. Secured siya sa nobyo niya. Alam niyang maraming babae ang nagkakagusto rito pero sigurado siyang siya lang ang babae sa buhay nito. Isipin mo nga naman, seventeen years old pa lamang sila ay magkasintahan na sila. Boto din sa kanya ang mga magulang nito.

Nakapaskil na sa mukha niya ang isang napakandang ngiti bago niya buksan ang pinto ng opisina ni Ferdinand kung nasaan ito ngayon. Ngunit nabura ang ngiti sa mukha niya nang tuluyan niyang buksan ang pinto.

Nanlaki ang mga mata niya nang datnan niya ang isang eksena na kahit kailan sa buhay niya ay hindi niya inaasahang mangyari! Nalaglag ang Tupperware na hawak niya na naglalaman ng paboritong merienda ng nobyo niya na niluto niya para dito! Bumagsak iyon sa sahig at naglikha ng malakas na ingay!

Si Ferdinand, ang nobyo niya, ang lalaking minahal niya sa napakahabang panahon ay may kahalikang ibang babae! Tila nadudurog ang puso niya sa nakikita ng mga mata niya!

Napasinghap siya ng malakas!

Nahinto sa paghahalikan ang dalawang pares nang maramdaman ang presensya niya. Gulat na napalingon sa kanya ang dalawa!

And to her shock, the woman whom Ferdinand is kissing is none other than her bitch of a stepsister! Si Brianna, wala nang iba!

Tumulo ang luha sa mga mata niya. “Manloloko ka! Ang sama mo!” sigaw niya kay Ferdinand. Puno ng galit ang tinig niya. Parang lumulutang ang pakiramdam niya.

Mabilis na nilapitan siya ni Ferdinand. Nabahala ito. “Celine, magpapaliwanag ako,”

Sinampal niya ito ng ubod ng lakas. “Walanghiya ka! Sa loob ng anim na taon, ikaw lang ang minahal ko Ferdinand! Pero ano’ng ginawa mo? Niloloko mo ako! Akala ko, mahal mo ako! Sinungaling ka! Two-timer! Ginawa mo akong tanga!” punong-puno ng hinanakit ang tinig niya. Kahit kailan, hindi niya naisip na lolokohin siya ni Ferdinand. Na magtataksil ito sa kanya. Nagtiwala siya rito.

Sinapo ni Ferdinand ang pisngi nito. “Sandali, Celine, let me explain. Nagkakamali ka sa hinala mo, mali ang nakita mo,” hinawakan nito ang braso niya. Pilit siyang niyayakap.

Iwinaksi niya ang mga kamay nitong humahawak sa kanya. “Ano’ng mali do’n, ha? Kitang-kita ng mata ko na nakikipahalikan ka sa babaeng iyan! Sa lahat ng babae dito sa San Martin, bakit si Brianna pa? Taksil ka!” sumbat niya rito.

“Hoy! Gaga! Magdahan-dahan ka diyan sa pinagsasasabi mo!” angil sa kanya ni Brianna.

Binalingan niya si Brianna. Matalim ang mga matang tiningnan niya ito. “Mang-aagaw ka!” Sawang-sawa na siya sa mga pang-aaping ginagawa sa kanya ni Brianna, lalo na ngayon. Hindi niya napigilan ang sarili niyang sumbatan din ito. Gustong-gusto na niyang sapakin ang pagmumukha nito.

“Aba! Ang tapang mo na, ah. Akala mo kung sino ka. Eh, katulong ka lang naman! Kung tutuusin ay hindi naman kayo bagay nitong si Ferdinand,” naka-ismid pa ito sa kanya.

Huminga siya ng malalim. Sasabog na ang puso niya sa sobrang galit. “Ferdinand, sa buong buhay ko, ikaw lang ang lalaking minahal at pinagkatiwalaan ko, pero sinira mo ang pag-ibig at tiwala ko sa`yo. Hindi kita mapapatawad! Sige, mag-sama kayo ng malanding babaeng `yan! Huwag na huwag ka nang magpapakita pa sa akin!” pagkatapos niyon ay tumalikod siya at mabilis na naglakad.
Natulala si Ferdinand sa mga sinabi niya. Hindi nakaimik.

“Hay, naku, Ferdinand, ewan ko ba sa`yo kung bakit ganoong klase pa ng babae ang naging girlfriend mo. Nagsasayang ka lang ng panahon sa kanya.” sabi ni Brianna kay Ferdinand. Naghalukipkip pa ito.

Matalim na sinulyapan ni Ferdinand si Brianna. “Kasalanan mo ito!” humakbang ng mabilis si Ferdinand at hinabol si Celine.

Naabutan niya ang kasintahan bago pa ito tuluyang makalabas sa building ng engineering department. Hinawakan nito ang braso ng dalaga. “Celine, magpapaliwanag ako, please?” pakiusap ni Ferdinand.

Pumalag si Celine at marahas na binawi ang kanyang braso. Naikuyom niya ang kanyang kamay. “Tigilan mo ako! Wala akong pakikinggan sa mga sasabihin mo! Manloloko ka! Huwag na huwag mo akong susundan! Huwag ka na ring magpapakita sa akin! Tapos na tayo!” sigaw niya rito, saka malakas na sinipa ang tuhod nito.

Namangha naman ang mga tao sa paligid nila na nasaksihan ang drama nilang dalawa ng boyfriend niya—err, ex-boyfriend niya!

Napauklo si Ferdinand at siya naman ay lakad-takbo na ang ginawa para makaiwas sa nobyo niyang taksil! Patuloy pa rin sa pag-agos ang luha sa mga mata niya. Tila katapusan na ng mundo para sa kanya…

UMIIYAK si Celine habang inilalagay niya ang kanyang mga damit sa isang traveling bag. Hindi niya mapapatawad ang kataksilan ng nobyo niyang si Ferdinand. Sa mahabang panahon ay ito lang ang minahal niya at pinagkatiwalaan niya, pero niloko at pinagtaksilan pa rin siya nito. Akala niya ay perpekto ang relasyon nila. Nagkamali siya. Makukuha pala nitong magpa-akit sa ibang babae! At sa lahat naman ng babae sa mundo, bakit sa stepsister pa niya?

Bakit?

Ano ba ang nagawa niyang kasalanan at niloko siya ni Ferdinand? Napakasakit ng puso niya. Hindi niya matatagalan pa ang sakit ng puso niya kapag nagtagal pa siya roon. Ang lahat ng pangarap niya ay naglaho na lang bigla. Ninais niyang makasama si Ferdinand habang buhay katulad ng pangarap nito para sa kanila. Ano ngayon ang nangyari? Nakita niyang nakikipaghalikan ito sa ibang babae!

Kahapon pagdating niya sa kanilang bahay ay walang patid sa pagtulo ang mga luha niya. At ang magaling na si Brianna ay pinagtataaasan pa siya ng kilay. Parang wala lang dito na nakita niya itong kasama ang nobyo niya sa isang hindi magandang sitwasyon.

Nang maghalungkat siya ng gamit niya kanina ay nakita niya ang sulat ng matalik niyang kaibigan na si Georgette no’ng nakaraang taon. Si Georgette ay classmate niya n’on sa high school at kasalukuyan nang nakatira sa Maynila. Lumipat na roon ang pamilya nito nang magtapos sila ng high school at doon na ito nag-aral ng kolehiyo.

Ang sabi sa sulat nito ay niyaya siya nitong sa bahay nito sa Maynila siya magbakasyon. Ibinigay nito sa kanya ang address ng bahay nito sa Manila pati ang contact number nito. Agad siyang nakapagdesisyon. Pupunta siya ng Maynila. Mahirap para sa kanya ang kalimutan si Ferdinand kasama na ng pagtataksil nito kung mananatili siya lugar na iyon.

Sawang-sawa na siya mga pang-aaping ginagawa sa kanya ng Tiya Celia niya at ni Brianna. Kung talagang gusto ni Ferdinand ang tinamaan ng magaling na stepsister niya, puwes bahala na ito. Ayaw na niyang magpaloko pa kay Ferdinand. Hindi siya manhid at hindi rin siya martir. Sawa na siyang masaktan.

Kaninang umaga ay nag-withdraw siya ng pera sa bangko—ang perang iniwan sa kanya ng papa niya no’ng nabubuhay pa ito. Noong maliit pa siya ay ginawan siya ng bank account ng papa niya para sa pag-iipon niya. Hindi niya alam na magagamit niya ngayon ang perang inipon niya sa bangko. Nag-widthraw siya ng halagang sapat lang para makapunta siya ng Maynila. Nanghihinayang siyang iwan ang bahay nila dahil puno iyon ng alaala ng papa niya at ng kanyang mama no’ng nabubuhay pa ito. Ang kaso ay hindi na siya maaaring magtagal d’on, hindi siya papayag na magpapaalila sa madrasta niya sa mahabang panahon. May sarili siyang buhay. Iyon ang nais niyang gawin at sundin.

Nang matapos siya sa pagliligpit sa mga gamit niya ay lumabas na siya ng kanyang kuwarto. Nag-aabang sa kanya sa sala ang Tiya Celia niya na nakahalukipkip at si Brianna.

“Sige, umalis ka kung gusto mo. Bahala ka na sa buhay mo! Tiyak namang wala kang mapapala sa lugar na pupuntahan mo!” anang Tiya Celia niya.
Hindi niya sinabi sa mga ito kung saan siya pupunta. Basta ang sinabi niya lang ay aalis na siya.

“Alam mo, Celine, tanggapin mo na lang na hindi para sa`yo si Ferdinand. Hindi ko maintindihan kung bakit nagtitiyaga sa’yo ang lalaking iyon. Ngayong hiwalay na kayo, masosolo ko na ang nobyo, este, ang dating nobyo mo. Alam mo ba? Matagal ko ng gusto si Ferdinand, ang kaso ikaw ang napapansin niya n’on. Mabuti na lang at wala na kayo ngayon,” nakataas pa ang mga kilay ni Brianna habang sinasabi nito sa kanya ang mga iyon.

Lalo siyang nasaktan sa mga sinabi nito. Kulang na lang ay sabihin nitong isa siyang basahan kumpara dito at hindi talaga sila bagay ni Ferdinand.

“Kung talagang gusto mo siya, isaksak mo siya sa baga mo!”

Nagpantig ang tenga nito sa sinabi niya. Nilapitan siya nito at akmang sasampalin siya ngunit naunahan niya ito. Nahawakan niya ang kamay nito. Sinampal niya ito ng malakas.

“Bagay lang sa`yo `yan, malandi ka!” nagpupuyos na sigaw niya rito.
Natulig ito sa lakas ng sampal niya. Tila lahat ng galit at sama ng loob niya rito ay doon niya ibinuhos sa sampal na iyon. Natulala ito sa ginawa niya.
“Celine!” tili ng tiya Celia niya.

“Sawang-sawa na ako sa pagsisilbi sa inyo. Kung tutuusin, hindi ko naman dapat ginagawa sa inyo iyon dahil puro hirap lang ang dinanas ko sa inyong dalawa!” pagkasabi niyon ay tumalikod na siya at iniwan na ang mga ito.

Nakita niya si Ferdinand sa labas ng bahay nila. Malungkot ang mga mata nito. “Celine, saan ka pupunta?” At may gana pa itong magpakita sa kanya pagkatapos niyang makita ang kataksilan nito?

“Wala kang pakialam sa akin! Lumayas ka sa harap ko!” iniwan na niya ito. Tigagal at tulala.

Mabilis ang bawat hakbang niya. Nang makakita siya ng tricycle ay agad niyang pinara iyon at sumakay siya.

Chapter 2 Starry Starry Night

2010-03-01T22:11:00.001+08:00

“NASAAN na `ko?” naiiyak na tanong ni Celine sa sarili niya habang nakatayo siya roon sa ilalim ng waiting shed. Mag-isa lang siyang naroon. Halos dalawang oras na siyang naroon sa kinatatayuan niya. First time lang niya sa Maynila at hindi niya alam kung saan siya pupunta. Dumidilim na at nagugutom na siya.

May lumapit na dalawang lalaki sa kanya. Napaatras siya. Ang isa tumabi pa sa kanya. Nagtataka siya sa mga ito. Tipong hindi pagkakatiwalaan ang mga ito. Mukhang mga kontrabida sa pelikula. Mayamaya ay naramdaman niya ang isang malamig at matulis na bagay sa tagiliran niya. “Huwag kang maingay, Miss, kung ayaw mong magkaroon ng gripo sa tagiliran. Ibigay mo sa akin `yang bag mo,” bulong sa kanya ng lalaki. Ang tinutukoy nitong bag ay ang maliit bag na nakasabit sa balikat niya.

Nanlaki ang mga mata niya. Hino-hold-up siya ng mga ito! “T-teka, kuya, hindi ako mayaman. Katunayan, wala akong pera.” Gumaralgal ang boses niya. Napahawak siya sa bag niya ng mahigpit.

Ang isang lalaki na kasama nito ay nagsisilbing look out sa paligid nila.

“Ibigay mo na sa akin iyang bag mo! Huwag kang makulit! `Pag ako na-bad trip sa`yo, butas ang tagiliran mo!” paninindak sa kanya ng holdupper. Diniinan ang pagkakadampi ng patalim sa tagiliran niya.

Wala siyang balak na mamatay ng gano’n-gan’on na lang! Marami pa siyang pangarap sa buhay! Nagsisimula palang siya ng bagong buhay niya rito sa Maynila! Katapusan ko na! Kung bakit kasi mag-isa lang siya roon sa waiting shed. Dapat ay sumabay siya sa maraming tao kanina! Tila wala pang gustong tumulong sa kanya. O oblivious lang ang mga tao sa paligid nila sa nangyayari sa kanya?

“Ah-ah, kuya… P-puwede naman nating pag-usapan `yan. S-sige s-sa`yo na ang bag ko,” naiiyak na ibinigay niya sa lalaking mukhang kuhol ang bag niya naglalaman ng pera niya. Sampung libo ang naroon sa bag na iyon.

Mabilis na kinuha ng lalaki ang bag niya at tumakbo ang mga ito.

Ganoon lang? Ang perang iniwan ng papa niya para sa kanya ay agad na naglaho! Kinuha ng mga lalaking masasama ang loob! Ganito ba rito sa Manila? Umatungal siya ng iyak. “Ang pera ko!” kaindiyak na sabi niya na hinahabol ng tingin ang daan na tinahak ng mga holdupper.

Pinagtinginan siya ng mga tao. Nagtataka sa anyo niya. Humagulhol siya ng malakas! Paano na siya? Wala na siyang pamasahe. Paano niya mapupuntahan si Georgette?

Nagsimula siyang maglakad. Hindi sigurado sa kanyang pupuntahan. “Ang pera ko! Paano na `ko? Georgette!” paulit-ulit na usal niya.

Ano’ng gagawin niya? Hindi niya alam kung nasaang panig siya ng Maynila. Dapat tinawagan muna niya ang kaibigan bago siya nagtungo sa Maynila. Sana ay nasundo siya ng kaibigan. Ngayon ay mukhang naliligaw pa siya!

Huminto siya sa isang bench na nadaanan niya. Hinawakan niya ang kanyang tiyan. Kumakalam na ang sikmura niya. Sa sobrang excitement niya ay hindi siya ginutom kaya hindi rin siya nag-abalang kumain nang mag-stop over ang bus na sinasakyan niya. Isa pa, natatakot siya at baka maiwan pa siya ng bus.

Tama ba ang desisyon niyang magtungo sa Maynila? Diyata’t kamalasan ang agad na bumungad sa kanya pagtapak pa lang ng mga paa niya sa Maynila.

Nasulyapan niya ang isang matangkad na lalaki na kumakain ng ice cream na nasa apa ang lumapit sa kinauupuan niya. Naalarma siya. Ano ito? Ho-holdup-in na naman ako? “Wala akong pera!” sabi niya sa lalaki, sabay iyak ng malakas.

Kumunot ang noo ng lalaki. “Relax, Miss, wala naman akong balak na masama sa iyo. Nagtataka nga ako kung bakit mag-isa ka at umiiyak pa.” sabi nito.

Umiyak lang siya.

The man reached out a hand and gently brushed away the tears on her cheek. “Tahan na,” anito sa kanya.

Nag-angat siya ng tingin. Nahinto siya sa pag-iyak at napatingin sa mukha ng lalaki. Mataman na tiningnan niya ang mukha ng lalaki sa harap niya. She was a little dumbfounded. Kahit medyo madilim na ay hindi hadlang iyon para makita niya ang kabuuan nito. The stranger was good-looking. Not just good-looking, but very good-looking. Kakaiba ang aura nito. Tila isa itong prinsipe kahit simple lang ang suot nitong t-shirt na itim at blue jeans.

Matangkad ito. May kahabaan ang gulo-gulong buhok. Style siguro nito iyon. Parang nakalimutan na nito ang salitang barber shop o salon. His eyes were dark at makapal ang mga kilay nito. Prominente ang tangos ng ilong nito. Ang kutis nito, mas makinis pa sa kanya. Alaga ni Dra. Vicki Belo? He wasn’t dark, but he wasn’t mestizo either. Ang balat nito tila iyong mahilig mag-beach. Parang sa surfer. A sun-kissed skin. Nasisiguro din niya na maganda ang pangangatawan nito base sa obserbasyon niya sa kabuuan nito. Ngumiti ito sa kanya. Ang ngiti nito parang nang-aakit.

Umupo ito sa tabi niya. “Kung okay lang sa`yo, puwedeng maupo ako sa tabi mo?”

Mukhang mabait naman ito at hindi gagawa ng masama katulad ng mga lalaking lumapit sa kanya kanina. She felt somehow safe around him. Tumango siya. Umisod siya ng kaunti at kinandong ang traveling bag niya.

Dumukot ng panyo ang lalaki sa bulsa nito at iniabot nito iyon sa kanya. “Here, take this.”

Kinuha niya iyon at idinampi sa mata at pisngi niya. “Thank you. Malinis ba ito?” tanong niya. Intinupi niya ang panyo.

Tumango ang lalaki. “Oo, malinis iyan.”

Pagkasabi niyon ay siningahan niya ang panyo. “Alam mo kasi, na-holdup ako. Hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Kung paano ko pa mapupuntahan ang bahay ng kaibigan ko,” naiyak na naman siya.

“Na-holdup ka? Kailan?”

“Kanina lang. Ang lahat ng pera ko, tinangay ng dalawang ulupong na `yon!”
Hinagod-hagod ng lalaki ang likod niya. “Kabisado mo ba ang address nitong kaibigan mo?” tanong nito. “Baka matulungan kita.”

Umiling siya. Kasama sa natangay ng mga holdupper ang sulat ni Georgette sa kanya kung saan nakasulat ang address nito. Naroon ang sulat sa bag na kinuha sa kanya ng mga pangit na holdupper. “Hindi ko kabisado ang address ng kaibigan ko,” sabi niya, sabay hikbi.

“Ang contact number niya?”

Sandaling nag-isip siya. Pumikit pa siya para alalahanin ang numero sa bahay ng kaibigan niyang si Georgette. Tumingin siya sa estrangherong lalaki. “Naaalala ko,” tanging ang numero sa bahay nito ang natatandaan niya pero hindi ang address nito sa Maynila.

“Good,” inilabas nito ang cell phone nito sa bulsa. “Ano ba ang landline number ng kaibigan mo?” tanong nito sa kanya.

Sinabi niya rito ang landline number ng kaibigan niya. Pagkatapos nitong mag-dial sa cell phone nito ay ibinigay nito iyon sa kanya.

Naghintay siya ng ilang ring bago sumagot ang nasa kabilang linya. Nakilala niya agad ang boses ni Georgette. “Hello, Georgie!” halos maiyak siya nang marinig niya ang boses nito.

Ikinuwento niya rito ang lahat nang nangyari sa kanya kanina. Habang nagkukuwento siya ay nakaupo lang sa tabi niya ang lalaking may-ari ng cell phone. Nakikinig din lang ito sa kanya. Nang matapos siyang magkuwento sa kaibigan ay ibinigay nito sa kanya ang address ng bahay nito at sinabi nitong hihintayin siya nito. Hindi maaaring umalis si Georgie sa bahay nila dahil ito lang ang naiwan sa bahay at ito rin ang nagbabantay ng flower shop na pag-aari ng pamilya nito. Nasabi niya rin dito na may nagpahiram sa kanya ng telepono kaya natawagan niya ito.

Nanag matapos siyang makipag-usap kay Georgie ay ibinalik niya na sa lalaki ang cell phone nito. “Salamat.”

Ngumiti ito. “Hayan, may address ka ng bahay ng kaibigan mo. Solved na ang problema mo,”

Hindi pa solved ang problema niya! Wala siyang pera! Paano niya mapupuntahan ang bahay ni Georgie? Alanganing ngumiti siya sa lalaki. “W-wala akong pera… na holdup ako, remember?” nahihiyang sabi niya.

Napakamot sa baba nito ang lalaki. Natawa. “Oo nga pala,”

“Well…” aniya. Gusto niyang mangutang dito. Kahit pamasahe lang Ang kaso ay nahihiya siyang isatinig ang nasa isip niya. Tinulungan siya nito na ma-contact ang kaibigan niya. Pinahiram siya nito ng cell phone kahit hindi sila magkakilala. Kalabisan na kung manghihiram pa siya ng pera dito.

Ngunit ano ang gagawin niya? Hahayaan na lang ba niya ang sarili na manatili sa lugar na iyon na hindi niya alam kung ano ang pangalan? Paano kung hindi lang holdup ang kasapitan niya? Paano kung ma-rape pa siya? Kahit probinsyana siya ay maganda siya. Alam niya iyon. Baka mapag-trip-an siya ng mga sanggano at masasamang loob sa lugar na iyon.

Tama. Mangungutang siya ng pera sa estrangherong lalaking ito. Mukha namang hindi siya pagdadamutan nito.

Bago pa niya maibuka ang bibig niya ay nag-ingay ang tiyan niya. Kumalam ang sikmura niya! Gutom na nga siyang talaga! Nagrerebolusyon na ang mga alaga niya!
Nahihiyang sinapo niya ang kanyang tiyan. Narinig niya ang mahinang pagtawa ng lalaki sa tabi niya. Tumayo ito.

“Halika, kumain muna tayo bago ka umuwi sa bahay ng kaibigan mo,” sabi nito.

Niyayaya siya nitong kumain. Kunsabagay, oras na ng hapunan.

“Pero…” nanatili siyang nakaupo.

“Don’t worry ililibre kita. `Tsaka ako na ang maghahatid sa`yo sa bahay ng kaibigan mo.” Sabi nito. Nakita nito ang alinlangan sa kanya.

Kahit nahihiya siya ay ngumiti na rin siya. Narito ang isang lalaking handang tumulong sa kanya. Tatanggihan pa ba niya? Hindi man sila magkakilala ay tinulungan pa rin siya nito. Kung may balak itong masama sa kanya ay kanina pa nito iyon ginawa. Sa nakikita niya sa mga mata nito ay bukal sa loob nito ang tulungan siya. At sa puso niya, nararamdaman niyang mabuting tao ito.

Tumayo na siya. “Sige na nga. Pero, okay lang ba talaga sa`yo na ikaw ang maghahatid sa akin sa bahay ni Georgie? Nakakahiya naman sa`yo.”

Hindi malaman ni Celine kung ano ang meron sa ngiti nito na nakakapagpapagaan sa loob niya. Ang ngiti nito, parang sinasabing safe siya sa piling nito.

“Walang problema. Nag-aalala ako baka kung mapano ka. Mabait namang akong tao. Kaya siguradong walang masamang mangyayari sa`yo,” pagkasabi niyon ay kumindat ito sa kanya.

Sa ginawa nitong iyon, parang sumikdo ang puso niya! Naman!

Nagsimula silang maglakad. Huminto sila sa isang nakaparadang motorbike. Binuksan ng lalaki ang compartment niyon at kinuha mula roon ang helmet. Isinuot nito iyon. Sumampa ito sa motorbike. “Hop in!” anyaya nito.

Kahit kailan ay hindi pa siya nakakasakay sa motorsiklo. Kaya natatakot siya. Alanganin ang ngiti niya. “Eh…”

Nagkibit-balikat ito. “Ito lang ang sasakyan ko. Huwag kang matakot, magaling akong driver.”

Kapag sumakay siya roon, siguradong magkakadikit ang mga katawan nila. Hindi siya si Maria Clara, pero hindi siya komportable sa ideya nitong umangkas dito. “A-ano kasi…” hindi niya madugtungan ang nais sabihin. Wala rin naman siyang matinong maidadahilan dito.

“Hindi ka pa nakakasakay sa motorbike?”

Tumango siya. Totoo iyon. Natatakot siyang baka sumemplang sila o kaya ay maaksidente. Aware siya sa mga aksidenteng sangkot ang motorsiklo. Madalas mangyari iyon sa lansangan at araw-araw niyang nababalitaan ang gayong insidente sa TV.

“Magaling akong driver. Huwag kang mag-alala.” Assurance nito.

Kung mag-iinarte siya baka magsawa na ito sa kanya. Nagmamagandang loob na nga itong pakainin at ihatid siya. Mabilis na nakapagdesisyon siya. Sumampa siya sa motorbike. Kinuha nito ang bag niya at inilagay nito iyon sa harap nito.
“Kumapit ka ng maigi sa `kin.” Sabi nito.

Kumapit nga siya sa balikat nito. Naglagay siya ng kaunting distansya sa pagitan nila. Dahan-dahang huminga siya ng malalim.

Pinaanadar na nito ang motorsiklo. Nagulat siya. “Yay!” tili niya.
Tumawa ito ng malakas. “Baka mahulog ka. Kumapit ka ng mabuti.” Ipinalibot nito ang kamay niya sa bewang nito. Nagkadikit ng husto ang mga katawan nila!

Bale-wala na sa kanya kung magkadikit ang mga katawan nila. Mas natatakot siyang malaglag sa kinauupuan niya kung hindi siya didikit dito.

Mayamaya pa ay napalagay na ang loob niya sa pagkakayakap niya sa estrangherong lalaki. Gusto niya ang naaamoy niya mula rito. In short, ang bango nito.

Chapter 3 Starry Starry Night

2010-03-01T22:05:00.004+08:00

HINDI alam ni Zac kung matatawa o maaaliw sa babaeng kaharap niya sa mesa. Kasalukuyan silang nasa isang fast food at kanina pa niya pinagmamasdan ang maganang pagkain ng estrangherong babae. Paano ay halatang gutom na gutom nga ito. Ang bilis at ang laki ng bawat subo nito. Parang wala nang bukas.

Kanina ay talagang nakuha nito ang atensiyon niya kaya nilapitan niya ito. Umiiyak ito at nag-iisa. Nagtaka siya, siyempre. Kaya nilapitan niya ito. Halatang bagong salta ito sa Maynila. Iyon din siguro ang rason kung bakit ito napag-trip-an ng mga holdupper. Pero kahit mukhang probinsyana ito ay angat ang ganda nito.

Her face was angelic. May kaputian ang balat nito. She was small. Malamang ay nasa limang talampakan at tatlong pulgada ang height nito. At may kapayatan ito. Mahaba ang buhok nito ngunit hindi siya sigurado kung hanggang saan dahil nakatirintas ang buhok nito na nahahati sa gitna.

Unang kita pa lang niya rito ay may kung anong sumipa sa dibdib niya. He didn’t know what it is. Ang alam lang niya ay naaawa siya sa kalagayan nito. And maybe that is one of the reasons why he wanted to help her. Bukod doon ay malapit lang sa tinitirhan niya ang bahay ng kaibigan nito.

Hanggang ngayon ay hindi niya pa natatanong kung ano ang pangalan nito. Uminom muna siya ng coke sa baso bago nagsalita. “Ano nga palang pangalan mo? Hindi pa tayo nagkakakilala ng pormal. By the way, I’m Zac,” aniya rito at inilahad ang palad.

Huminto ito sa pagsubo ng kanin at tiningnan siya. Nagpunas ito ng napkin sa bibig at tinanggap ang kamay niya. “Oo nga pala. Pasensya na. I’m Celine.” Sagot nito kahit punong-puno ng laman ang bibig nito.

He was indeed amused. Walang kiyeme ang babae. Nakipag-kamay ito sa kanya kahit mamantika ang kamay nito.

Hinayaan niya lang itong kumain. Um-order pa siya ng isang chicken at rice at dalawang cheeseburger. Kulang pa dito ang kinakain nito dahil halatang-halata niya iyon. At dahil mabait siyang tao, ayos lang sa kanya ang gastos kahit pa mabutas ang bulsa niya. Ang importante ay mabusog ang babae. Their table was flowing of value meals.

“Eh, bakit hindi ka kumakain?” tanong ni Celine sa kanya, saka uminom ito ng iced tea. “Ang dami mo pa namang in-order,”

“Tapos na ako. Sige, kumain ka lang.” sabi naman niya rito.

“French fries lang ang kinain mo, busog ka na? Paano natin mauubos ang lahat ng ito kung hindi ka kakain?”

Busog na talaga siya dahil kanina pa siya nakapaghapunan. Kaya French fries lang ang napag-trip-an niyang kainin. “Para talaga sa`yo ang lahat ng iyan. Malayo siguro ang pinanggalingan mo at alam kong walang laman ang tiyan mo kanina,”

Namula ang mukha nito. “Naramdaman mo pala,” nahihiyang sabi nito.
He chuckled. “Narinig ko ang pagkalam ng tiyan mo,”

Lalong namula ang mukha nito. Naaaliw siyang pagmasdan ang pagba-blush nito. May mga babae pa palang nagba-blush sa panahong ito? At isang halimbawa itong babae sa harap niya. He was starting to like her.

“Punong-puno ng pagkain itong table natin hindi ko yata mauubos lahat `to. Parang ang siba ko naman. Hindi pa naman ako bibitayin bukas.”

Natawa na naman siya sa ipinahayag nito. She was really amusing.
“Ipabalot na lang natin ang hindi mo mauubos.”

HUMINTO SA tapat ng isang flower shop ang motorbike ni Zac. Bumaba si Celine at binasa ang karatulang nagsasaad ng pangalan ng flower shop ng kaibigan niya. “Flower Blooms”. Ibig sabihin natunton na nila ang bahay ni Georgie.

Bumaba siya sa motorbike at inayos ang nagulong buhok dala ng hangin. Sumunod sa kanya si Zac na bitbit ang traveling bag niya.

Pumasok siya sa loob ng flower shop at agad niyang nakita si Georgie na nag-aayos ng bulaklak. “Georgie!” malakas ang boses na tawag niya rito.

Napalingon ito sa kanya. Namilog ang mga mata at mabilis na lumapit sa kanya. “Celine! Hay, mabuti `andito ka na!” excited na sabi naman nito.

Mahigpit na nagyakap sila.

“Kanina pa kita hinihintay, bakit ngayon ka lang? Sabi mo, may kasama ka? Nasaan siya?” sunod-sunod na tanong nito sa kanya.

Itinuro niya si Zac mula sa kinatatayuan nito na tahimik na nakamasid sa kanilang dalawa. “Siya si Zac. Siya ang tumulong sa akin kanina.”

Mataman namang tinitigan ni Georgette ang binata. Tila sinusuri nito si Zac na parang itinitindang karne sa palengke. Pagkatapos ay binalingan siya na kumukutitap ang mga mata. “`Day, ang guwapo ini! Papa material!” kinikilig na sabi ni Georgie sa kanya.

Pasimpleng siniko niya ang kaibigan. Kahit kailan talaga lukaret ang babaeng ito. Walang pakialam kahit pa marinig ni Zac ang sinabi nito.
“Umayos ka nga Georgie.”

Si Zac naman ay nangingiti lang.

“Uy, salamat at tinulungan mo itong kaibigan ko. Hindi ka lang guwapo, mabait ka pa.” ang sabi ni Georgie dito with matching twinkling eyes.

“Wala `yon.” Wika naman ng binata.

“Gusto mo ng coffee? Juice? Water?” alok ni Georgie.

Umiling si Zac. “Hindi na. Pauwi na rin ako,” binalingan siya ni Zac. “O, paano, Celine, mauuna na ako.” Paalam nito sa kanya.

Nilapitan niya ang binata. “Salamat Zac. Ang dami kong utang sa`yo. Hindi ko alam kung paano kita mababayaran,” may kung anong panghihinayang sa puso ni Celine ng mga sandaling iyon. Hindi niya matukoy kung ano iyon. Sa maiksing pagsasama nila ay pinagaan nito ang loob niya. Sandaling nakalimutan niya ang mga kamalasan niya kanina. Kulang ang salitang “thank you” para sa lahat ng ginawa nito sa kanya.

“Wala naman akong hinihinging kabayaran mula sa`yo,” masuyong ginulo nito ang buhok niya. “Hindi pa naman siguro ito ang huling pagkikita natin.”

Napangiti siya. Tama ito. Maaaring magkita pa sila. “Oo nga. Salamat talaga!”
Zac smiled gorgeously. Nanlamobt ang mga tuhod niya. Ah, baliw na yata siya. Kabe-break pa lang nila ang boyfriend niya pero tila kinikilig siya sa ngiti ni Zac. To think kakikilala pa lang nila. Ano’ng nangyayari sa kanya?

Nagpaalam na si Zac at inihatid nila ito ni Georgie sa labas. Nang makasakay na ito sa motorbike ay sumaludo pa ito sa kanila. “Sige. Ingat ka!” sabi niya rito.
Siniko siya ni Georgette. “Type mo, `no?” tanong nito sa kanya nang pumasok sila sa loob.

“Gaga. Malisyosa ka. Anong type ang sinasabi mo?” ibinigay niya rito ang plastic bag na naglalaman ng mga pagkain na inorder ni Zac kanina na hindi naman nila naubos. Ipinabalot nga ng binata ang mga iyon.

“Hmm, kunwari pa ang Lola. Halata namang kinikilig ka do’n kay Papalicious.” Panunukso ni Georgie. Binuksan nito ang plastic bag at agad na nilantakan ang French fries nang makita nito iyon.

“Tumigil ka nga. Wala akong panahong kiligin sa mga guwapo! Just so you know, hiwalay na kami ni Ferdinand. Kaya nga ako narito ngayon.” Wika niya rito. “Nagluluksa ang puso ko ngayon!”

“Ha? Hiwalay na kayo ni Ferdie-baby?” gulat na tanong nito. Dahil best friend niya ito since high school alam nito ang tungkol sa relasyon nila Ferdinand. Isa nga ito sa naging messenger ng love letter ni Ferdinand no’ng nanliligaw pa lang sa kanya ang binata. Saksi ito sa love story nila ng ex niya.

Tumango siya. At dahil biglang naalala niya si Ferdinand at ang ginawa nitong kataksilan sa kanya ay hindi niya napigilan ang sariling umiyak. Nalaglag ang luha sa mga mata niya. “`Gagong `yon. Niloko niya ako. Nakita ko siyang nikikipaghalikan kay Brianna!” lumakas ang palahaw niya. Isang araw na ang lumipas mula nang makita niya ang kataksilan ng boyfriend niya. Damang-dama pa rin niya ang sakit sa puso niya. Hindi niya lubos maisip na kaya nitong makipaglandian sa iba. She thought he was very faithful to her. But she was wrong.

“Sa stepsister mo?”

Tumangu-tango siya. “Mga walanghiya sila!”

“Tama! Mga walanghiya nga sila! Biruin mo `yun, pinatos ni Ferdinand ang bruhildang kapatid mong hilaw?” napailing ito at napapalatak. “Pambihira! Hindi ko akalain na magagawa ni Ferdinand `yon sa`yo. Dati ko pa napi-feel na may pagnanasa ang haliparot na `yon kay Ferdinand. May lahing ‘Anaconda’ pala si Brianna. Anyway, ano’ng balak mo ngayon?”

“Dito ako sa Maynila magbabagong buhay!” she said with determination. Itinaas niya ang kanyang kanang braso at kaliwa naman ay inilagay niya sa kanyang bewang, katipunera style. Hindi siya magiging kawawa habang-buhay! Hah! Kung talagang kapalaran nilang magkahiwalay ni Ferdinand, so be it! Hindi lang sa lalaking iyon umiikot ang buhay niya.

“Mabuhay si Gabriela Silang! Go girl!” pumalakpak pa si Georgie.

ABALA sa pag-aayos ng mga bulaklak sa estante si Celine nang araw na iyon. Ikatlong araw na niya sa Maynila. Kahit paano ay masasabi niyang naka-recover na siya heart break niya kay Ferdinand. Naisip niya na kung lulunurin niya ang sarili sa pagmumukmok ay walang mangyayari sa kanya. Ilang drum at batya na ang iniyak niya dahil sa malanding ex-boyfriend niya. Mabuti na lang at nandiyan ang kaibigan niyang si Georgie na kahit lukaret ay laging tsi-ni-cheer up siya. Nagpapasalamat din siya sa mga magulang ni Georgie dahil tinanggap siya ng mga ito sa bahay ng mga ito—with arms wide open.

Mabait ang mga magulang ng best friend niya. Actually, matagal nang magkaibigan ang mommy ni Gerogie at ang mama niya, noon pang kabataan ng mga ito. Ang papa naman nito ay mabait din. Wala siyang masabi. Sa katunayan ay nag-prisinta siyang tumulong sa negosyo ng pamilya ni Georgie. Pumayag naman ang mga ito. Imbes daw na magtrabaho siya sa iba, doon na lang siya sa Flower Blooms magtrabaho. Naging assistant siya ng kaibigan niya. Okay iyon sa kanya. Kapag nakaipon siya, tutuparin niya ang pangarap na makapag-aral. Ang sabi sa kanya ni Tita Mariz—mommy ni Georgie ay papasuwelduhin siya nito.

Nang matapos siya sa pag-aayos ng mga bulaklak ay bumalik siya sa counter. Pagiging kahera ng flower shop ang main job niya. Madali niyang natutuhan ang trabaho dahil na rin kay Georgette.

Kaunti lang ang pumapasok na customer dahil malapit nang sumapit ang tanghali. Sinipat niyang tingin ang orasan sa dingding. Ilang minuto na lang at alas-dose na.

“Girl! Bakit sad ang fez mo?” bungad sa kanya ni Georgie. May bitbit itong pagkain na nakalagay sa tray. Ipinatong nito iyon sa table na di kalayuan sa counter. Galing ito sa bahay na karugtong lang ng flower shop. Sigurado siyang si Tita Mariz ang nagluto niyon. “Halika na Celine. Kain na tayo.”

“Sino’ng nagsabing sad ako?”

“Hindi na kailangan sabihin ng kung sino na sad ka. Your face tells it so.”
“I’m not sad!” protesta niya. Biglang may nag-flash sa isip niya. “‘He’ was my nighttime thought I was ‘his’ star. `Guess I was wrong but see I’m strong it won’t take long for me to move on. Please don’t worry `bout me I’m fine… I ain’t gonna play the fool one time. Trust me when I say, that I’ll be okay…” kinanta pa niya ang ilan sa linya ng sikat na kanta ni Ne-yo.

“Talaga? Baka naiisip mo pa si Ferdinand. Kung ako sa`yo, kalimutan mo na ang unggoy na `yon.”

Sad pa nga ba siya? Aaminin niya hindi madaling kalimutan ang anim na taon na pinagsamahan nila. Mahirap bale-walain iyon. Lumaki sila nang magkasama. Kaya mahirap para sa kanya na basta na lang kalimutan iyon kahit pa niloko siya ng talipandas na Ferdinand na iyon.

Napabuntong-hininga siya. “I will survive!” Yes! She can survive. Afterall, heart breaks are bound to happen. Nagkataon lang na kay Ferdinand niya naranasan iyon. “Pero masakit ang ginawa niya sa akin.”

“Well, gano’n talaga ang life. Isipin mo na lang ham `yan, este, na marami ka pang makikita at makikilalang lalaki. Hindi lang siya ang ‘fish in the sea’.”
“Hindi naman mukhang isda si Ferdinand!”

“Gaga. Wala namang akong sinasabing mukhang isda si Ferdinand. Ang ibig kong sabihin marami pang boys sa paligid na puwede mong pagpilian. Hindi lang si Ferdinand ang lalaki sa mundo.” Paliwanag naman nito.

“Sana nga madaling makahanap ng lalaking sinasabi mo.” Aniya rito. Para namang makadaling makahanap ng ipapalit niya kay Ferdinand. “Wala naman sa plano ko ang maghanap ng bagong nobyo.”

“Eh, pa’no na si Papalicious? Si Mr.Yummy? Ang guwapo ng isang `yon. Mas guwapo di-hamak sa ex mo.”

“O, bakit nasali si Zac sa usapan natin?”

Hindi lang lukaret ang kaibigan niya. Intrigera pa. Kaloka!
“If I were you girl, bibingwitin ko na siya. Laman tiyan din `yon. Guwapo na mabait pa. Iyon nga lang, mukhang walang datung. Wala yatang perang pampagupit ang lalaking `yon.”

“Akala ko, ikaw ang may gusto sa kanya. Kahapon lang ay halatang kinikilig ka sa kanya. Tapos ngayon nilalait mo siya.”

“Nah. Wala akong gusto sa kanya. Well, he’s guwapo and yummy talaga. But I can feel it in my bones na ikaw ang type niya. Hindi na ako sisingit sa eksena.” nanunudyo ang mga mata ng kaibigan niya.

“Baliw! Kung anu-ano ang pumapasok diyan sa utak mo. Kumain na nga lang tayo.” Aniya. Baka kung saan pa mapunta ang usapan nilang dalawa. Naupo na siya sa silya na katapat ng kinauupan nito at binuksan ang takip ng bowl na may lamang ulam. Nilagang baka ang ulam nila ngayong tanghalian.

HAPON nang araw ng sabado nang maisipan ni Celine na dumaan sa isang convenience store na di kalayuan sa flower shop. At dahil kanina pa nangungulit sa kanya si Georgie na gusto nitong kumain ng siopao na bola-bola ay napagpasyahan niyang ibili ito ng pagkain na gusto nitong kainin. May lahing intsik ang kaibigan niya kaya isa iyon sa mga paboritong nitong pagkain.

Magbabayad na siya sa counter nang mahagip niya ng tingin ang isang pamilyar na bulto ng lalaki. Tinitigan niya nang matagal ang nakatalikod na pigura nito… he looked kinda familiar. Ang buhok nito na may kahabaan at ang height nito. Pamilyar sa kanya iyon. The man was busy choosing something on the fridge.

“Zac!” lakas-loob na tawag niya rito. Bahala nang mapahiya siya kung mali siya ng taong tinawag.

Lumingon ang lalaking namimili ng kung anong makakain nito mula sa refrigerator. “Celine…” nakangiti ito.

Tama nga siya! Si Zac ang lalaking nakatalikod. Nginitian niya rin ito. Lumapit sa kanya ang binata.

“Nagkita uli tayo. Kumusta?” aniya rito. Hindi niya alam pero parang excited siya nang makita niya ito. Ilang araw silang hindi nagkita nito at masasabi niyang parang na-miss niya ito. At may gan’on talaga? Hindi ito nagkamali nang sabihin nitong magkikita pa uli sila.

“Fine, fine. Ikaw? How are you?”

“Mabuti naman.” Sagot niya.

Tumangu-tango ito. “Good. Nakikita ko ngang okay ka na, kaysa no’ng una tayong magkita.”

Nakarinig siya ng tikhim mula sa likuran niya. Sabay silang napalingon ni Zac doon. Naka-kunot ang noo ng customer na nakapila sa likuran niya. Halatang inip na inip na ito sa kahihintay. Siya na pala ang magbabayad sa counter! Pati ang kahera ay naiinip na rin na i-punch ang binili niya. Nakangiwing tiningnan niya ang kahera. “Oops… sorry.” Nahihiyang usal niya.

Ilang minuto pa ang lumipas ay tapos na ring magbayad sa cashier si Zac ng binili nitong ice cream cup. Dalawang beses na niyang nakita itong kumakain ng ice cream. Una ay noong una silang magkita malapit sa terminal ng bus at pangalawa ang araw na ito. Mukhang adik ito sa ice cream.

Sabay silang lumabas ng convenience store.

“Para kanino ang mga siopao na `yan? May fiesta ba?” kapagkuwan ay tanong ni Zac habang kumakain ito ng ice cream. Nakatingin ito sa supot na bitbit niya.
Natawa siya sa sinabi nito. Umiling siya. “Para kay Georgie ito. Kanina pa ako pinariringgan na gusto niyang kumain ng siopao, kaya heto para matahimik siya ibinili ko na siya ng isang supot.” Kanina ay naririndi na siya sa paulit-ulit na sinasabi ni Georgie na gusto nitong kumain ng siopao at para matahimik ang mundo nilang pareho ay nag-volunteer na siyang bumili niyon.

Itinapon ni Zac sa trash bin na malapit lang sa kinatatayuan nila ang ice cream cup na naubos na nito.

“Ihahatid na kita sa inyo.” Sabi nito.

“Ha?” nagulat naman siya sa sinabi nito. Malapit lang sa lugar na iyon ang bahay nila Georgie. Wala pang sampung minuto kung lalakarin niya.

Ito naman ang natawa sa kanya sa tila pagkagulat niya. “So we can get to your house fast. Sayang ang init ng siopao kung hindi ka agad makakarating sa bahay n`yo.”

Well, he had a point. Mas type ng kaibigan niya ang mainit na siopao. Baka magwala pa iyon kapag lumamig ang binili niya. Sayang naman kung sakali dahil marami ang binili niya para lamang dito.

“Okay.” Sumunod siya binata sa kinapaparadahan ng motorbike nito. Sa ikalawang pagkakataon ay sasakay uli siya sa motorsiklo nito.

Nang maisuot nito ang helmet ay nauna itong sumakay sa motorbike. “Sakay na, magandang binibini.” Anito. He was also chuckling.

Napangiti siya sa compliment nito. Ibig sabihin, maganda siya sa paningin nito. Puwera na lang kung binobola siya nito. Ngunit sa tingin naman niya ay hindi ito nagbibiro nang sabihin nitong maganda siya. Mas gusto niyang paniwalaan ang unang naisip niya.

Walang alinlangang sumampa siya sa motorbike. Humawak siya sa balikat nito.
“Mahuhulog ka niyan.” Sabi nito. hinawakan nito ang braso niya at ipinalibot nito iyon sa bewang nito. “`Ayan. Di ka na mahuhulog.” Pinaandar na nito ang motorsiklo.

Several minutes later, naroon na sila sa tapat ng flower shop.

Nauna siyang bumaba. “Thank you.” Aniya rito.

Itinaas nito ang visor ng helmet nito. Hindi ito bumaba ng motorbike. “Ah, Celine…”

“Hmm?”

“Kung wala kang gagawin bukas, puwede kitang ipasyal dito sa Manila. Okay lang?” wika nito.

Was he asking her out on a date or was he just being friendly to her since she is new here in the city? Hindi niya mabasa ang ekspresiyon sa mukha nito dahil nakasuot ito ng helmet. Nasabi na sa kanya ni Tita Mariz na tuwing Sunday ay wala siyang pasok para makapagpahinga siya. At kahit halos isang linggo na siya sa Manila ay hindi pa niya nasubukang libutin ang buong siyudad. Naging abala siya sa pagmumukmok at pagkatapos naman niyon ay nagsimula agad siyang magtrabaho sa flower shop.

Wala naman sigurong masama kung papayag siyang sumama dito bukas. Ipapasyal lang naman siya nito. Kung ibuburo niya lang ang sarili sa pag-i-stay sa bahay, wala na siyang ibang mapaglilibangan. Maiisip na naman niya ang gunggong na ex niya. Ayaw na niyang isipin ang talipandas na iyon. Hindi ba nakakakilig iyon na kasama mo si Mr. Yummy? tukso sa kanya ng isang bahagi ng isip niya.

“Sure. Anong oras ba?”

“Ten in the morning. Ayos lang ba?”

Tumango siya without hesitation. “Okay `yon.”

“O, pa’no. `Sunduin na lang kita dito bukas.”

Tumango uli siya. Sinundan niya ng tingin ang papalayong si Zac.
Nakangiti siya nang pumasok sa loob ng bahay. Nadatnan niya si Georgette na nasa sala at halatang kanina pa siya hinihintay.

“Naku, Celine! Nagrereklamo na ang mga alaga ko! Kanina pa sila sumisigaw ng ‘Siopao’!” anito.

“`Eto na. Sige lafang-in mo lahat `yan. Baka ako pa ang mapagtrip-ang kainin ng mga alaga mo.” Ibinigay niya rito ang supot na naglalaman ng isang dosenang siopao na bola-bola.

Napangisi ito. Agad na kumagat ito sa siopao na hawak nito. Sarap na sarap. “Gusto mo?” alok nito.

“Mamaya na.”

“Bahala ka.”

Napailing na lang siya. Intsik nga talaga ang kaibigan niya. Adik sa siopao.

Chapter 4 Starry Starry Night

2010-03-01T21:59:00.001+08:00

“WOW! Ang ganda naman dito!” bulalas ni Celine habang nakatingin sa malawak na Manila Bay. Hangang-hanga siya sa tanawing nakikita ng mga mata niya. Ang gandang pagmasdan ng papalubog na araw. Maganda pala ang Maynila! sa loob-loob niya.

Kung saan-saan siya dinala ni Zac kanina. Mistulang field trip ang ginawa nila mula pa kaninang umaga. At nagsilbi itong tour guide niya. Nakarating sila sa Fort Santiago—na ayon kay Zac ay naging piitan ni Dr. Jose Rizal. Alam naman niya iyon, hindi pa nga lang niya napupuntahan. Pagkatapos naman doon ay nagpunta rin sila sa Luneta park. For the first time ay nakita niya ang bantayog ng pambansang bayani ng Pilipinas. Dinala rin siya ng binata sa Manila Ocean Park at talaga namang na-amazed siya sa mga aquatic species na nakita niya.

Sa lahat ng lugar na pinuntahan nila ay panay ang kuha ni Zac ng larawan gamit ang camera nito. Sa palagay niya ay hobby nito ang pagkuha ng larawan. Nabanggit nga nito sa kanya na isa itong photographer. At favorite subject nito ang nature. Pero kanina ay naging “subject” din siya sa bawat pag-click ng camera nito.

“Ang sunset sa Manila bay ang pinakamagandang view dito sa Maynila,” sabi naman ni Zac, habang panay ang kuha nito sa papalubog na araw.

Tumingin siya kay Zac. Halata ngang in love ito sa nature. Walang tigil ito sa pagkuha ng litrato.

Napadako ang tingin niya sa ibang direksyon. Nakita niya ang isang pares ng babae at lalaki na tila lalanggamin na sa sobrang ka-sweet-an. Sa palagay niya ay hindi nalalayo sa edad niya ang edad ng pares na iyon. Lumukob ang kalungkutan sa puso niya. Ganyang-ganyan din sila ni Ferdinand no’ng sila pa. Ferdinand was sweet. A very sweet boyfriend… pero taksil ito. Isang manloloko.

Ibinaling niya sa iba ang mga mata niya. Maling diskarte iyon dahil isang pares na naman ng mag-jowa ang nakita niya. Pinaliligiran sila ng mga magkasintahan! Ano ba naman `yan?! Nakakainis! Naalala lang niya ang matatamis na araw nila ni Ferdinand. Lovers’ park pala ang Roxas Boulevard!

Hindi niya napigilan ang pagpatak ng mga luha sa mata niya. Hindi lang iyon, napahikbi pa siya habang nakatingin sa magkasintahang magkaholding-hands na naglalakad.

Nahinto sa pagkuha ng larawan si Zac at agad na nilapitan siya nang mapansin nitong umiiyak siya. Lumapit ito sa kanya.

“What’s wrong?” nalilitong tanong nito.

Pinalis niya ang luhang tumulo sa pisngi niya gamit ang likod ng palad niya. Hindi siya sumagot. Mukha tuloy siyang tanga sa harap ni Mr.Yummy. Pero hindi niya mapigilan ang sakit na nararamdaman ng puso niya.

Sinundan ni Zac ng tingin ang tinitingnan niya. Narinig niya na napabuntong-hininga ito. “You got your heart broken, right?”

Tumingin lang siya rito, hindi pa rin nagsasalita. Ang galing nitong magbigay ng konklusiyon. He was right. She got her heart broken. Kunsabagay, madali namang mahahalata iyon sa mukha niya.

Inakay siya ng binata at pinaupo sa bench. “Kung sino man ang lalaking nanakit sa iyo, mabuting kalimutan mo na siya. Tanga siya dahil pinakawalan niya ang isang babaeng gaya mo.” anito.

“Madaling sabihin na kalimutan ko na siya. Kaso, mahirap namang gawin iyon. Anim na taon kaming naging magkasintahan ni Ferdinand, bago ko natuklasan ang kataksilan niya,” napaiyak na naman siya habang sinasabi iyon sa binata. “Nahuli ko siyang nakikipaghalikan sa stepsister ko.”

“You really love him that much, huh?”

“We we’re high school sweethearts, you know.”

Sandaling tahimik silang pareho. She looked up at him. She saw that sudden sadness crossed his eyes. Sadness nga ba ang nakita niyang nakiraan sa mga mata nito? Hindi siya eksperto sa pagbabasa ng emosyon gamit ang pagtingin sa mga mata ng kaharap niya. Pareho kaya sila ng kapalaran? Katulad ba niya ito na niloko ng kasintahan?

Ilang minuto ang lumipas at bumalik ang sigla sa mukha nito. Nakangiti na ito nang tumingin sa kanya. “Smile ka na. Hindi bagay sa`yo ang umiiyak at nakasimangot.” Pang-aalo nito sa kanya. Pagkatapos nitong sabihin iyon ay kinuhanan siya nito ng picture. Hindi siya nakapag-react sa ginawa nito.

Hindi siya nakapag-prepare. Ang pangit ng hitsura niya! Kaiiyak lang niya mula sa pag-e-emote niya. Hinampas niya ang braso nito. “Luku-luko ka! Hindi mo man lang hinintay na ayusin ko ang sarili ko!”

Humalakhak lang ito. Tinitingnan ang kinuha nitong larawan sa kanya. Kulang na lang ay gumulong na ito sa kakatawa.

Siguradong ang pangit niya roon! “Patingin nga!”

Ipinakita nga nito sa kanya ang picture niya. Mukha siyang haggard na ewan. Namumula ang mga mata niya dahil sa pag-iyak. Ang gulo pa ng buhok niya! Nililipad ng hangin ang buhok niya na nakalugay. At talagang close-up pa ang kinuha nitong picture. Daig pa niya kinuyog ng sampung bakla!

“Cute ka pa rin dito,” sabi nito na tatawa-tawa.

Iningusan niya ito. “Sira ka talaga!”

“I-de-develop ko ito. Bibigyan din kita ng kopya.” Hindi maalis ang ngiti nito.

Iningusan niya lang uli ito. “Huwag mo lang ipanakot sa daga ang picture kong iyan.”

Tila may biglang naisip ito. He smiled mischievously. “Oo nga, `no? Puwede kong ipanakot sa daga itong picture mo. Makakatipid pa ako. Hindi ko na kailangang bumili ng rat killers.”

Tiningnan niya ito ng matalim. Umakto siyang aagawin ang camera nito, ngunit mabilis na nakalayo ito sa kanya. Nahulaan nito ang balak niyang i-delete ang kinuha nitong larawan sa kanya.

“Burahin mo iyan!” utos niya rito.

“Ayoko nga.” Binelatan siya nito.

Napailing siya. Para silang mga batang nag-aasaran. Kanina lang ay nakaramdaman siya ng kalungkutan. But Zac seemed to know how to make her feel better. Sa isang iglap ay napagaan na naman nito ang loob niya. Hindi pa sila gaanong magkakilala. Dalawang beses pa lamang silang nagkakasama, pero pakiramdam niya ay matagal na silang magkaibigan.

Napangiti siya sa naisip. Wala naman sa tagal ng panahon nasusukat ang pagiging magkaibigan ng dalawang tao `di ba?

“I’m glad you’re smiling again.” Wika nito at lumapit sa kanya.

“Sabi mo nga, hindi bagay sa akin ang umiiyak at nakasimangot.” She used his words awhile ago.

Tumingala ito sa langit. Dumidilim na at tuluyan nang lumubog ang araw. Ibinalik nito ang tingin sa kanya. Tinanggal nito ang nakabalabal na shemagh sa balikat nito at isinuot nito iyon sa kanya. Inayos nito ang pagkakalagay ng shemagh sa kanya. Naramdaman siguro nito na nilalamig siya. Napapatitig siya rito. Tama si Georgie…Mr. Yummy talaga ang Zac na ito, sa loob-loob niya. Napalunok siya. Her heart was racing against her chest with his proximity.

Bakit nangyayari iyon sa kanya na tila tumatambol ang puso niya sa pagkakalapit nila?

“Let’s go? Pero bago kita ihatid sa inyo, kumain muna tayo.” Anito matapos nitong ayusin ang ibinalabal nitong shemagh sa kanya. Ngumiti pa ito.

Lalo lang bumilis ang kabog ng puso niya sa ngiting ibinigay nito sa kanya. Napipi siya at walang maisip na sabihin dito. Ah, naloloka na yata ako!

“O, napipi ka na?” tinapik nito ang balikat niya, saka hinila nito ang kamay niya. “Gutom lang `yan, Celine.”

DINALA siya ni Zac sa isang restaurant na malapit lang sa pinanggalingan nila. Iginala niya ang paningin sa buong reastaurant. Sa palagay niya ay hindi siya nababagay sa lugar na iyon. Masyadong class para sa panlasa niya. Puro naka-postura ang mga naroon. Samantalang silang dalawa ni Zac ay casual lang ang suot.

Bakit doon siya dinala ni Zac? Mukhang mamahalin ang pagkain sa restaurant na iyon. May pera kaya ang mokong na `to? piping naitanong niya sa isip. Ika nga ni Georgie mukhang walang datung si Zac. Wala namang problema sa kanya kung sa isang mumurahing kainan siya dinala ni Zac. Pang-fast food naman talaga ang beauty niya.

Dumating ang waiter at kinuha ang order nila. Dahil hindi siya pamilyar sa pagkain ng restaurant na pinuntahan nila ay ipinaubaya niya sa binata ang pag-order ng pagkain. Bahala na itong mamili. Kakain lang siya.

Kinalabit niya sa braso si Zac nang makaalis ang waiter. “Bakit dito tayo pumunta?” mahinang tanong niya rito.

“`Wag kang mag-alala. Masarap ang pagkain nila rito.” sagot naman nito.
Hindi niya concern kung pangit ang lasa ng pagkain doon. Inaalala niya kung kaya ng budget nito ang mga in-order nila. Ngunit hindi niya maisatinig dito ang nasa isip niya. Nahihiya siya. Wala siyang kakayahang itanong sa binata kung afford ba nito ang pagkain doon. Ito ang nagdala sa kanya sa lugar na iyon. Magpasalamat na lang siya dahil mararanasan niyang makakain sa isang class na restaurant. Pero…

Nabasa ni Zac sa mukha niya ang bumabagabag sa kanya. Matamang nakatingin ito sa kanya. Nakapangalumbaba ito sa mesa. “Alam ko na ang iniisip mo,” sabi nito. “Naibenta ko ang dalawa sa mga masterpieces ko sa isang photo exhibit na dinaluhan ko. Huwag kang mag-alala, hindi tayo maghuhugas ng plato rito.” he didn’t sound like he was offended. Nakangiti pa ito sa kanya.

Siya naman ang napahiya sa sarili niya. Dapat ay nagtiwala siya rito. Hindi naman siguro siya dadalhin doon ni Zac kung wala itong pambayad sa isang class na restaurant.

Napayuko siya, kagat ang kanyang labi.

“Hey!” anito sa kanya at hinawakan ang baba niya at itinaas ang mukha niya.

Napatingin siya rito habang hawak pa rin nito ang baba niya. “Nahihiya ako sa`yo.” Sabi niya. Gusto niyang sipain at sabunutan ang sarili niya ng mga oras na iyon. Bakit ba kasi nag-alinlangan pa siya sa mga diskarte nito?

“Nagdrama pa ang ale. I’m not offended, okay?” pinisil nito ang pisngi niya.

That gesture made her feel all better. In a matter of seconds, she managed a smile. Funny how Zac makes her feel all right with just a blink of an eye.

Ilang saglit pa at dumating na ang waiter dala ang mga in-order nila. Nagsimula na silang kumain.

PALABAS na ng restaurant sina Zac at Celine nang may babaeng humarang sa daraanan nila.
“Hi, Zac!” bati ng babae sa binata.

Ang kaninang masayang mukha ni Zac ay napalitan ng pagdilim ng anyo nito nang makita ang babae.

“Trisha.” Ani Zac dito. Seryoso ang anyo.

Ano ang relasyon ng babaeng ito sa binata? Nakasuot ito ng maiksing paldang maong at halter top. High heeled sandals ang sapin nito sa paa. Maiksi ang buhok ng babae—a la Rihanna at napakakinis ng kutis nito. Puwedeng-puwedeng mag-model ng gluthatione. Maganda ang mukha nito at sexy ito. Naalarma siya.

“Fancy seeing you here.” Sabi nito na hindi maalis ang ngiti sa mga labi.

“Yeah.” Tipid namang sinabi ng binata. Hindi ibinalik ang matamis ng ngiti ng babae.

Kapagkuwan ay napatingin sa kanya ang babae at agad na nawala ang ngiti sa magandang mukha nito. Nag-linya ang mga labi nito. Tinitigan siya nito mula ulo hanggang paa. Hindi yata nito type ang aura niya. Nakakaamoy siya ng selos. Nagseselos ba ito sa kanya?

“Bagong girlfriend?” tanong nito nang maibalik ang tingin kay Zac.

Bahagyang nagulat siya nang hawakan ni Zac ang kamay niya. Their fingers were intertwined. Hindi siya nagpahalata sa kaharap nila at nakiayon na lang siya sa ginawa ng binata.

“Oo. Celine, si Trisha.” Sagot ni Zac at ipinakilala sa kanya ang babaeng nagngangalang “Trisha”.

Sa nakikita niya sa mukha nito ay parang inis na inis ito. Lalo na sa kanya. Halatang hindi nito nagustuhan na siya ang “bagong girlfriend” ni Zac. Nakasimangot ito.

“So, your taste changed. By the way, what about Veronica? Hindi ko kayo nakikitang magkasama. Limang buwan ka nang nawawala sa sirkulasyon.”

Zac’s face grew darker even more. “We parted ways.” Tila na-bad trip ito nang marinig ang pangalan na binanggit ni Trisha. Hindi lang iyon, parang nagkalambong ang mga mata nito. “Sige. Mauuna na kami.” pagkasabi niyon ay tuluyan na silang lumabas ng restaurant. Iniwan nila si Trisha na napanganga.

Tahimik lang silang dalawa hanggang sa makasakay sila ng motorbike ni Zac. Hindi na siya nagtanong kung sino si Trisha sa buhay nito. Hihintayin niya na ito ang magkuwento sa kanya. Sa mga narinig niya kanina, mukhang ayaw nito na marinig ang pangalang binanggit kanina ni Trisha—si “Veronica”.

So, sino naman kaya ang “Veronica” na iyon sa buhay ni Zac? At bakit parang na-bad trip si Zac? Dati kayang girlfriend iyon ng binata?

“I’M SORRY at ginamit kita para ipakilalang girlfriend ko kay Trisha.” sabi ni Zac kay Celine nang maihinto niya ang motorbike sa tapat ng flower shop.

“Okay lang.” sagot nito.

“Makulit kasi ang babaeng iyon. Kung hindi ko sinabing girlfriend kita, yayain akong mag-date n’on.” Sabi niya. Ang totoo ay iniiwasan niya talaga si Trisha. Alam niyang may gusto sa kanya ang dalaga. Sabi nga nito na limang buwan na siyang nawawala sa sirkulasyon. Umiiwas siya sa mga lugar na maaari silang magtagpo ni Veronica.

Veronica was his fiancée. Ngunit wala pang apat na buwan ang nakakaraan ay tinapos na niya ang relasyon niya sa babae dahil sa natuklasan niya rito.

“Ayaw mong makipag-date sa kanya? Maganda naman siya, ah.” Wika pa ni Celine.

Umiling siya. Ang makipag-date sa isang tulad ni Trisha ay ang huling bagay na gagawin niya. May pagka-bratinella si Trisha, halos walang ipinagkaiba kay Veronica. At sawa na siya sa mga babaeng ganoon. Aside from that, Veronica and Trisha belonged in the same circle.

“Mas gusto kong makipag-date sa`yo.” Nangingiti niyang tudyo sa dalaga.

He saw how she flushed. He liked it when she’s blushing like that. Napaka-natural ng dating nito. One of the things he liked about her. She was pretty kahit medyo halata ang pagkaprobinsyana nito dahil sa ayos ng pananamit nito at may kaunting punto ang pananalita nito.

Tumawa ito sa sinabi niya. “Huwag mo nga akong bibiruin nang ganyan. Baka patulan ko.”

“Puwede mo namang patulan ang sinabi ko kung gugustuhin mo. Dahil kung ako ang tatanungin mo gustong-gusto ko,”

“Ha-ha-ha. Umuwi ka na sa inyo at antok lang `yan.”

“Ayaw mong makipag-date sa `kin? Guwapo naman ako, mabait pa, sabi nga ni Georgie.” Natatawang winika niya rito. Naalala pa niya ang ginamit na adjective ni Georgie patungkol sa kanya.

“Inaantok ka na nga. Kung anu-ano kasi pumapasok sa isip mo,” natatawang saad nito.

“Nagpapakipot pa ang ale.”

“Heh! Ewan.”

“Sige na nga. Sa susunod na lang ako mangungulit.” Sabi niya at binuhay ang makina ng motorbike.

Nagpaalam na siya sa dalaga at pinaandar na ang kanyang motrosiklo. Hindi maaalis ang ngiti sa labi niya.

Chapter 5 Starry Starry Night

2010-03-01T21:53:00.002+08:00

“O, ano sir? Nagustuhan n`yo ang pagkakaayos ko sa bouquet ng rose n`yo?” naulinigan ni Celine na tanong ni Georgette sa customer nila. Si Georgette ang nagsisilbing flower arranger ng flower shop. Expert naman ang kaibigan niya sa ginagawa nito dahil mula pagkabata ay tinuruan na ito ng mama nito. Dati rin kasing florist si Tita Mariz bago pa nagkaroon ng sariling flower shop ito.

Tumangu-tango at tuwang-tuwa naman ang matandang lalaki na suki nila sa Flower Blooms. Every week kung magpaayos ito ng bouquet sa kanila. Ang kuwento nito ay madalas itong magpunta sa puntod ng namayapang kabiyak nito. At ang mga bulaklak na binibili nito sa kanila ay paboritong bulaklak ng asawa nito. Kaya madalas nitong alayan ng rosas ang nasirang kabiyak nito.

Tumunog ang wind chime na nakasabit sa pinto at bumukas iyon. Awtomatikong sumilay ang ngiti sa labi niya nang masilayan ng paningin niya ang bagong pasok.

“Hi, Celine!” bati sa kanya ni Zac. Kumuway ito sa kanya.

Gumanti rin siya ng kaway. “Zac.” Muntikan niyang mabitawan ang inaayos niyang carnation nang makita niya ito. Muli ay naramdaman niya ang kakaibang excitement sa puso niya. He always had that effect on her. Parang laging may sunshine sa tuwing nakikita niya ang kaguwapuhan nito.

Umupo sa couch ang binata at dinampot ang magazine na naroon sa center table.
Hindi niya inaasahan na dadalaw ito ngayon sa flower shop. Alam niyang busy ito dahil sa pagiging photographer nito. Nasabi rin nito sa kanya maliban sa pagkuha ng larawan at pagsali nito sa mga photo exhibit, nagtatrabaho ito bilang photographer sa isang magazine.

Ilang araw silang hindi nagkita ng binata. At sa mga araw na iyon ay na-miss niya ito. Hindi nga niya maintindihan ang sarili niya. Pakiramdam niya ay nagkakagusto na siya rito. Okupado nito ang buong isip niya simula pa noong huling beses na nagkasama sila. Pinagisipan niya nang mabuti ang sinabi nito sa kanya no’ng nagdaang araw. Gusto niyang isipin na may gusto rin ito sa kanya. Pero… magugustuhan kaya ni Zac ang isang tulad niyang probinsyana?

May iba pang bagay na gumugulo sa isip niya. Naikuwento na nito sa kanya ang tungkol kay Trisha. Ang babaeng mukhang may gusto sa binata. Diretsahang sinabi naman sa kanya ni Zac na hindi nito type si Trisha. Aminado siyang nginangatngat ng selos ang dibdib niya nang makita niya si Trisha nang gabing iyon sa restaurant na pinuntahan nila.

Well, ngayon ay curious siya kung sino si “Veronica”. Ang babaeng iyon ba ang dahilan sa nakita niyang kalungkutan sa mga mata nito? Wala pang nasasabi sa kanya si Zac tungkol sa babae. Ayaw naman niyang mag-usisa sa binata. Baka lumabas pa siyang usisera kung magtatanong siya tungkol doon.

Napabuntong-hininga siya. Maghihintay na lang siyang magsalita at magkuwento si Zac tungkol kay Veronica.

Bakit ba parang gustong-gusto niyang malaman kung sino si Veronica? Nagseselos din kaya siya sa babaeng iyon? Katulad nang naramdaman niya kay Trisha?

In-estima muna niya ang mga customer nila bago niya pinuntahan si Zac. Maraming parokyanong pumapasok sa shop nila dahil espesyal ang okasyon ngayong araw—Valentine’s Day kasi. Dinagsa ng mga kalalakihan ang Flower Blooms mula pa kaninang umaga.

Nang magsi-alisan ang mga customer nila ay saka lang niya nilapitan si Zac na prente pa ring nakaupo sa couch. Hindi miminsang napansin niyang madalas itong napapasulyap sa kanya.

Naka-ready na ang ngiti sa mukha niya nang maupo siya sa tabi nito. “Napadalaw ka?” tanong niya rito.

Ngumiti ito. “Maaga akong umalis sa office para puntahan ka rito,” Pinisil nito ang pisngi niya. “Espesyal ang araw na ito ngayon. Kasi Valentine’s day. Naisip ko lang kanina na yayain kitang lumabas.”

As in magde-date sila? Kinilig siya sa sinabi nito. Nag-abala pa itong puntahan siya para lang magkasama sila ngayong araw. Kung tutuusin ay wala pang namumuong relasyon sa kanilang dalawa. Pero tingnan mo naman, napapadalas yata ang paglabas-labas nila.

Biglang umeksena ssa kanila si Georgette at may bitbit na napakalaking bouquet ng roses. Red and white roses ang mga iyon. Ibinigay nito sa kanya ang bouquet. Nagsalubong naman ang mga kilay niya. “Ano `to? Bakit binibigyan mo ako nito?” takang-tanong niya sa matalik na kaibigan.

Inginuso nito si Zac. “Tanungin mo `yang katabi mo. Siya ang may pakana niyan.” Sagot ni Georgie na tila kinikilig pa.

Binalingan niya si Zac.Bahagyang naka-kunot ang noo niya. “Zac? Anong drama ito?”

Napakamot sa batok ang binata. Animo ay hindi alam ang sasabihin. “Valentine’s day ngayon, `di ba? Basta para talaga sa`yo iyan.” Ang sagot nito sa kanya.

Georgie came on the rescue. “`Wag ka na kasing magtanong, Celine. Kinontrata ako ni Zac kanina. Gawan daw kita ng bouquet ng roses. Kaya, hayan, may bouquet ka na. Mahal ang ibinayad niya diyan kaya huwag mong sayangin.”

Napangiti na rin siya. Kaya pala kanina ay busy’ng busy ito sa pag-aayos ng rosas maliban sa ginawa nitong bouquet para sa matandang suki nila. Para sa kanya na pala ang inaayos nito. Hindi iyon ang unang pagkakataon na nabigyan siya ng bulaklak. Ferdinand had done that also. Pero iba ang dating sa kanya ng ginawa ni Zac.

“Thank you.” Aniya sa binata.

“Thank you lang? Walang kiss?” tudyo ni Zac. Pinandilatan niya ito ng mata. Tumawa ito. “Pumapayag ka nang lumabas tayo ngayon?”

Tumango siya. Wala sa plano niya ang magpakipot. At dahil may okasyong isini-celebrate ngayong araw hindi na siya magdadalawang isip na tanggihan ang offer nito na lumabas sila. Tutal ay magsasara na sila. Ubos na rin ang itinitinda nilang bulaklak.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo. “Sandali lang, Zac at magpapalit ako ng damit.” Paalam niya sa binata. Tumango naman ito. Pumasok na siya sa kanugnog na bahay bitbit ang bouquet na ibinigay nito. Ilalagay niya iyon mamaya sa flower vase.

“`Kainggit naman ang dalawang `to! Magde-date pa!” narinig niyang sambit ni Georgie.

“AKALA ko naman talagang kakain tayo sa labas.” Ang nasabi ni Celine kay Zac. Hindi niya akalain na dadalhin siya ng binata sa bahay nito. Naisip kasi niya na ang “date” nila ay sa isang restaurant. Zac’s home was a rented apartment. Mag-isa lang itong nakatira sa bahay nito. Tama ang sinabi nito sa kanya na malapit lang ang bahay nito sa bahay nila Georgie. Kaya pala nagprisinta na itong ihatid siya noon nang araw na ma-holdup siya.

Hindi kalakihan ang bahay nito pero maayos naman iyon. Walang kapirasong kalat na makikita sa paligid. Punong-puno din iyon ng photographs na katulad ng sinabi nito na paborito nitong paksa ang nature. Namangha siya mga larawang nakasabit sa dingding ng bahay nito. Larawan ng dagat, ng forest at mga bundok ang karamihan sa koleksiyon ni Zac. Parang buhay ang mga larawan nito.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Zac. “Tag-hirap ako ngayon, eh.” Tinabihan siya nito sa pagmamasid sa mga photographs na naka-frame sa dingding ng bahay nito. “That photograph was taken when I was nineteen.” Tukoy nito sa scenery ng papalubog na araw sa gitna ng dagat.

Nilingon niya ito. “You’re good. Akalain mo `yon, teenager ka pa lang may talento ka na sa pag-capture ng isang magandang view. Samantalang ako, hanggang tingin lang sa mga ganito.” Puno ng paghangang sambit niya.

“Ikaw lang ang naka-appreciate ng gawa ko,” sabi nito. Nadama niya ang lungkot sa tinig nito.

Siya lang ang naka-appreciate ng mga larawan nito? Hindi ba iyon naa-appreciate ng pamilya nito? Bakit? Para sa kanya ay magaling itong photographer at may puso ang mga gawa nito. Hindi iyon basta-basta lang. At damang-dama niya ang passion ni Zac sa pagkuha ng larawan.

“Hindi ko alam kung sino ang mga taong hindi nakaka-appreciate ng mga larawang ito,” itinuro niya ang mga obra maestra nito. “Engot ang mga iyon. Para sa akin ikaw ang pinaka-best sa lahat.” Nakangiti niyang pahayag dito. Totoo ang lahat ng sinabi niya. Para sa kanya ito ang pinakamagaling sa mundo.

Nawala na ang lungkot sa mga mata ng binata at sumilay na uli ang mapang-akit na ngiti nito. “Mabuti na lang, may Celine sa tabi ko.” masuyong ginulo nito ang buhok niya, saka inakbayan siya.

Dahil sa ginawa nitong iyon nagrigodon ang puso niya. She felt that familiar beating of her heart. Lagi na lang ganito sa tuwing nagkakadikit kami! Iginiya siya nito sa dining room. Humila ito ng upuan at pinaupo siya nito roon. Naupo na rin ito sa tabi niya. Tiyak na mabubusog siya ngayong gabi sa dami ng pagkaing nakahain sa mesa. Puro lutong ulam iyon. Adobo, Sinigang, at Roasted chicken. Mukhang masarap lahat.

“Ikaw ang nagluto ng mga `yan?”

“Oo. Hindi ba halatang marunong akong magluto?” naka-taas ang mga kilay nito.

Napahagikhik siya. “Hindi. Mahirap paniwalaan na marunong ka palang magluto.”

Sinapo nito ang dibdib nito. “Ah! You are insulting my ability in cooking.” Umakto itong tila nasaktan niya ang ego nito. Gayunpaman hindi naalis ang ngiti sa mukha nito.

Palaging nakangiti ito. Minsan lang niya nakitang lumulungkot ang mukha nito. Mas gusto niya ang smiling face nito. Nakakagaan sa pakiramdam. Higit pa roon, mas gumuguwapo ito sa paningin niya kapag nakangiti ito.

Nilagyan ni Zac ng pagkain ang plato niya. “Tikman mo ang adobo ko. Masarap `yan.” sabi nito.

Tinikman nga niya ang adobong niluto nito. Ninamnam niya iyon. Napangiti siya. “Masarap nga!” bulalas niya. Walastik! Daig pa yata siya nito sa pagluluto. Panalo ang lasa ng adobo nito.

Lumapad ang pagkakangiti nito at tumaas-baba ang mga kilay nito. “Sabi ko naman sa`yo, eh.”

NANONOOD sina Celine at Zac ng DVD sa living room ng huli sa bahay nito. Katatapos lang nilang kumain. Nabusog siya sa mga pagkaing niluto nito para sa kanilang dalawa. Sobrang effort ang ginawa nito para sa kanya para sumaya siya sa araw ng mga puso. Nagluto ito para sa kanya. Tipong nasa isang five star hotel ang set-up ng dining table. Come to think of it, hindi niya boyfriend ito at wala pa silang relasyon ngunit ginawa nitong espesyal ang araw na iyon para sa kanila. Napakasaya niya.

Napasulyap siya kay Zac na tahimik na nanonood ng pelikula sa tabi niya. Nakaupo sila sa mahabang couch. At pinapanood ang isang koreanong pelikula na natagpuan nito sa lagayan nito ng DVDs. “Windstruck” ang napili niyang isalang sa DVD player nito. Ipinahiram daw iyon ng kasamahan nito sa trabaho. Na-curious siya sa pelikula dahil kahit isa ay wala pa siyang napapanood na Korean movie sa tanan ng buhay niya. Puro Tagalog at Hollywood films ang napapanood niya no’n sa sinehan.

Hindi niya masakyan ang tinatakbo ng istorya dahil okupado ni Zac ang isip niya bago pa man magsimula ang pelikula.

Naramdaman niya ang paghawak ni Zac sa kamay niya. Hinaplos nito iyon. Hindi siya pumalag sa ginawa nito. Sa katunayan ay gusto niya na magkahawak ang mga kamay nila. Parang nakasanayan na nilang gawin iyon. At ito ang dalawang beses na nagpahawak siya ng kamay dito. Mas gusto niya ang hawak nito ngayon sa kanyang kamay kaysa noong nakaraang araw na nakita nila si Trisha. Tila may kuryenteng dumadaloy sa katawan niya habang magkadikit ang mga palad nila. Kakaibang kilabot ang gumagapang sa buong katawan niya.

Ibinalik niya ang paningin sa TV screen. Tulad kanina hindi pa rin niya maintindihan ang istorya ng pinapanood nila.

Masaya siya sa tuwing magkasama sila ni Zac. Mabilis niyang nakalimutan ang ginawa sa kanyang kataksilan ni Ferdinand. Nakalimutan na niya ang sakit sa puso niya sa ginawa ng dating nobyo at ng stepsister niya. Napakabilis na nakabangon siya mula sa kabiguan. Nakakamangha dahil posible palang mangyari iyon. Akala niya ay matagal pa bago niya makalimutan si Ferdinand. Hindi siya naghahanap ng bagong mamahalin. Ngunit hindi niya inaasahan na may isang Zac na darating sa buhay niya. Isang linggo palang silang nagkakasama ay natitiyak niyang umiibig na siya rito. Hindi na nga siya nagtataka kung agad na nahulog na ang loob niya sa binatang tumulong sa kanya…

“Tapos na ang pelikula,” iyon ang nagpabalik sa kanya mula sa pangangarap.

Nahihiyang tumigin siya rito. Wala man lang siyang naintindihan sa pinanood nila. Alam kaya nito na hindi niya nasakyan ang isinalang nitong pelikula sa DVD player? Na ang tanging ginawa lang niya ay pangrapin ito.

Pinatay nito ang TV at tinanggal ang DVD na nakasalang sa player. Hindi siya nagsalita. Nakamasid lang siya sa bawat kilos nito. In love na nga yata talaga siya. Hindi siya makapag-isip nang matino. Gusto lang niyang titigan ang bawat galaw at ang guwapong mukha nito.

Hinila nito ang kamay niya at napatayo siya mula sa pagkakaupo niya sa couch. “Halika. Mag ikot-ikot muna tayo bago kita ihatid sa bahay n`yo.” Untag nito sa pananahimik niya.

Ngumiti lang siya at sumunod dito. Okay lang sa kanya kahit saan siya dalhin nito. Ang mahalaga ay kasama niya ito. Namnamin niya ang bawat sandali na magkasama silang dalawa.

Kagaya kanina, ipinasuot nito sa kanya ang isang helmet na ginamit niya nang sunduin siya nito sa bahay nila Georgie. Nag-suot rin ito ng sarili nitong helmet. Inalalayan siya nitong makasakay sa motorbike at mayamaya lang ay pintakbo na nito iyon.
Kung saan-saan sila nagpunta. Nag-road trip sila. Nang mapagod sila ay dumaan sila sa isang convenience store at bumili ito ng ice cream. Tig-isa sila. Drum stick ang pinili niya at ito naman ay nag-settle sa isang pint ng ice cream.

“Mahilig ka sa ice cream, `no?” tanong niya rito. Inalis niya ang takip ng drum stick na ibinigay nito sa kanya.

Nakangiting tumango si Zac. “Mula pagkabata, hilig ko na talaga ang ice cream. Madalas kasi akong pasalubungan ng mama ko nito.” anito, saka sumandok ng ice cream at isinubo iyon.

Napatangu-tango siya. Madalas niyang makitang kumakain ito ng ice cream at mukhang favorite nito ang chocolate flavor. Ganadong-ganado ito sa pagkain ng ice cream. Napangiti siya sa akto nito. Parang bata ito. Wala pang twenty minutes ay halos maubos na nito ang isang pint.

Natawa siya. “Ang takaw mo,” tukso niya.

Nagkibit-balikat ito. “`Can’t help it. Kaya kong ubusin ang kalahating gallon sa loob ng isang oras.”

“Para ka palang monster.” Usal niya.

Nagkatawanan sila. Kulang na lang ay makita ang ngala-ngala niya sa lakas ng tawa niya. Ngunit tila may dumaang anghel sa gitna nila at natigil sila sa malakas na paghahalakhakan. Natahimik silang pareho. Bigla silang nagkatitigan. Lumapit si Zac sa kanya. Siya naman ay napaatras. Tumaas ang kamay nito. Wait! Sandali! Hahalikan ba niya ako? Kinabahan siya.

Pinunasan ng daliri nito ang gilid ng labi niya. “May ice cream ka sa mukha.” Sabi nito, sabay ngiti ng mapang-akit sa kanya.

Naalarma na naman ang sistema niya. Nakakaloka ang lalaking ito. Kahit tumayo lang ito sa harap niya at kahit hindi ito magsalita, siguradong maaakit pa rin siya. Mabuti na lang at single and available siya, hindi siya magkakasala.

Alanganin ang ngiti niya nang matapos nitong punasan ang dumi sa gilid ng labi niya. Akala pa naman niya ay hahalikan siya nito. Hindi pala. Dismayado siya.

Ubos na niya ang ice cream niya ngunit hindi pa rin sila umaalis mula sa kinatatayuan nila di kalayuan sa convenience store. Nakatingala si Zac sa langit. Nagkalat ang mga bitiuin. Ginaya niya ang ginawa nito. Tumingin din siya sa langit. Masarap din palang titigan ang mga bituin. Nakakamangha ang kagandahan niyon. Patunay lang na magaling talaga ang Diyos. Napangiti siya. Ilang minuto silang ganoon.

“Celine…” tawag ni Zac sa kanya.

Lumingon siya rito. Hindi na pala ito nakatingala sa langit. Nakatitig na ito sa kanya. Gusto niyang umiwas sa titig nito, naiilang kasi siya. Ngunit hindi naman niya magawa ang gusto ng isip niya. May kung anong damdamin na nakapaloob sa pagtitig nito sa kanya. Patuloy siyang tinitigan nito at mayamaya ay bumaba ang tingin nito sa mga labi niya.

Napalunok siya. Hahalikan na ba niya ako under a starry, starry night?

Unti-unting lumapit ang mukha nito sa kanya. Awtomakitong napapikit siya. Naramdaman niya ang pagsapo nito sa ulo niya. At iyon na… bumaba ang mga labi nito sa kanya. Sa simula ay banayad ang halik na iginawad nito sa kanya. Ngunit hindi nagtagal ay lumalim ang halik nito. Hindi niya napigilan ang sarili niya sa sobrang emosyon at gumanti rin siya ng halik dito. Iniyakap pa niya ang mga braso niya rito.

Ang sarap ng pakiramdam niya! Sa wakas! Ang kiss ko! In love na talaga siya, walang duda.

She was drawn to his kiss. Kaya naman nang pawalan nito ang mga labi niya ay hinabol pa niya ang labi nito. Napamulat siya. Nakita niyang amusement sa mukha nito. And desire. Kung tama ang pagkakabasa niya sa klase ng pagkakatingin nito sa kanya.

Nagtatanong ang mga mata niya kung bakit ito huminto sa paghalik sa kanya.

He chuckled. “Nasa public place pala tayo.” Ang naging sagot nito.

Oo nga naman. Sigurado siyang nagkaroon sila ng audience sa paghahalikan nila. Nakaramdam siya ng hiya sa katawan. Isa siyang probinsyana. Sa buong buhay niya ngayon lang siya nakaranas na mag-PDA o “Public Display of Affection”. Pagdating kay Zac, ang daming first time para sa kanya.

“We can have of that later,” amused na wika nito sa kanya, habang nanahimik siya at nakamasid lang dito. Sandaling natahimik ito, nakatitig pa rin sa kanya. “Celine, will you be my girl?” kapagkuwan ay tanong nito.

Napamulagat siya rito. Tama ba ang narinig niya? Gusto siyang maging girlfriend nito? Ang isang gaya niya? Type nitong maging nobya siya? Laking Maynila si Zac at iba ang mga bagay na nakagawian nito at siya naman ay isang probinsyana na pinagtaksilan ng kanyang nobyo. Does he really want to go out with her?

“S-sigurado ka?” she asked stammering.

“Oo. Sigurado-sigurado ako.” Anito.

He smiled at her lovingly. Pakiramdaman niya, diyosa siya ng kagandahan. Ang lalaking ito, hindi niya mapaniwalaang magkakagusto sa kanya o magkakainteres sa kanya. Parang imposible. He was a noted photographer. At siya naman ay isang dalagang mahirap na ay kapos pa sa pinag-aralan. May “career” ito, samantalang tindera lang siya ng bulaklak sa flower shop nila Georgie.

Gusto niyang palagi itong kasama. Masaya at kuntento siya kapag nakikita niya ito. Mahal niya ito at hindi niya kayang itago sa sarili niya iyon. She has always been vocal about her feelings. Ano ngayon kung isang hamak na probinsyana siya at taga-Maynila ito? Puwede namang maging sila. At susundin niya ang itinitibok ng puso niya.

Hindi pa ito nanliligaw sa kanya. Samantalang si Ferdinand ay mahigit sa isang taon bago niya sinagot. Pero bakit pa niya hihintayin na ligawan siya nito? Ramdam naman niyang gusto rin siya ni Zac. Ang kuwento sa kanya ni Georgie hindi na raw uso ang ligawan sa Maynila. Kahit nga raw sa text at chat sa internet namumuo ang relasyon ng dalawang tao. Maraming bagay na ang ginawa ni Zac para sa kanya. He always makes her feel special. Sapat na iyon sa kanya. Hindi ba panliligaw ang ginawa nitong pagbigay sa kanya ng bouquet of roses no’ng Valentine’s Day?

Tiningala niya ito. Sobrang tangkad naman kasi nito. Hinawi niya ang buhok na tumatabing sa guwapong mukha nito. Kung talagang gusto siya nitong maging girlfriend… Well, pumapayag siya. Napangiti siya. “Hindi ko alam kung bakit gusto mo akong maging nobya mo. Masaya ako kapag kasama kita,” humugot siya ng malalim na hininga. “Yes. Pumapayag akong maging girlfriend mo.”

Lumapad ang ngiti nito. Abot hanggang tainga. He kissed her forhead. At niyakap siya ng mahigpit. Gumanti rin siya ng yakap dito.

Chapter 6 Starry Starry Night

2010-03-01T21:46:00.003+08:00

KANINA pa pinagmamasdan ni Zac si Celine. Hindi mapalis ang ngiti niya—este, ang ngisi niya habang tinitingnan niya ito mula sa pagkakasandal niya sa hamba ng pinto sa kusina ng bahay niya. Abala si Celine sa pagluluto ng hapunan nilang dalawa. He let her roam his kitchen.

Tatlong araw na hindi sila nagkita dahil abala siya sa mga commitments niya. Kanina ay sinundo niya ito sa bahay nito. Kung may pagkakataon din lang ay nagsasabay silang kumain ng hapunan. Madalas ay nasa bahay niya ito pagkatapos ng trabaho niya sa magazine. Tutal ay malapit lang ang tinutuluyan nito sa tirahan niya. Gusto niya na laging nakikita ito. Nanonood lang sila ng TV o kaya ng DVD. Minsan naman ay sinasamahan siya nito sa dark room kung saan niya dine-develop ang mga larawang kinuha niya.

Talagang natuwa siya nang pumayag itong maging girlfriend niya. He really liked her a lot. Kung sino mang herodes ang nanakit sa damdamin nito, sisiguraduhin niyang makakalimutan na nito iyon.

Payapa ang loob at pag-iisip niya kapag kasama niya ang dalaga. She could make him smile with just the sight of her. Everything about her fascinates him.

Nalalanghap niya ang amoy ng niluluto nito. Amoy palang mukhang masarap na ang inihahanda nitong ulam. Kumalam ang tiyan niya.

“Matagal pa ba `yan?” tanong niya kay Celine.

Lumingon ito sa kanya. Hawak ang sandok sa kanang kamay. “Maghintay ka lang diyan. Malapit na `to.” Binalikan uli nito ang niluluto.

Mayamaya ay biglang nag-ring ang cell phone niya. Dinukot niya iyon sa bulsa ng pantalon niya. Naihagod niya ang kamay sa batok nang mabasa kung sino ang caller niya. Pinindot niya ang answer call button ng kanyang cell phone. Nagtungo siya sa sala.

“Hello, Zachary, hijo.” Bungad ng kanyang ina sa kabilang linya.

Hindi siya agad nakapagsalita. Sigurado siyang kukulitin na naman siya ng kanyang mama na umuwi na sa bahay nila. Halos limang buwan na siyang hindi umuuwi sa bahay ng mga magulang niya. He was living on his own for almost five months. And he was enjoying it.

“`Ma…”

“Nasaan ka na bang bata ka? Umuwi ka na Zac. Miss na miss na kita, hijo. Nag-aalala na rin ang Papa mo sa`yo.” Anang mama niya. Bakas sa boses nito na nag-aalala sa kalagayan niya.

Napabuntong-hininga siya. Kailan pa nag-aalala sa kanya ang papa niya? Hindi nga nito gusto ang hilig niya sa photography. Wala siyang nakuhang suporta mula sa ama niya. Ang sabi sa kanya ng kanyang ama: Wala raw siyang mapapala sa ginagawa niya. Aanhin niya ang kakarampot na kinikita niya sa pagiging photographer? Bakit daw hindi na lang niya patakbuhin ang kompanya nila. Sa halip daw na iyon ang gawin niya ay kung anu-anong kalokohan ang inaatupag niya. Nagkaroon sila ng matinding pagtatalo ng kanyang papa na naging rason ng pag-alis niya sa bahay nila. Kaya siya lumayas sa bahay nila dahil gusto niyang gawin ang bagay na mula pa pagkabata niya ay pinangarap niya—ang maging isang photographer. He believed he had the talent. Ang kaso, kahit isang miyembro ng pamilya niya ay hindi bilib sa mga gawa niya.

His father wanted him to take over their big company. Oh, he was rich. Siya ang nag-iisang tagapagmana ng kayamanan ng pamilya niya. He was an only son. But his mind was not set on that. Mas gusto niya ang ginagawa niya ngayon. Ang maging malaya. Ang sundin ang matagal na niyang pinapangarap. Ang magkaroon ng simpleng buhay. Kumita sa sariling pagsisikap niya.

“Zac, paano na ang engagement ninyo ni Veronica?”

Naikuyom niya ang palad nang banggitin ng mama niya ang pangalan ng dating kasintahan. Isa si Veronica sa mga dahilan kung bakit umalis siya at nagpakalayo. Veronica made his heart broken. He felt that he really loved her. But she did something so painful to him. Natuklasan niya ang panloloko nito sa kanya. He found out that she was two-timing. Maliban sa kanya ay nakita niyang may ibang lalaki ito. So, nang matuklasan niya iyon ay mabilis pa sa alas-kuwatro, hiniwalayan niya ito.

Katulad ng papa niya, hindi rin bilib si Veronica sa mga larawan niya, sa passion niya. Veronica wanted a businessman for a husband, someone who controls a big corporation.

“I broke up with her already.”

“Palaging nandito si Veronica at hinahanap ka. You can’t possibly break your engagement with her. Alam mong matagal nang nai-plano ang kasal ninyong dalawa.” Saad pa ng kanyang mama.

Once again, he sighed. Mas lalo namang ayaw niyang pakasalan si Veronica. He already made his decision. Para saan pa ang paglayo niya kung babalikan niya si Veronica? And he’s not ready to take over his father’s position in their company. Alam niya kung bakit pursigido ang magulang niya na maikasal sila ng dating fiancée. Veronica’s parents were friends with his family. Bukod pa roon, ang kompanya nila ay may inilulutong tie-up sa kompanya ng ama ni Veronica. Actually, matagal nang nakaplano iyon. Hinihintay lang na makasal silang dalawa.

At wala siyang balak na ituloy pa ang engagement niya kay Veronica!

“Zac, Halika ka na!” tawag sa kanya ni Celine mula sa kusina.

Napalingon siya sa gawi ng dalaga. Binalikan niya ang mama niya sa kabilang linya. “Well, the engagement is over. Sige, mama. Bye.” Iyon lang at pinutol na niya ang tawag.

Bumalik siya sa kusina. Nakahanda na ang hapunan nila. Umuusok pa ang pinakbet na niluto ng nobya. Natakam siya.

Humila siya ng upuan at pinaupo si Celine. Naupo na rin siya. Sumandok siya ng kanin at inilagay iyon sa plato ng kasintahan, saka naglagay ng ulam sa pinggan nito. He loved doing that. Ang pagsilbihan ang babaeng gusto niya.

Nagsimula silang kumain. Tahimik lang siya habang kumakain. Naiisip pa rin niya ang tawag ng kanyang mama. Hindi pa siya handang bumalik sa kanila.

“Hindi mo ba gusto?” untag ni Celine sa pananahimik niya. Napansin nito na tahimik siya. Tila balisa naman ito.

“Ano ka ba? Siyempre gusto ko ang niluto mo.” Aniya, saka sumubo ng pagkain.
Natahimik lang ito habang nakatingin sa kanya. Napansin niya ang puzzlement sa mukha nito. Marahil ay naguguluhan at nagtataka ito sa pananahimik niya.

Ngumiti siya at hinawakan ang kamay nito. “Masarap. Masarap ang pinakbet mo.” Pinisil pa niya ang baba nito. She looked upset. And he didn’t want that.

Nagbalik ang sigla sa mukha ni Celine. “Talaga? Akala ko kasi hindi ka nasasarapan. Seryoso kasi iyang mukha mo kanina pa.”

“May naisip lang ako.”

Nagkibit-balikat ito. “Okay. Akala ko talaga hindi mo type ang gulay. Magtatampo na sana ako.” Nakangiti na ito.

Sumubo siya uli ng pagkain para ipakita rito na masarap ang niluto nitong pinakbet. “See? Makulay ang buhay sa sinabawang gulay!” pahayag niya.
Nagkatawanan sila.

ISINAMA ni Zac si Celine sa magazine na pinapasukan nito. Araw ng miyerkules iyon at ipinagpaalam siya ni Zac kay Tita Mariz na sumama rito. Zac wanted to show her where he works. Hindi naman tumutol ang mama ni Georgie. Sa katunayan ay mukhang close na ang dalawa—si Zac at Tita Mariz. Natuwa naman siya dahil parang anak na rin ang turing sa kanya ni Tita Mariz. Walang lakad ang mama ni Georgie at ito na raw ang bahala doon sa flower shop kasama ang best friend niya. Tutal naman ay may tauhan naman silang iba.

Tahimik na nakaupo lang siya sa isang malambot na sofa at pinapanood si Zac sa ginagawa nitong pagkuha ng larawan sa babaeng modelo. Photo shoot iyon ng model para sa isang swim wear company. Narinig niyang swim suit model ang babaeng nagpo-pose sa harap ng kasintahan.

Gusto niyang mainggit sa model. Napakaganda nito at seksing-seksi sa suot nitong kulay pulang two piece bikini. Puno ito ng confidence habang kinikuhanan ito ng litrato. Tila sanay na sanay na itong mag-posing sa harap ng camera.

“Okay, Kat, face the camera a little more seductive…” utos dito ni Zac. “Good. Now, bend a little on your side and give me a wicked smile.”

Sige sa pag-posing ang magandang modelo. Si Zac naman ay ganadong-ganado sa ginagawa nito. Hindi ba siya naakit sa model na `yon? Tanong ng isip niya. Kahanga-hanga naman kasi si “Kat”. Parang gusto niyang magselos.

Nang matapos ang photo shoot ni “Kat” ay kinamayan pa ng binata ang modelo. “That was a good shot, Katrina. Mukhang pinaghandaan mo ang araw na `to, ah.”

Tumawa si Katrina. “Siyempre naman. I always give my best.”sabi nito, tinapik sa balikat si Zac saka lumakad papunta sa kinauupuan niyang sofa. Hindi lumapit si Zac sa kanya, may modelo pa kasi itong kukunan. Nakita niyang nag-flash na uli ang camera nito. Busy na naman ito sa bagong modelo.

Inabutan ito ng robe at bottled mineral water ng assistant nito si Kat at naupo sa tabi niya. Ngumiti ito sa kanya bago ito uminom ng tubig mula sa botelya.

Gumanti rin siya ng ngiti. Hindi naman siya suplada sa personal.

“Hi. I’m Katrina. I supposed you are Zac’s girlfriend?” tanong nito na nakaharap na sa kanya. Nakasuot na ito ng robe.
Tumango lang siya. Wala siyang masabi. Na-star strucked siya. Bakit ba kasi kailangan pang ganito kaganda ang babaeng ito? Parang gustong ma-insecure ng beauty niya. Natabunan ng dalawang paligo ang kagandahan niya. Nang makabawi siya ay sinabi niya ang kanyang pangalan. “I’m Celine.”

“In fairness, bagay kayo. You’re pretty.” Sabi pa nito.

Ah, hindi naman pala masungit ang babae. As a matter of fact, she seemed so cheerful and nice. Medyo nakaka-intimidate lang ng kaunti ang kagandahan nito.

“Matagal ka ng model?” lakas-loob na tanong niya rito.

“Medyo. Commercial model na ako dati pa. Pero, nag-shift ako as a swim suit model nitong nakaraang taon.” Sagot naman nito.

Napatangu-tango siya.

Napatingin si Katrina sa gawi ni Zac. Pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa kanya. “Kaya pala hindi niya kami pinapansin kasi may girlfriend na pala siya.” nakangiting wika nito.

So, may crush ba ito sa boyfriend niya?

“Uy, huwag kang magselos, ha. Guwapo naman talaga ang boyfriend mo. Medyo suplado nga lang. Suwerte ka.”

Suwerte talaga ako! At suwerte din siya sa akin! Sa loob-loob niya. “Aware naman akong maraming girls ang nagkakagusto sa kanya.” Alam niyang guwapo at hot ang nobyo niyang photographer at maraming nagkaka-crush dito. Ayos lang iyon sa kanya. Kumpiyansa siyang hindi ito titingin sa iba.

“Ikaw, gusto mong mag-model? Maganda ka.” Sabi ni Katrina na titig na titig sa kanya.

Napangiti siya. Para sa isang napakagandang babaeng tulad nito, puwede palang humanga rin ito sa kagandahan ng tulad niyang isang simpleng babae. “Hindi ako pang-model, eh.” Nahihiyang sambit niya. Ngumiti lang ito.

“Katrina, may tawag ka sa telepono. Uncle Dan mo.” tinawag ito ng assistant nito at ibinagay ang cell phone sa dalaga.

Tumayo si Katrina at nag-excuse sa kanya. Umalis at nagtungo ito sa kung saan kasunod ang assistant nito.

Hinintay niya si Zac na matapos ang trabaho nito. Kalahating oras ang lumipas nang matapos ito sa ginagawa. Halatang pagod na pagod ang binata nang lumapit sa kanya.

“Did I keep you waiting for long?” tanong nito sa kanya, saka naupo sa tabi niya. Ini-stretch nito ang mga braso nito at inikot-ikot ang ulo.

Umiling siya. “`Di naman masyado. Nag-enjoy ako sa panonood sa`yo.”

“I hope I didn’t bore you.”

Hindi nga siya nabato sa panonood sa ginagawa nitong pagkuha ng larawan sa mga modelo. Mas tamang sabihin na nagselos siya. Napaligiran kasi ito ng magaganda at seksing mga babae. Feeling na-insecure ang beauty niya. “Hindi ka ba naakit sa mga modelong kinuhanan mo ng picture? Magaganda at sexy silang lahat, katulad ni Katrina.”

Tinitigan siya nito. Pagkatapos ay ngumisi at nagningning ang mga mata nito. That made him looked gorgeous. Mapangiti o mapangisi man ito walang ipinagkaiba ang kaguwapuhan nito. “Celine, natutuwa ako at mukhang nagseselos ka sa mga model na `yon,” ginawaran siya nito ng halik sa labi. Hinagod ang kanyang buhok. “Feeling super-guwapo tuloy ako ngayon. Don’t worry, ikaw lang ang pinakamaganda at sexy sa paningin ko.”

Kinilig naman ang puso niya sa ipinahayag nito. Ang haba ng buhok niya. Daig pa niya ang kagandahan ni Anne Curtis. Ako ang nag-iisang Dyosa! Yumakap siya sa braso nito. “`Sarap namang pakinggan n’on!”

“KAYA pala bonggang-bonnga ang beauty natin kasi may love life!” tudyo kay Celine ni Georgie nang tumabi siya rito sa kama. Kahahatid lang sa kanya ni Zac sa bahay. Naikuwento na rin niya rito ang tungkol sa kanila ni Zac. Tuwang-tuwa ito nang malaman na may bago siyang pag-ibig.

Napangiti lang siya rito.

“Mabuti `yan at masaya ka na uli. Akala ko maloloka ka na nang dahil kay Ferdinand.” Anito. Hinawakan nito ang baba nito at animo ay may malalim na pinagiisipan. “Sabi ko naman sa`yo, type ka talaga ni Zac. Kitam? Wala pang tatlong linggo, jowa mo na siya.”

“Salamat. Masaya ako sa tuwing magkasama kami. Hindi na rin ako nagpakipot, sayang ang pagkakataon, eh.” Ang sabi naman niya rito.

“I’m happy for you friend.” Tuwang-tuwang sabi ni Georgie with matching yakap pa sa kanya. Mayamaya ay kumalas ito sa pagkakayakap sa kanya nang tila ay may bigla itong naalala. “And speaking of Ferdinand, alam mo bang pumunta siya kanina rito at hinanap ka?”

“Pumunta si Ferdinand dito?” gulat na tanong niya sa kaibigan.

“Oo. Nagulat nga ako nang makita ko siya sa flower shop kanina. Mukhang wasted nga siya, eh. Tapos ang sabi niya, gusto ka niyang makausap. Sabi ko sa kanya wala ka, may pinuntahan. Babalik daw siya rito para kausapin ka.”

Paano nalaman ni Ferdinand ang kinaroroonan niya sa Maynila? She didn’t want to see him again. Pagkatapos nitong sirain ang tiwala niya ay may gana pa itong magpakita sa kanya? “Ano naman kaya ang problema ng talipandas na `yon at pinuntahan niya ako dito?” Tinapos na niya ang relasyon nila ni Ferdinand. Wala nang saysay na magkausap pa sila. Although, hindi na ganoon katindi ang galit niya sa dating kasintahan, wala na siyang nakikitang rason para kausapin pa ito. Sapat nang nalaman niya ang kataksilan nito. At may bago na siyang love life, masaya na siya sa piling ni Zac. Gusto na niyang kalimutan ang yugtong iyon sa buhay niya. “Paano niya kaya nalaman na nandito ako sa inyo?”

Nagkibit-balikat si Georgie. “Hindi ko alam. Baka alam niyang ako lang kaibigan mo na taga-Maynila. Kunsabagay, kaibigan ko rin naman siya, alam niya ang address ko dito,” sandaling natahimik ito. “Wala rin naman kasing closure `yong relasyon n`yo. Tinapos mo na agad nang hindi nakakapagpaliwanag si Ferdinand sa iyo. Kumbaga, ikaw lang ang nagsabing break na kayo. Malay mo, hindi pa rin niya matanggap na wala na kayo kaya gusto ka niyang makausap.”

May punto si Georgie. That got her thinking the whole night.

“THANK YOU and come again!” ani Celine sa customer nang maibigay niya ang sukli nito.
Bumukas ang pinto ng flower shop at nakita niya si Georgie na magulo ang buhok, mukhang haggard at tila bad trip ito. Nakasimangot pa ang mukha nito.

Sumalampak ito ng upo sa couch at basta na lang inihagis sa katabing single couch ang paper bag na dala nito. Galing ito sa Megamall at namili ng ipanreregalo sa inaanak nito.

“O, bakit sambakol `yang mukha mo?” aniya rito.

Napabuga ito ng hangin at nagkandahaba pa ang nguso nito. Naghalukipkip pa ito. “Nakakabuwisit talaga!” asar na asar na sambit nito.

“Aba, bakit naman?” naka-kunot ang noong tanong niya sa kaibigan. Ngayon niya lang nakita na ganoon ito ka-bad trip. Sa nakikita niya sa reaksiyon nito ay parang gusto na nitong ihawin ng buhay ang kung sino mang dahilan nang pagka-bad trip nito.

“Nakakainis talaga ang lalaking iyon, Celine! Alam mo ba kung anong ginawa sa `kin ng kurimaw na `yon?” kuwento nito na nakakuyom pa ang mga kamay sa panggigigil.

Umiling siya. Natatawa siya sa inaasal ng kaibigan niya. Halatang gigil na gigil ito sa inis. Lalaki? Ibig sabihin, lalaki ang sanhi ng pagka-asar nito ngayon.

“Inagaw sa akin ng tipaklong na `yon, `yung dapat na bibilhin ko para kay Kara,” napabuga na naman ito ng hangin. “Buwisit talaga! Imagine, dadamputin ko na lang `yong ‘Keeping Secrets’ ng Hannah Montana book, tapos, inagawan pa ako ng damuhong `yon. Kung `di ba naman bastos!” si Kara ay ang eight year old na inaanak nito.

“Hannah Montana?” wala siyang idea kung sino si “Hannah Montana”. Ngunit madalas niyang naririnig iyon sa kaibigan niya. Hindi niya alam kung sino iyon dahil hindi iyon uso sa probinsya nila.

“Basta, sikat `yon ngayon sa mga kabataan. Favorite ni Kara si Hannah Montana kaya `yon ang naisip kong iregalo sa kanya, kasi nga wala pa siyang kopya ng book na `yon,” nagkamot ito sa baba at inis na inis pa rin ang hitsura. “Ang hirap pa namang makahanap ng libro na `yon, out of stock na. Wala na akong makita sa ibang book store.”

“Ano’ng ginawa mo d’on sa impakto?” naaaliw na tanong niya. Kung anu-ano na kasi ang tinatawag nito sa lalaking kinaaasaran nito.

“Inaway ko. Sinabi ko, ako ang naunang nakakita n’on, dapat sa akin `yung book. Sabi naman niya siya raw ang naunang nakakita at nakakuha. Ayaw nang ibigay sa akin! Ang yabang, grabe! Inunahan pa ako sa cashier!” nanulis pa ang nguso nito sa pagkukuwento.

Naiiling na natatawa siya rito. Marami namang puwedeng iregalo sa inaanak nitong si Kara, pero desperado ito sa book series ni Hannah Montana. Kung minsan talaga parang isip-bata itong si Georgette Tan. “Inaway mo pa `yong tao, hindi pa rin naman ibinigay sa`yo `yung libro. Bakit ba naiinis ka pa rin diyan, eh, puwedeng maghanap ka na lang ng ibang bagay na mai-reregalo kay Kara.” Suhestiyon niya rito.

“Iyon nga ang favorite ni Kara, si Hannah Montana,” nagpapadyak pa ito sa sahig. “Ako naman talaga ang nauna sa librong `yon ,eh. Inagaw lang niya sa akin. Buwisit talaga siya!”

Hindi niya ma-gets ang pagmamaktol ng best friend niya. Kung tutuusin ay ang babaw ng dahilan nito para maasar nang ganoon sa lalaking tinutukoy nito. “Para kang timang. Nang dahil sa ‘Hannah Montana’ na iyan, nagngingitngit ka.”

Humalukipkip lang ito at lalong nanulis ang nguso. “Hindi mo ako naiintindihan, Celine, eh. Binastos ako ng tipaklong na `yon kaya nabubuwisit ako. Ikaw ba naman ang agawan ng bibilhin, hindi ka magngingitngit sa inis?”

Kunsabagay, tama ito. Nang dahil kay Hannah Montana, nasira ang araw nito. Kanina ay excited itong pumunta sa mall dahil, at last, makakalanghap na ito ng hangin sa labas ng flower shop. Ilang araw na itong nabuburyong sa bahay at gusto nitong gumala. Na agad namang pinayagan ng mama nito. Ang sabi kasi ni Georgie ay sawa na itong makita ang mukha ng mga regular customer nila at kailangan nitong makakita ng potential “papa”. Naiinggit daw ito sa kanya dahil happy ang love life niya. Malas lang ng kaibigan niya dahil hindi “papa” ang natagpuan nito. Kundi “pampabuwisit” sa magandang mood nito.

Tumunog ang wind chime at bumukas ang pinto. Siya namang pagpasok ni Zac. Automatic na napangiti siya. Sinalubong niya ang binata. Hinalikan siya nito sa pisngi. Napasulyap siya sa orasan sa dingding. “Maaga ka.” Ang sabi niya rito. Madalas ay alas-sais ng gabi o lagpas pa sa oras na iyon ito napaparoon sa flower shop. Quarter to six pa lang.

“Na-miss kita. Kaya pumunta agad ako rito.” wika naman nito, saka inakbayan siya. “May kasama nga pala ako—”naputol ang sasabihin nito nang biglang may magsalita sa gawi ng pinto.

“Zac, pare! Iniwan mo naman ako sa labas,” napapalatak pa ang lalaki.
Sabay na napalingon sila ni Zac sa gawi nito. Isang matangkad at guwapong lalaki ang pumasok. Animo ay isang Hollywood heartthrob ang arrive nito. Parang a-attend ng awards night ito sa klase ng suot nitong dark gray suit. Move over, Johnny Depp…sa loob-loob niya.

“Masyado ka namang nagmamadaling makita ang girlfriend mo,” natatawang wika pa nito.

Tinapik ni Zac ang kasama nito. “Celine, this is Larkin, kaibigan ko.” pakilala ni Zac sa kaibigan nito. Naglahad ng palad ang lalaki.

Ngumiti ito sa kanya. Tinanggap naman niya ang handshake nito. “Hi.” Simpleng usal niya.

Tinitigan siya ni Larkin. “Hmm… she’s pretty, pare. Mas boto ako dito kaysa d’on sa ex mong kampon ng kadiliman.” Nakakalokong sabi nito, sabay kindat sa kanya.

Ex? Whose ex is he referring to? Kay Zac? Ngunit bago pa siya makapagtanong kung sinong ex ang tinutukoy ni Larkin ay biglang na lamang umeksena ang matalik na kaibigan niya. Napanganga siya nang bigla nitong pukpukin ng pumpon ng rosas ang ulo ng kaibigan ni Zac! Pati si Zac ay nagulat sa ginawa ng kaibigan niya. Parehong napanganga silang dalawa.

“Aha! Ano’ng ginagawa mo rito?” mataray na tanong ni Georgie kay Larkin. Kulang na ay sakalin ang binatang hindi nakailag sa pamumukpok ng kaibigan niya. Tila manlalapa ng tao si Georgie. Ang singkit na mga mata nito ay lalong naningkit!

“Ano ba?!” angil ni Larkin na kahit harangan pa ng braso nito ang pumpon ng rosas ay nawalan ng silbi dahil hindi ito tinigilan ng kaibigan niya hanggang sa malagas ang bulaklak at dahon niyon.

“Buwisit ka! Mang-aagaw!” singhal ni Georgie rito. “Bakit nandito ka?”
Hinawakan ni Larkin ang kamay ng kaibigan niya. “Ano ba’ng problema mo? Ano’ng inagaw ko sa`yo? `Pakialam mo ba kung nandito ako!” angil nito. Naniningkit na rin ang mga mata nito sa inis.

“What’s their problem? Magkakilala ba sila?” tanong naman sa kanya ni Zac. Katulad niya ay natatawa rin ito sa eksena ng dalawa. May palagay siyang si Larkin ang rason kung bakit bad trip-mode ang kaibigan niya. Ito ang lalaking tinutukoy ni Georgie na nang-agaw ng “Hannah Montana” book series. Nagkibit-balikat siya bilang sagot sa tanong ni Zac.

“Nauna ako sa`yo sa ‘Keeping Secrets’, pero inagaw mo sa `kin `yon! Ako ang unang nakakita n’on!” singhal ng kaibigan niya rito. Dahil sa sinabi ng kaibigan niya ay nakumpirma ang hinala niya.

Saglit na natigilan ito at matamang pinagmasdan ang kaibigan niya. Kapagkuwan ay nagsalubong ang mga kilay nito. “Mas nauna ako sa`yo! Ako ang unang nakadampot n’on kaya sa akin `yon!”

Muli ay hinampas ni Georgie ng tangkay ng roses ang mukha nito. Dahilan upang magkaroon ng cut ang kaliwang pisngi nito dahil sa tinik. Naramdaman ni Larkin ang paghapdi ng pisngi nito. Dinama nito iyon at nanlaki ang mga nang makita na may bahid ng dugo ang palad nito.

Napangiwi si Georgie nang makita ang linya ng dugo sa pisngi ng lalaking inaaway nito. Napasulyap ito sa kanya na animo ay humihingi ng saklolo. Agad naman silang lumapit ni Zac sa dalawa.

“Ah… ah…” nawalan ng sasabihin si Georgie. Nataranta at hindi malaman ang gagawin.

Matalim namang sinulyapan ito ni Larkin. “You!” kung hindi pa ito pinigilan ni Zac ay malamang na susugurin nito ang kaibigan niya.
Mabilis na kumuha siya ng panggamot sa sugat nito sa medicine cabinet. Ibinigay niya ang mga iyon sa best friend niyang natutulala pa rin sa “krimen” na ginawa nito. “Ikaw ang gumamot sa kanya. Kasalanan mo iyan.” Ang sabi niya rito.

Atubiling tinanggap nito ang bulak, alcohol at betadine na iniabot niya. Nakokonsensiya yata sa ginawa nito ang tinamaan ng magaling na kaibigan niya.

“Kapag ako nagka-impeksiyon, idedemanda kita!” banta ni Larkin sa kaibigan niya na naniningkit pa rin ang mga mata.

Nagkatinginan sila ni Zac. Para silang nanonood ng isang eksena sa pelikula. “Easy, pare. Best friend ni Celine `yang si Georgie. Anak siya ng may-ari nitong flower shop.” Singit naman ni Zac sa dalawang nagbabangayan.

“O, ano pang hinihintay mo? Gamutin mo na ang sugat ko, bilis!” dumagundong sa buong flower shop ang boses ni Larkin.

Nakita niya na bahagya pang napalundag ang best friend niya sa lakas ng boses ng kaibigan ni Zac. Napakamot ito sa ulo at iginiya sa couch si Larkin para gamutin ang sugat nito. Asar na asar pa rin ang histura nito. Ngunit wala naman itong magagawa dahil ito ang may kasalanan sa tinamong sugat ng pisngi ni Larkin.

“Ayusin mo iyang gagawin mo. Kapag nagkapeklat ang mukha ko, patay ka sa `kin!” banta pa ng binata.

Sayang nga naman ang mukha nito kung magkakapeklat dahil guwapo ito. Lagot nga si Georgie rito kapag nagkataon.

Umingos lang si Georgie at sinimulang gamutin ang sugat ng “pasyente” nito.
“Doon tayo. Hayaan muna na natin ang dalawang iyan diyan,” aniya kay Zac at hinila ito patungo sa counter. May pumasok kasing customer at kailangan niyang asikasuhin iyon.

“Mabuti pa nga.” Sang-ayon ni Zac sa kanya.

Tinulungan siya nito sa pag-e-estima sa mga customer na pumapasok sa shop. Samantalang sina Georgie at Larkin ay naririnig niyang hindi pa rin nagkakasundo. Nagtataasan pa rin ng boses ang mga ito.
Natawa na lang siya.

Chapter 7 Starry Starry Night

2010-03-01T21:41:00.002+08:00

INAAYOS ni Zac ang mga naka-display niyang photograph sa booth na nirentahan niya. Pang-apat na beses na siyang sumali sa photo exhibit. At pangalawang beses naman na sa Megatrade sa Megamall iyon ginanap. Malaking advantage iyon sa kanya dahil maliban sa kikitain niya sa exhibit kapag nabili ang mga larawan niya ay mapapansin pa ang galing niya sa pagkuha ng larawan. Iyon ang pinakagusto niya sa lahat—ang mapansin ang kakayahan niya sa buong Pilipinas. Mapapatunayan niya sa mga magaulang niya na may napala siya larangang pinasok niya.

That was the second day of the exhibit. Awa ng Diyos, apat na photograph na ang nabili sa kanya. Nabawi niya ang halaga ng renta sa booth. The booth was quite costly. Ngunit ayos lang iyon sa kanya. Ang mahalaga naman ay maipakita niya sa buong Pilipinas ang talento niya sa pagkuha ng larawan. At kapag sumikat siya, laking tuwa niya.

Nag-ring ang cell phone niya. Dinukot niya iyon sa bulsa ng pantalon niya. Hindi na siya nag-abalang tingnan pa kung sino ang caller niya. Agad niyang sinagot ang tawag.

“Hello, darling!” masiglang bati ng tinig sa kabilang linya.

Kilalang-kilala niya kung sino ang nasa kabilang linya. Walang iba kundi si Veronica—his ex-fiancee’. Ito lang naman ang tumatawag sa kanya ng “Darling”. Tumikhim siya. “Hello.” He wasn’t expecting to receive a call from her. Nagpalit siya ng SIM card noon pang umalis siya sa kanila. Hindi niya alam kung paano nito nakuha ang bagong number niya. Tanging ang mama lang niya ang may alam ng bagong numero ng cell phone niya.

“Do you really think you can get away from that easy?” anito.

Nai-imagine na niya ang hitsura nito habang sinasabi ang linyang iyon. He was sure that her eyebrow was arched upward. Hitsurang maldita si Veronica. Kunsabagay, maldita naman talaga ang babaeng iyon kaya wala nang kataka-taka doon.

“What do you want now?” matigas na tanong niya rito.

“Oh, Zachary Alviejo… you know what I want. All I want is you,” sagot naman nito kasabay ang isang mapang-akit na tawa. “You see, we are going to get married. We’re already engaged and I’m so excited about it!” Halata ang galak sa tinig nito.

Tila umusok ang bumbunan niya sa inis sa ipinahayag nito. Ilang buwan na ang nakakaraan mula ng tapusin niya ang kaugnayan nilang dalawa. Kaya hindi niya maintindihan kung bakit ganoon ang sinasabi nito. “Veronica, we both know that the engagement is over. You are the very reason why it happened,” nag-alis siya ng bara sa lalamunan. “O, baka gusto mong ipamukha ko pa sa`yo ang dahilan?”

“I never wanted to hurt you Zac. I dumped him already, dahil ikaw talaga ang gusto ko! Ikaw ang lalaking gusto kong pakasalan!” tumaas na ang boses ni Veronica. She sounded as if she was in panic.

“Really? Nakuha mo ngang manlalaki!” nagtagis ang mga bagang niya. What she did to him was really painful. To think that he felt that he really was in love with her. Bata pa lang sila ay ipinagkasundo na silang ipakasal ng mga magulang nila. Walang problema sa kanya iyon, noon kasi ay crush niya ito hanggang sa ligawan niya ito at naging sila. Ngunit hindi siya makapaniwala sa ginawa nito sa kanya.

Sandaling natahimik ito. “But I love you Zac! I promise I’ll get you
back!” may conviction sa tinig nito.

“We’re over.”

“No! You are going to marry me Zachary Alviejo!” narinig pa niya ng mala-kontrabidang tawa nito. “I’ll find you fast and and I’ll be Mrs. Alviejo soon. Don’t think I can’t do that!”

“You’re crazy!” pagkasabi niyon ay pinatay niya ang kanyang cell phone. Naiiling-iling siya.

Luka-luka na yata si Veronica. Kung ang bagong number niya ay nalaman nito, kailangang mag-ingat siya. Sigurado siyang matatagpuan siya agad ni Veronica. Veronica is capable of doing such things. Noong sila pa ay aware siyang minamanmanan nito ang bawat kilos niya. She was almost close to being a stalker. He got tired of her. Pakiramdam kasi niya ay nirerendahan siya nito sa leeg na halos nasasakal na siya. One of the reason why he broke up with her—maliban sa nakita niya itong may kaulayaw na ibang lalaki sa ibabaw ng kama nito. Hindi nga lang niya iyon binanggit sa pamilya nila. Kahihiyan din ni Veronica iyon. So he kept mummed about it.

MAGSASARA na sana sina Celine ng flower shop. Ngunit may hindi inaasahang bisita ang pumasok sa loob. Abala siya noon sa pag-i-inventory ng mga bulaklak na hindi nabili sa kanila nang araw na iyon.

“Ferdinand.” Narinig niyang sambit ni Georgie na nasa tabi niya. Nakaharap kasi ito sa may pinto kaya madali para dito na makita kung sino ang papasok sa loob.

Nakayuko siya at naglilista ng ini-inventroy nila, kaya hindi siya nag-abalang tingnan kung sino ang pumasok dahil busy siya sa ginagawa niya. Ngunit nang marinig niya ang pangalang binanggit ng kaibigan niya ay bigla siyang napatingala mula sa pagkakayuko niya.

Ferdinand was there—standing and his eyes were fixed intently on her. Tama si Georgie nang sabihin nito na mukhang wasted si Ferdinand. He looked exactly liked that. Humaba na ang buhok nito. Mukhang lulugo-lugo at nanlalalim ang mga mata nito. Parang gusto niyang maawa rito sa nakikita niya sa ayos nito.

“Celine, puwede ba tayong mag-usap?” tanong nito sa kanya sa tinig na nakikiusap.

Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman niya sa mga oras na iyon. For six years ito ang lalaking minahal niya. Pinagkatiwalaan niya ito. Kasama niya itong nangarap. Ngunit ano ang ginawa nito? Nagawa nitong saktan ang puso niya. Ang pinakamasakit pa sa ginawa nito ay pinagtaksilan siya nito at si Brianna pa ang babae nito! Gusto niyang sumbatan ito.

“Celine, lalabas muna ako.” Paalam ni Georgie sa kanya. Bahagyang pinisil nito ang braso niya. At lumabas na ito.

Naiwan sila ni Ferdinand. Ilang araw ang lumipas bago ito muling nagtungo sa tinutulyuan niya. Part of her was expecting to see him show up on Georgie’s house. Sinabi nito sa best friend niya na babalik ito para kausapin siya. Ito nga iyon.

“Ano’ng ginagawa mo rito?” tanong niya. Nagtanong pa siya gayung alam niya kung bakit ito naroon.

Lumapit ito sa kanya. “I want us to talk.” Bumuntong-hininga ito. “I want to explain everything on what you saw that day.” Anito.

“Bakit? Hindi pa ba sapat na nakita ko na pinagtaksilan mo ako?” tumaas ang boses niya. Naalala kasi niya ang ginawa nitong kataksilan sa kanya.

“I’m so sorry, Celine. I never wanted to hurt you—”

“But you did!” putol niya sa sinasabi nito. He never wanted to hurt her? The nerve! “At sa lahat naman ng babae sa lugar natin, bakit si Brianna pa? Alam mong mainit ang dugo sa akin ng babaeng `yon! At kapatid ko siya!”

Nagyuko ito ng ulo. “Inaamin kong malaki ang kasalanan ko sa`yo. Wala namang akong intensiyong saktan ka. Inakit lang ako ni Brianna. Alam kong mali ang ginawa ko… nadala ako sa pang-aakit niya,” nabuntong-hininga uli ito. “I had this feeling that Brianna baited me, hindi naman siguro lingid sa`yo na may damdamin siya para sa akin. At… at nagawa ko iyon dahil lalaki ako at may pangangailangan.”

Naningkit ang mga mata niya. Napagusapan nila noon na kailangang makasal muna sila bago nila gawin iyon. Alam ni Ferdinand na hindi niya gusto ang pre-marital sex. Pangangailangan? Hah! Dahil walang anumang nangyayari sa kanilang dalawa ay naghanap ito ng iba at nagpakasaya sa kandungan ng ibang babae! Ang kapal ng mukha!

“Mahina ka!” asik niya rito.

“Kasalanan ko ang lahat kung bakit nagkasira tayo. Pero Celine, hindi ko naman mahal si Brianna. I don’t have any feelings for her. Ikaw, ikaw ang mahal ko. Hindi ko matanggap na umalis ka sa atin at no’ng sinabi mong tapos na tayo. Humihingi ako ng tawad sa lahat ng ginawa ko.” Hinawakan nito ang magkabilang braso niya. “Mahal kita at umaasa akong matutupad pa rin ang pangarap nating dalawa.”

Tinanggal niya ang braso nitong nakahawak sa kanya. Umiling-iling siya. “Napakasakit ng ginawa mo sa akin Ferdinand,” But her heart said she already forgive him. Noon pa man ay hindi siya marunong magtanim ng galit sa kanyang kapwa gaano man katindi ang ginawang kasalanan sa kanya. Pinapatawad na niya ito ngunit hindi ibig sabihin n’on ay magkakabalikan sila. Malabo na ang sinasabi nitong matupad ang pangarap nilang dalawa. Hindi na puwedeng mangyari iyon.

She’s in love with someone right now—kay Zac. At mahal niya talaga ang bago niyang nobyo. “Pinapatawad na kita sa ginawa mo sa akin… pero hindi nangangahulugan `yon na tayo na uli. Tama si Georgie, ‘closure’ ang kulang sa ating dalawa. I loved you. Minahal kita noon, but we can’t be together anymore.” Pahayag niya.

Naguluhan ito sa sinabi niya. Tipong hindi makapaniwala. “W-why?”

“Celine.” Anang isang tinig mula sa pinto.

Napalingon sila ni Ferdinand sa nagsalita. Si Zac iyon at mataman ang pagkakatingin sa dating kasintahan niya. Halata niya ang digusto sa mukha nito base sa facial expression nito. Medyo naka-kunot ang noo nito. Sa pakiwari niya ay may ideya ito kung sino ang kausap niya. Malamang ay nasabihan na ito ni Georgie dahil nasa labas ito ng flower shop.

Sa pagkakaalam niya ay busy ito sa photo exhibit na sinalihan nito. Tinawagan siya nito kanina na malamang ay hindi ito makakapunta sa bahay nila. Nagtataka siya ngayon kung bakit ito naroon. Naglakad ito palapit sa kanila. Nakatitig pa rin ito kay Ferdinand. Hindi naman nagpadaig si Ferdinand at sinalubong nito ang mga tingin ni Zac. Nagsusukatan ng tingin ang dalawang binata.

“Sino siya?” tanong ni Ferdinand sa kanya.

“I presumed you’re Celine’s ex-boyfriend.” Ang sabi ni Zac. It was more of a statement than a question. Inakbayan siya ni Zac. Naging seryoso naman ang tingin ni Ferdinand sa kanilang dalawa. “Do you have any business with my girlfriend?” ang tanong pa ni Zac dito. Binigyang-diin nito ang salitang “girlfriend’.

“Girlfriend?” gilalas na tanong ni Ferdinand sa kanya.

“May problema ka ba roon?” seryoso na ang mukha ni Zac. Hindi man lang siya makapagsalita.

“Kaya ba ayaw mo nang magkabalikan tayo dahil sa lalaking `yan?” baling sa kanya ni Ferdinand. Mukhang galit na ito. Palagay niya ay uminit ang ulo nito mula nang makita nitong dumating si Zac.

“Wala akong alam sa isyu ninyong dalawa ng girlfriend ko. Kung ano man ang problema mo, leave her alone. Pabayaan mo na siya. Tahimik na ang buhay niya ngayon.” bago pa siya makasagot ay inunahan na siya ni Zac. May pakiramdam siyang umiinit na rin ang ulo nito.

“Bakit nakikialam ka sa aming dalawa?” galit nang tanong ni Ferdinand. Tumaas na ang boses nito.

“Natural may pakialam ako dahil girlfriend ko siya!” asik na rin ni Zac dito. Natitiyak niyang anumang oras ay babanatan na ito ng kasintahan. Nakakuyom na ang palad ni Zac.

“Umalis ka na Ferdinand!” Ayaw niyang magpang-abot pa ang dalawa. Ang ganda na niya masyado at nag-aaway ang dalawang lalaki sa kanya. Ano ba ang pinag-iisip ko? Nag-aaway na dalawang ito dahil sa kanya. Kung anu-ano pang pagmamaganda ang naiisip niya! Nahawa na siya ka-lukring-an ni Georgie! “Sige na, Ferdinand. Narinig ko na ang paliwanag mo. Still, iyon pa rin ang sagot ko. Umuwi ka na, please.” Pakiusap niya rito.

Ferdinand let out a frustrated sigh. Tiningnan siya nito. Malungkot ang mga mata nito. Ngunit saglit lang iyon at agad na nawala ang lungkot sa mata nito nang sa wari niya ay may pumasok sa isip nito. “I’m still not giving up on you, Celine. Six years. Tandaan mo `yon. Six years tayong nagkasama. Hindi mo mababale-wala iyon.” winika nito, saka lumabas ito.

Nang makalabas si Ferdinand ay nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga. Pakiramdam niya mauubusan na siya ng hangin kanina. Natatakot siya na magsapakan sa harap niya si Zac at Ferdinand. Kapag nagkataon ay talagang ang haba ng hair niya!

“KAILAN pa nagpupupunta ang lokong iyon dito?” tanong ni Zac kay Celine.

Galing siya mula sa exhibit at dumiretso siya agad kina Celine. Bukas ay last day na ng photo exhibit at kanina naman ay maraming bumili ng mga larawan niya. Dahil sa abala siya roon ay ilang araw na hindi sila nagkita. Although, tinatawagan naman niya ito ng madalas at hindi siya pumapalya roon. Tumawag siya kanina sa kasintahan at sinabi niya rito na baka hindi siya makapunta sa bahay nito. Ngunit maaga siyang nagsara ng booth niya nang bigla ay na-miss niya ito. Nagtaka siya nang makita niyang nakatambay sa labas si Georgie at mukhang tensed na tensed ito. Sinabi nga nito sa kanya na naroon sa loob ang ex-boyfriend ni Celine at nag-uusap ang dalawa. Naalarma agad siya. Hindi niya alam kung para saan ang damdamin niyang iyon. Nagmadali siyang pumasok sa loob ng shop. Nag-init agad ang ulo niya nang makita niyang nakahawak pa ito sa braso ni Celine. Nagseselos ba siya? Tumataginting na oo ang sagot! He didn’t want to see her touch by any other man.

“Ngayon ko lang siya nakita rito. Pero ang sabi ni Georgie ay nagpunta na si Ferdinand dito no’ng nakaraan.” Sagot naman ni Celine sa tanong niya.

“Sa susunod ayaw na ayaw kong makikita siya rito, ha. `Wag mo siyang kakausapin.” Bilin niya sa kasintahan. Baka kung ano pa ang magawa niya kay Ferdinand sa oras na makita niya itong kasama o kausap ni Celine.

“Opo, boss.” Ang sabi naman nito na sumaludo pa sa kanya.

“Good girl!” hinagod niya ang buhok nito at kinintalan ng halik sa labi.

He was not satisfied with that brief kiss.With all his need, he crushed her mouth with a deep and hungry kiss. Dalawang araw niyang hindi nakita ito at susulitin niya iyon. Kissing her feels like it was his first time to kiss. How he loved the taste of her lips. It tasted like strawberries and wine. Sweet and intoxicating. Naadik na yata siya!

Chapter 8 Starry Starry Night

2010-03-01T21:22:00.002+08:00

“ZAC, darling!” tili ng isang tinig. Nagmamadali pa itong lumapit sa kinaroroonan ni Zac. Lakad-takbo na halos ang ginawa nito para makalapit sa kinatatayuan niya.

Nagsalubong ang mga kilay niya nang makita niya si Veronica na lumalapit sa kanya. Si Veronica naman ay halata ang excitement sa mukha nang makita siya. Sa ayos nito ay mistulan itong si Ivanka Trump. Knowing Veronica, laging postura ito kahit saan magpunta. She has always been sophisticated in her taste of fashion. His ex-fiancée was clad in a black mini-dress na ang strap ay nakapulupot sa batok nito. A pair of “Balenciaga” shoes—he bet, and an original LV as in, Louis Vuitton bag, ang nakasukbit sa balikat nito.

Yumakap ito sa kanya at nagulat siya nang halikan pa siya nito sa labi! “Zac, darling, I knew you were here. Your father phoned me early this morning.” Ang ganda pa ng ngiti nito habang sinasabi nito ang mga salitang iyon.

Nais niyang kiskisin ng kanyang palad ang mga labi niyang hinalikan nito. But that was not a polite thing to do, he’s a real gentleman. Mapapahiya si Veronica kapag ginawa niya iyon sa harap nito.

Naroon siya ngayon sa opisina ng papa niya. His mother called him up the other day and told him that his father was rushed to the hospital yesterday. Nagkaroon ng mild stroke ang papa niya. Nang mabalitaan niya iyon ay agad siyang nagtungo sa ospital kung saan sinugod ito. Dahil daw sa stress kaya inatake ito. Kahit pa nagka-alitan sila ng kanyang papa ay mahal niya ito at mahalaga pa rin sa kanya ang papa niya.

Being the only son of Chairman Ricardo Alviejo ng Alviejo Group, siya ang gusto nitong dumalo sa annual board meeting ng kanilang kompanya, since hindi makakadalo sa meeting na iyon ang kanyang ama. Kahit tumanggi siya ay wala siyang nagawa dahil nakiusap din sa kanya ang kanyang ina. Hindi raw maaaring i-post phone ang annual meeting na iyon. May executive assistant ang kanyang ama kaya may pinagkakatiwalaang tao na aalalay sa kanya. Tanging siya lang ang nais ng papa niya na mag-represent dito sa meeting na iyon.

Qualified naman siya dahil nagtapos siya sa kursong Business Administration Major in Management. At kumuha rin siya ng ilang units sa Economics—sa kagustuhan ng kanyang papa. Pinagbigyan niya ito noon, bago niya tinupad ang kanyang panagrap na maging photographer. Kung gugustuhin niya ay noon pa siya nagkaroon ng posisyon sa kompanya nila.

Kinalas niya ang braso ni Veronica na nakayakap sa baywang niya. May istorbo na naman sa kanya. Na-ospital na nga ang papa niya pero hindi pa rin nito nalilimutan ang tungkol sa “engagement” nila ni Veronica. His father was still hoping for that “tie-up” between Alviejo Group and Marpessa Corp.—na ang may-ari ay ang kaibigan ng kanyang ama.

Dumilim ang anyo niya at tinitigan ito ng matalim. “May meeting ako.” Sabi niya rito. Papasok na sana siya sa loob ng board room nang tawagin siya nito.
Ngumiti lang ito at inayos ang neck tie niya. “Alam ko. Excited lang ako na makita ka.”

Tinapik niya ang kamay nito. “Tigilan mo na ako, Veronica.” Seryosong sabi niya.
Umiling ito at tumalim ang mga mata, sinalubong ang tingin niya. Naghalukipkip ito. “Hindi kita titigilan hangga’t hindi tayo nakakasal, Zac. Tandaan mo `yan.” may diin sa huling katagang sinabi nito.

Veronica must be “crazy”. Kung hindi man obsessed sa kanya. Pero kahit pa pilitin siya ng mga magulang niya na pakasalan ito ay hindi siya papayag. Hindi pa siya nababaliw. He didn’t have any feelings for Veronica anymore. Para saan pa at pakakasalan niya ito gayung wala na siyang nararamdamang pagmamahal para dito? Kahit kaunting attraction ay wala na siyang nadarama para sa dating katipan. He couldn’t accept a betrayal from a woman he loved. And Veronica did that to him. She had hurt him and that was enough and they were over. “Bahala ka sa buhay mo.” Aniya rito at nilayasan ito. Nagtuloy siya sa board room.

Siya na lang ang hinihintay para magsimula ang meeting. Umupo na siya sa kanyang puwesto. Naroon na rin ang executive assistant ng kanyang ama.

“ILANG araw ka ng ganyan, ah.” Puna ni Georgie kay Celine.

Napabuntong-hininga lang siya sa sinabi nito at pinagpatuloy ang ginagawang pag-aayos sa tulips sa batya. Matamlay siya nitong mga nakaraang araw. Isa lang naman ang dahilan noon—si Zac. Limang araw na halos o isang linggo na iyon mula nang huli niya itong makita? Hindi man lang ito nagpaparamdam sa kanya. Wala tuloy siyang ideya kung ano na ang nangyari dito o kung nasaan ito. Dati naman ay lagi itong tumatawag sa kanya para ipaalam kung nasaan ito. Pero ngayon, ni “ha” ni “ho” wala siyang nababalitaan dito. Nag-aalala tuloy siya.

“I think it’s Zac.” Mayamaya ay sabi ni Georgie. Nadama siguro nito ang dahilan ng katamlayan niya.

“Isang linggo ko na siyang hindi nakikita. Dati naman ay araw-araw niya akong tinatawagan. Kinakabahan tuloy ako.” Aniya rito. Naiiyak siya. Ang dami kasing pumapasok sa isip niya. Kung nadisgrasya ba ito? Na-kidnap kaya ito? Paano kung dinukot ito ng mga alien at dinala sa planetang Mars? Ano ang gagawin niya?

“`Sus naman! Isang linggo lang kayong hindi nagkikita, naloloka ka na! Chill out, girl. Baka may inaasikaso lang iyon na importante.” Ang sabi naman sa kanya ng kaibigan.

“Mahaba ang isang linggo.” Wika niya rito. Hindi kasi siya sanay na hindi nakikita si Zac sa loob ng isang linggo. Kahit nga ang buong isang araw na hindi niya ito makita ay agad niyang nami-miss ito. Ganoon siya ka-in love kay Zac.

Napabuntong-hininga rin si Georgie, pagkatapos ay napa-iling. “Hay, pag-ibig nga naman!” inabutan siya nito ng magazine na pambabae. Marie Claire. Iyon ang madalas na basahin nito kapag wala itong ginagawa. “Hayan, magbasa ka niyan para ma-relax ka. Makakatulong `yan sa`yo,” Kinuha naman niya ang iniabot nito. May kinuha pa uli itong ibang magazine. “Kung hindi ka nakuntento riyan, heto, titigan mo ang super-hot na lalaking ito.” Iniabot nito sa kanya ang isa pang magazine. Rollingstone naman iyon. “Nami-miss mo ang jowa mo? `Yan, si Zac `yan. Si Zac Efron nga lang. Guwaping siya `di ba? Parang nakikita mo na rin ang jowa mo.” ang sabi pa nito.

Natawa na lang siya sa kalokohan ni Georgie habang pinagmamasdan ang larawan ng American actor na cover ng magazine na ibinigay nito.

DAHIL sa hindi mapakali si Celine hanggang kinabukasan ay nagpasya siyang puntahan na si Zac sa bahay nito. Nag-aalala na talaga siya at gusto niyang alamin kung ano na nangyayari dito. Sumagi sa isip niya na baka may sakit ito at walang nag-aalaga rito. Actually, kung anu-ano na ang naisip niyang dahilan kung bakit hindi nagpapakita at nagpaparamdam ito sa kanya. Lalong nadagdagan ang kaba sa dibdib niya.

Ang sabi ni Georgie ay luka-luka na raw siya. Panay morbid thoughts raw ang nasa utak niya tungkol sa kalagayan ni Zac. Masisisi ba niya ang sarili niya? Mahal na mahal niya si Zac. Mahalagang malaman niya ang kalagayan nito. Ano’ng malay niya kung may nangyari na palang masama rito?

Nang matunton niya ang bahay ni Zac ay napansin niyang madilim iyon. Sarado ang buong bahay at tila walang tao. Naka-ilang beses na siyang nag-doorbell ngunit walang lumalabas sa bahay nito. Paulit-ulit siyang nag-doorbell at ilang beses
niyang tinawag ang pangalan ni Zac. Wala pa ring komosyon sa loob ng bahay nito.

“Ay, hija, sino ba ang hinahanap mo r`yan?” anang isang tinig na nakapagpalingon sa kanya. Isang matandang babae ang nalingunan niya na nakatayo sa labas ng gate na pula ang kulay. Naka-suot ito ng duster at puro puti na ang buhok nito. May nakapasak pang sigarilyo sa bibig nito.

“Si Zac po. Iyon pong lalaking nakatira dito.” sagot niya.

“Ah, si Zac ba? Iyong guwapong binatang tumutuloy diyan?” tumango siya. “Isang linggo nang hindi umuuwi iyon diyan sa bahay niya. Nasa akin ang susi ng bahay. Ako ang may-ari niyang nirerentahan ni Zac.”

Isang linggo nang wala sa bahay nito si Zac? Nasaan naman kaya iyon ngayon? Bumaha naman ang kaba sa dibdib niya.

“Nagsabi po ba siya sa inyo kung kailan siya babalik?” tanong pa niya sa matandang babae.

Umiling-iling ito, sabay buga ng usok bago sumagot. “Wala siyang nabanggit sa akin. Basta na lang ibinalik sa akin ang susi ng bahay.”

Bagsak ang mga balikat niya. Kung ganoon nasaan na ba ang nobyo niya? Nag-out of town ba ito? May importanteng nilakad? Bakit hindi nito sinasabi kung nasaan na ito?

“Salamat po, lola.” Nagpaalam na siya sa matanda.

Punong-puno ng katanungan ang isip niya hanggang sa makauwi siya sa bahay nila Georgie. Mabigat ang kanyang pakiramdam.

Mangiyak-ngiyak siya nang pumasok siya sa kuwarto. Naabutan niya si Georgie na nakatutok sa harap ng computer nito at nagtsa-chat. Natigil ito sa ginagawa nang marinig ang pagsigok niya.

“Hindi mo siya nakita sa bahay niya?” alam kasi nito na pupunta siya bahay ni Zac. Pinigilan siya nito at sinabihan siyang hintayin na lang niyang dumating si Zac ngunit hindi siya nagpapigil.

Napaiyak na siya ng tuluyan. Ang lakas ng radar ni Georgie.

Napapalatak ito. “Sabi ko naman sa`yo, eh. Hintayin mo na lang siyang puntahan ka rito.”

“Eh, nag-aalala na nga ako sa kanya.”

“Nandoon na tayo, pero may napala ka ba? Wala naman siya ro’n sa bahay niya. Malay mo namang may inaasikasong trabaho iyon,” sandaling natahimik ito. “O kaya naman ay may ibang babae na siya kaya hindi nagpapakita sa`yo!” Sapantaha nito, saka pumalatak.

“Georgie naman, eh!” hindi niya gusto ang huling sinabi nito. Magpapasagasa siya sa rumaragasang tren kapag nangyari iyon. Biglang may sumagi sa isip niya. Veronica…

Lumakas ang iyak niya sa naisip. Si Veronica ba ang dahilan kung bakit hindi nagpapakita sa kanya si Zac? Eh, sino ba naman kasi ang Veronica na iyon sa buhay ni Zac?

KATATAPOS lang pirmahan at review-hin ni Zac ang mga dokumentong inihain sa kanya ni Miss del Rio—ang executive assistant ng kanyang papa. It has been a tough week for him since he took over his father’s place. Of course, Ricardo is still and will be the chairman of the Alviejo Group. And he was appointed as the new General Manager in one of their companies just three days ago, matapos na siya ang mag-represent sa kanyang ama sa annual board meeting. Mahirap pala ang trabahong ginagampanan ng kanyang ama. Mabuti na lang at naroon si Miss del Rio para tulungan at alalayan siya. Ang assistant ng kanyang ama ay nanatiling “miss” sa kabila ng edad nito. Nakagaanan niya ito ng loob at naikuwento nitong hindi na ito nakapag-asawa dahil buong buhay nito ay inilaan nito sa kompanya. Ang sabi pa nito ay hindi naman ito nagsisisi sa ginawa nitong desisyon sa buhay.

Isang linggo na siyang naroon at nagtatrabaho sa apat na sulok na opisina ng papa niya. Nasa ospital pa rin ang ama niya at ginagamot pa rin ito. Hindi pa ito pinayagan ng doctor nito na lumabas ng ospital hangga’t hindi pa stable ang kondisyon nito.

Nagulat ang miyembro ng board nang siya ang humalili sa kanyang papa. Marami siyang narinig na sabi-sabi na kesyo raw hindi niya kakayanin ang pamamalakad sa kompanya dahil kulang siya sa experience. Hindi rin lingid sa mga ito na sinuway niya ang kanyang ama nang magdesisyon siyang ipagpatuloy ang hilig niya sa photography.

But he promised to prove his worth and capabilities entrusted by his father. He will make sure that more than taking pictures, he is capable of running their corporation. Nakapagdesisyon siyang pagbigyan ang kanyang ama sa kahilingan nitong pamahalaan ang kanilang kompanya. Nag-resign na rin siya sa pinapasukan niyang magazine. Mabigat man sa loob niya iyon no’ng una ay tinanggap na rin niya. After all, he was the sole heir of all the Alviejo fortune. Idagdag pang nagkasakit ang kanyang papa.

Pagbukas ng pinto ng private office niya ang nagpabalik sa kanya mula sa pagmumuni-muni. Tatlong araw na niyang nakikita sa kanyang opisina ang kanyang constant “visitor”. Pabalik-balik doon si Veronica. Tinotoo nga nito na hindi siya nito titigilan.

“Darling!” naupo ito sa gilid ng mesa niya. Nahantad sa kanya ang mapuputi at makinis nitong binti. Naka-mini skirt ito na kaunti na lang ay makikita na ang underwear nito.

Kakailanganin na yata niyang magpa-botox para mawala ang mga linya niya sa noo. Nadagdagan kasi iyon at nagiging permante ang mga linya sa noo niya sa tuwing nakikita niya ito.

“What is it again, Veronica?” impatient ang boses na tanong niya rito.

Nagde-kuwatro ito. Dahilan upang masilip niya ang red lacy bikini nito. “I told you, hindi ako susuko hangga’t hindi mo ako pinapakasalan.” Isinuklay nito ang mga daliri sa buhok nitong pinagkaabalahan pa nitong ipakulot sa paborito nitong salon. He was sure that she was trying to seduce him. “By the way you look gorgeous in a suit.” May bahid ng landi ang tinig nito.

Walang talab sa kanya ang ginagawa nitong pang-aakit sa kanya. Kahit pa maghubad ito sa harap niya ay nunca na magkaro’n siya ng “flag ceremony”. He had enough of her. And he would not be smitten by a charm of a two-timing bitch.

He clenched his teeth. Naiinis na siyang talaga sa bruhildang babaeng ito. Sugo ito ng karimlan na pampabuwisit sa buhay niya. Ha-ha-ha! Natatawa siya sa naisip niya. “Magsasawa ka lang. Walang mangyayari sa ginagawa mo.” Tumayo siya mula sa swivel chair.

Napalis ang ngiti nito. Sumimangot. Magsasalita sana ito nang may mahagip ng tingin ang mata nito.

Didiretso na sana siya sa CR na nasa loob din ng kanyang opisina nang magsalita ito. “Itong babaeng ito ba ang dahilan kaya ayaw mong ituloy ang engagement natin?” tanong nito sa kanya. May hawak itong litrato. Her eyes looked vicious.

Oh shit! Napamura siya. Ang litratong hawak ni Veronica ay ang picture ni Celine na kinuha niya no’n nang dalhin niya ito sa Manila bay. Nakalagay iyon sa wallet niya na malamang ay nahulog sa bulsa ng slacks niya no’ng tumayo siya.

Inagaw niya sa kamay ni Veronica ang picture ni Celine. “`Wag mong galawin ang gamit ko!” sikmat niya rito.

Nakatitig sa kanya si Veronica. She looked creepy. Sa hitsura nito ay tila may naglalarong kung ano sa isip nito. Kinuha niya ang wallet niya at itinago niya ro’n ang picture ni Celine. And thinking about Celine, hindi pa niya nadadalaw ito simula nang bumalik siya sa bahay ng mga magulang niya. Naging busy siya sa trabaho sa opisina. Tambak ang mga gawain niya. Kahit ang cellphone niya ay hindi niya nahahawakan.

“Siya ba ang babaeng tinutukoy ni Trisha na nakita niyang kasama mo sa isang restaurant?” nakataas ang kilay nito.

“Wala ka ng pakialam `don!” sinasabi na nga ba niya na malalaman at malalaman nito ang bagay na iyon. Hindi na kataka-taka iyon dahil matalas ang pang-amoy nito. Isa pa, ka-close nito si Trisha. They are both part of the so-called; “The socialite bitches”—tagged by the pinoy paparazi.

“I’ll talk to that bicth!” nang sabihin nito iyon ay dumiretso ito ng tayo at nagtungo na sa pintuan. Lumingon muna ito sa kanya bago ito tuluyang lumabas sa opisina niya. Her eyes were like that of a scoundrel in a teleserye. “You can never get away with me, Zac. Ako lang at tanging ako lang, ang babae sa buhay mo! I’ll tell Tito Ricardo and Tita Felicia to organize our wedding quickly.” Pabagsak na hinila nito ang pinto nang makalabas ito ng opisina niya.

Balak ba nitong gawan ng masama ang girlfriend niya? But knowing Veronica, she can very well do that. Lahat ng ginusto nito ay nakukuha nito. Luka-luka na talaga si Veronica!

Chapter 9 Starry Starry Night

2010-03-01T21:14:00.002+08:00

NAGPASAMA si Celine sa best friend niyang si Georgette na puntahan ang opisina ng magazine kung saan nagtatrabaho si Zac nang sumunod na araw. Labis na siyang nag-aalala sa binata at baka maloka na siya nang tuluyan kung hindi niya malalaman kung nasaan na ito.

Pinahiram siya ni Georgie ng compact powder bago sila pumasok sa opisina ng magazine. “Teka, girl, ayusin mo muna `yang sarili mo. Mukha ka ng zombie na ewan.”

Sinipat niya ang sarili niya sa salamin ng compact powder. Daig pa niya yata ang zombie sa hitsura niya ngayon. Nangangalumata na siya at nangingitim na ang paligid ng mga mata niya. Dahil sa puyat at kakaisip kay Zac.

Inayos niya ang sarili niya. Nang makuntento na siya sa ayos niya ay pumasok na sila ni Georgie sa loob ng office.

Nakita niya si Katrina—the swim suit model na naglalakad at pasalubong sa kanila. Marahil ay may photo shoot na naman ito roon.

“Hi, Celine.” Nakangiting bati nito sa kanya.

Kahit wala siya sa mood na makipag-ngitian dito ay ngumiti na rin siya rito. Napaka-friendly naman kasi ng modelo. “Hello, Katrina.”

“O, sige, mauuna na ako. May lalakarin pa ako. Bye.” Paalam nito sa kanya.

“Bye. Ingat.” Sabi naman niya sa modelo.

Nang mawala sa paningin nila si Katrina ay nagtungo na siya sa studio kung saan ginaganap ang pictorial ng mga modelo. Kasunod niya si Georgie. Iba ang photographer na naroon at kumukuha ng larawan. Wala rin ba rito si Zac? Piping naitanong niya sa sarili.

Kung gayon nasaan na ba si Zac? Wala ito sa bahay nito, mukhang wala rin ito sa magazine…

May tumapik sa balikat niya. “Zac’s girl.” Anito na ikinalingon niya.

“Sir Dave.” She acknowledged. Si “Sir Dave” ang may-ari ng magazine kung saan photographer si Zac. Nasa pagitan ng thirty-five at thity seven ang edad nito. Medyo napapanot na ito at tila laging stress. Kaya siguro tumaas ang hair line nito. Bigotilyo ito na hawig kay Lito Lapid. Ipinakilala sa kanya ni Zac ito no’ng una siyang pumunta roon.

“What brought you here?” tanong nito.

“A-ano kasi…” paano ba niya sasabihin dito na hinahanap niya ang nobyo niya? Nakataas ang mga kilay nito na hinihintay ang sagot niya. Lumunok siya upang alisin ang nakabara sa lalamunan niya. “Nandito po ba si Zac?”

“Nag-resign na si Zac dito. Mga isang linggo na to be exact.” Sagot ni Sir Dave. “Hindi mo ba alam?”

Nag-resign na si Zac bilang photographer sa magazine? Paano naman niya malalaman na nag-resign na ito roon? Kahit sa kanya nga ay hindi nagpaparamdaman ito. Isang linggo na ang nakaraan pero wala pa rin siyang nababalitaan tungkol dito. Kung hindi pa siya pumunta sa pinapasukan nito hindi pa niya malalaman na wala na ito roon. Ngunti kahit paano ay na-relieve siya dahil mukhang okay naman ito. Mali ang hinala niyang kinuha ito ng mga alien.

“Alam n’yo po ba kung nasaan siya ngayon?” tanong niya kay sir Dave. Nagbabakasakali siyang alam nito kung nasaan si Zac.

Namulsa ito, saka umiling. “Hindi, eh. Ang sabi niya, may aayusin daw siya. Malihim kasi si Zac.”

Malungkot na napabuntong-hininga siya. Wala din siyang napala ngayong araw. Hindi pa rin niya nakita si Zac. Nagpaalam siya kay Sir Dave at hinatak na niya palabas si Georgie. Nasaan na ba kasi ang lalaking iyon? Bigla na lang itong nawala. Ni tawag sa telepono ay wala siyang natatanggap. Pinagtaguan na kaya siya nito? Naghalu-halo na ang isip niya. Hindi kaya, tama si Georgie na may ibang babae na ito? At kinalimutan na siya? Parang gusto niyang maglupasay.

“Celine, `wag kang mag- breakdown dito, ha.” Paalala sa kanya ni Georgie. Napansin nito ang labis na kalungkutan sa mukha niya.

Tahimik lang siyang naglalakad. Kay daming katanungan ang sumasaksak sa utak niya. Gulong-gulo na siya. Nakayuko lang siya habang naglalakad. Naubusan na yata siya ng lakas at kinailangan pa siyang alalayan ni Georgie para maging maayos ang paglalakad niya.

Dinala siya nito sa isang fast food para daw makapagpahinga siya kahit kaunti. Nag-aalala na ito sa hitsura niya na na-drain out na ang lahat ng energy sa katawan. Bumili ito ng makakain. Inilapag nito sa mesa ang mga iyon. Wala siya sa mood kumain. Nagmukmok lang siya roon at nakaupo. Nakatanaw sa labas. Kitang-kita niya ang mga nagdaraang tao sa kalye dahil salamin ang nagsisilbing pader ng fast food. Binasa naman ni Georgie ang broadsheet na binili nito kanina sa nagtitinda ng diyaryo sa kalye.

“Oh, my God!” anas nito sa tabi niya. Parang gulat ito na hindi maintindihan.

Binalingan niya ang kaibigan na nanlalaki pa ang mga singkit na mga mata. “Georgie?” Tiniklop nito ang broadsheet na binabasa nito. Kinandong nito iyon at hindi inilapag sa mesa.

Tiningnan siya nito. Hindi niya malaman kung ano ang nangyayari sa kaibigan niya. Tila may nagpapagulo sa isip nito habang nakatingin sa kanya. Bumuka ang bibig nito pero wala namang salitang lumalabas doon. Parang may natuklasan ito na kung ano na ayaw namang sabihin sa kanya.

Mahigpit na hinawakan nito ang kamay niya. Matagal iyon. Nagtataka na tuloy siya sa inaakto nito. Kapagkuwan ay niyakap siya nito ng sobrang higpit. Mahabang sandali ang lumipas at ganoon lang silang magkaibigan.

Kumalas ito sa pagkakayakap sa kanya. Tinitigan siya ng maigi. Tumikhim, saka nagsalita. “Celine, `wag kang mabibigla at lalong `wag kang magwawala.” Anito sa kanya. Kinuha nito ang broadsheet. Parang slow motion ang ginagawa nito. Seryosong-seryoso ang mukha ng best friend niya.

Para namang kinakabahan siya sa ginagawa nito. Parang nakasalalay sa isisiwalat nito ang buong buhay niya. Any minute ay may sasabog na bomba sa harap niya.

Ibinigay nito sa kanya ang diyaryo. Society page ang binabasa ng kaibigan niya. Itinuro nito ang isang article sa pahinang iyon: Heir of Alviejo Group, Zachary Alviejo to wed socialite and fiancée, Veronica Isidro. Binasa niya iyon. The gorgeous couple is set to tie the knot sometime next month…

May larawan pang naroon. Ang laki nga. At kitang-kita niya ang mukha ng dalawang ikakasal. Nakangiti pa ang mga iyon. Isang anak ng multi-millionaire at isang napakagandang socialite. Bagay na bagay ang dalawa. Parang madudurog ang puso niya! Hindi maikakaila kung sino ang nasa larawan. Kilalang-kilala niya kung sino ang naka-feature sa article na iyon. Si Zac.

Zachary Alviejo! Nangniningning ang pangalan nito sa pahina ng diyaryo. Tagapag-mana. Mayaman. At higit sa lahat ikakasal na.

Kumuwala ang luha sa mga mata niya. Bumunghalit siya ng iyak. Ni sa hinagap ay hindi niya naisip na isa palang tagapag-mana ang lalaking minahal niya sa loob lamang ng tatlong linggo. Wala siyang ka-ide-ideya na anak-mayaman pala ito at hindi lang isang photographer.

Photographer. Iyon ang pagkakakilala niya kay Zac. Isang photographer na punong-puno ng pangarap na sumikat. Malay ba niyang sobrang yaman nito at hindi lang isang hamak na photographer? Isang ordinaryong tao ang pagkakakilala niya rito. Kung ganoon na sobrang yaman nito, milya-milya ang agwat ng katayuan nila sa buhay.

Wala naman kasing sinasabi sa kanya si Zac tungkol sa buhay nito. Ang alam lang niya tungkol sa binata ay hindi pabor ang magulang nito ang hilig nito sa photography. His life was full of mystery, parang rosary. Hinintay niyang magkuwento o magsabi ito sa kanya tungkol sa buhay nito. Hindi naman sila humantong doon. Kahit nga ang apelyido nito ay hindi niya naitanong. Ang tanga talaga niya. Wala siyang kaalam-alam sa buhay nito kahit simpleng impormasyon tungkol sa pagkatao nito.

Ang nakakatawa pa mabilis na nahulog ang loob niya rito sa sandaling panahon. Basta na lang siyang na-in love rito. Tapos ngayon ay ikakasal na pala ito. Pinasadahan niya ng tingin ang pahina ng diyaryo kahit nanlalabo na ang mga mata niya sa kaiiyak. Veronica. Nasagot din sa wakas ang katanungan sa isip niya kung sino si Veronica. Fiancée pala nito ang babae. Ang pangalan na binanggit ni Trisha nang minsang makita nila ito sa restaurant. Malamang ay si Veronica din ang tinutukoy ng kaibigan ni Zac na ex nito. Pero, paano naman nito magiging ex si Veronica, eh, nakalathala na sa diyaryo na ikakasal na ang mga ito. Alam pa ng buong bansa iyon.

Kung ganoon ano ang tawag sa kanya? Naging libangan lang nito? Bored ba ito sa buhay at ginawa siyang pastime? Inalok pa siya nitong maging girlfriend at siya naman si gaga, hindi inawat ang puso at nagpadala na lang basta-basta rito. Kung noon nga ay naisip niyang hindi sila bagay dahil tindera lang siya ng bulaklak at may magandang trabaho ito, mas lalo namang hindi sila bagay ni Zac ngayong nalaman niyang super yaman pala nito. Para lang siyang alikabok kung ikukumpara dito.

Mali ang assumption niya nadisgrasya ito o kaya ay dinukot ng mga alien kaya biglang nawala. Marahil nagsawa na ito sa simpleng buhay nito at bumalik na sa maalwang buhay na kinasanayan nito. Higit sa lahat bumalik na ito sa piling ng fiancée nitong si Veronica. Pangalan pa lang ni Veronica ay naiiyak at nagseselos na siya.
Malas ba talaga siya sa pag-ibig at nabigo na naman siya sa ikalawang pagkakataon? Una kay Ferdinand na nahuli niyang nakikipaghalikan kay Brianna at pinagtaksilan siya. Ngayon naman, ang lalaking minahal niya ng sobra-sobra ay pag-aari na ng iba. Iyon kayang mga bagay na ginawa nito para sa kanya ay palabas lang lahat? Pinaglaruan lang ba siya ni Zac?

Napahagulhol siya. Kunsabagay, hindi naman nito sinasabi sa kanyang mahal siya nito. He was very sweet in all his gesture towards her. Pero ano ba ang kahulugan ng mga iyon kay Zac? Malamang ay wala. Siya lang ang nag-isip na may gusto rin ito sa kanya. He probably felt that she was vulnerable during the time when she got her heart broken because of Ferdinand’s infidelity so he acted like superman to comfort her. Maybe that was the reason why he stayed close to her. The thought of it made her burst into tears even more.

And now that he is getting married to someone who is almost perfect, perhaps Zac had already forgoten all about her.

Labis-labis ang sakit na nadarama ng puso niya. Niloko lang ba siya ni Zac at nang magsawa sa kanya ay bigla na lang siyang iniwan ng walang paalam? Marahil ay ganoon nga.

Umiyak lang siya nang umiyak buong magdamag nang araw na iyon hanggang sa umuwi sila ni Georgie sa bahay. Nagtaka pa nga ang magulang ng kaibigan niya kung bakit namumugto ang mga mata niya. Hinayaan niya si Georgie na magsabi sa magulang nito kung bakit ganoon ang ayos niya no’ng umuwi sila sa bahay. Nakakaunawa naman ang mga magulang nito at hinayaan siyang mag-emote.

Pakiramdam niya ay pinagtaksilan siya ng Diyos dahil sa kamiserablehan niya ngayon. Si Georgie naman ay todo-bantay sa kanya. Natatakot ito na baka raw ay bigla niyang maisipan na magbigti.

“WHAT’S the meaning of this, Papa?”galit na tanong ni Zac sa kanyang ama. Inihagis niya sa harap nito ang diyaryo kung saan nakalathala ang announcement ng kasal niya kay Veronica.

Nang mabasa niya iyon kaninang umaga ay umusok ang bumbunan niya sa inis. Wala ngang sinayang na oras si Veronica. Agad nitong ipinakalat ang balita sa society press wala pang beinte-kuwatro oras ang nakalilipas mula nang umalis ito kahapon sa opisina niya. Sigurado siyang kasabuwat ni Veronica ang papa niya. Umuwi siya sa kanilang bahay bago pa sumapit ang tangahali upang itanong sa kanyang ama ang tungkol doon.

Nagsalubong lang ang kilay ng kanyang ama sa sinabi niya. Ibinaba nito ang tasa ng iniinom nitong kape sa garden table. “Ano pa ba ang ibig sabihin niyan kundi ang announcement ng kasal mo kay Veronica.”

Nagtagis ang mga bagang niya. “Sinabi ko na sa inyo na hindi ko pakakasalan si Veronica. Tapos na kami. At wala na akong balak na balikan siya.” mas mabuti pang magpalapa siya sa isandaang leon kaysa ang magpakasal kay Veronica.

“Hindi mo na puwedeng balae-walain iyon Zac dahil alam na ng buong Pilipinas ang tungkol sa kasal n`yo ni Veronica. Besides, paano na ang merger ng kompanya natin sa Marpessa Corp.? Matagal nang nakaplano iyon.” seryosong sabi ng kanyang ama. Parang isang business deal ang sinabi nito. His father was so keen about the merger of their company with Veronica’s father’s corporation. Para sa kanyang papa ay malaking investment iyon para sa kanila. Magandang move raw iyon para sa kanilang negosyo na makipagsanib-puwersa kay Don Facundo Isidro.

Napabuntong-hininga siya. Paano naman ang kaligahayan niya? Hindi na niya mahal si Veronica. Kahit paano ay romantiko siya. He wanted to get married with the woman he loves. Natitiyak niyang kapag pinakasalan niya si Veronica ay magiging impiyerno ang buhay niya. A brat and crazy lady for a wife? Isang bangungot iyon para sa kanya! Pagpapatiwakal ang gagawin niya kapag ikinasal siya kay Veronica. Mabuti pa noong naglayas siya sa kanila. Hindi niya nakikita ni anino ni Veronica. Walang asungot sa buhay niya. Para siyang nasa paraiso. Lalo na nang makilala niya ang isang babae… si Celine. Damn! Matagal na niyang hindi nakikita si Celine. Kailangan niyang puntahan ang nobya.

Naloko na!

Tinalikuran niya ang ama at mabilis ang mga hakbang na lumabas ng mansion. Hindi siya makakapayag na magpakasal sa ex-girlfriend-turned-fiancée-turned-ex-fiancée! Mag-iisip muna siya ng paraan kung paano niya matatakasan ang engagement kay Veronica. Pero bago iyon ay kailangan muna niyang puntahan si Celine.

MAY tumawag kay Celine kanina. Ang sabi ng nakausap niya sa kabilang linya ay Veronica ang pangalan nito. Si Georgie ang nakasagot sa tawag ng babae. Ibinigay ng kaibigan niya sa kanya ang telepono nang masiguro nitong kaya niyang bumangon mula sa kama. Mula pa kahapon ay umiiyak siya. Kahit ano’ng gawin ng kaibigan niya para aluin siya ay hindi maubos-ubos ang luha niya.

Mas doble pa ang sakit na nararamdaman niya ngayon kaysa sa natuklasan niyang pagtataksil ni Ferdinand. Ang bigat-bigat ng pakiramdam niya. Kung hindi lang sa tawag ni Veronica sa kanya ay hindi siya lalabas ng bahay. Mas gusto pa niyang umiyak at magmukmok na lang sa loob ng kuwarto hanggang sa mawala ang sakit sa puso niya. Ang sabi ni Veronica ay pupuntahan siya nito sa flower shop. Nagtaka siya kung paano nito nalaman ang tungkol sa kanya at kung saan siya nakatira. Ngunit nasagot din ang tanong niya dahil mayaman si Veronica at hindi imposibleng malaman nito kung nasa siya.

Nakadapa siya sa kama at nakatalukbong ng kumot nang tawagin siya ni Georgie at sabihing may naghahanap sa kanya. Naghilamos muna siya at inayos ang kanyang sarili bago lumabas ng kuwarto at harapin ang bisita niya. Mugtong-mugto na ang mga mata niya sa kaiiyak. She really looked miserable.

Nasulyapan niya agad ang “bisita” niya. Siguradong si Veronica ang babaeng nakatayo malapit sa counter. Bakas sa mukha nito ang pagka-inip. Parang gusto niyang lumubog sa kinatatayuan niya. Wala siyang panama sa babae. Paano ay talaga namang ang ganda-ganda ni Veronica. Sosyal na sosyal ang dating nito. Bagay talaga ito at si Zac.

Napansin naman siya nito. Nagtaas pa ito ng kilay pagkakita sa kanya. Napalunok siya at lumapit siya rito.

“Celine Ignacio?” tanong nito sa kanya na hingod siya ng tingin mula ulo hanggang paa. Nahalata niya ang disgusto nito sa kanya.

Alanganing tumango siya kay Veronica. “Doon tayo.” Itinuro niya ang isang sulok ng flower shop kung saan tago sa mga customer nila.
Sumunod naman ito sa kanya.

“Alam mo naman na siguro ang balita tungkol sa nalalapit na kasal namin ni Zac?” walang patumpik-tumpik na sabi nito. Hindi siya nagsalita. “Gusto ko lang sabihin sa`yo na layuan mo na ang fiance ko.”

Nag-init ang sulok ng mga mata niya. Nakumpirma niyon ang nasa pahina ng diyaryo. Totoo pala talaga ang balita na ikakasal na si Zac sa babaeng ito. `Wag kang umiyak sa harap niya! babala niya sa sarili niya. Magmumukha siyang kawawa sa harap ni Veronica kung iiyak siya ngayon.

“Hindi ko alam na may fiancée na siya at malapit nang ikasal.” Wika niya.

“Nagkaroon lang kami ng kaunting problema. But we fixed it already. Gano’n naman kami. Nagkakatampuhan at mabilis na nagkakabati. He always come back to me, you know.” Naghalukipkip ito at mataman na tinitigan siya. “And as for you, you were just his fling. His pastime. Naghanap lang siya ng libangan nang sandaling mag-cool off kami. He wouldn’t get serious with someone like you.” Anito na nahimigan niya ang mockery sa huling pangungusap na sinabi nito. “Nagpa-imbestiga ako tungkol sa`yo. You were a high school graduate. Wala nang magulang. Hindi nakatapos ng college. Mahirap. Tindera ng bulaklak. My fiancé wouldn’t take you seriously. He’s the sole heir of the entire Alviejo fortune, and someday he will be the president of their company. Suma tutal hindi kayo bagay ni Zac.”

Sa mga sinabi nito ay para siyang tinatakaran ng punyal sa dibdib. Binudburan pa yata nito ng asin dahil talagang ang hapdi ng puso niya. Walang pakundangan ang panlalait nito kanya. Nanlabo na ang paningin niya. Kaunti na lang at talagang bibigay na ang luha niya.

“Ah, honey don’t cry. Lalong mamumugto ang mga mata mo.” anito na bahagyang nakaismid pa. Natitiyak niyang tuwang-tuwa ito sa nakikita nitong reaksiyon sa kanya. Na mukhang tanga at kawawa. “Save your heart girl. Zac and I are getting married so I think it’s best for you if you stay away from him.” Payo pa nito sa kanya.

Hindi na siya nagsalita. Naumid ang dila niya. Sumaksak sa isip niya ang lahat ng sinabi nito. Ipinamukha lang nito sa kanya ang malaking pagkakaiba nila ni Zac. Tama naman ito. Ano ba ang aasahan niya kay Zac? Itinago nito sa kanya ang buong pagkatao nito. Hindi pa sila lubusang magkakilala. And on top of all that, he didn’t tell her he loved her. Veronica’s right. For Zac she was just a fling. At wala siyang balak na manggulo sa may relasyon ng may relasyon.

“I hope we understood each other, Celine.” Nakita pa niya ang banta sa mga mata nito. “Or else you might get what you don’t expect.” Pagkatapos nitong sabihin iyon ay tumalikod na ito at lumabas.
Nagtayuan ang mga balahibo niya sa batok sa pagbabanta nito. Nang mawala si Veronica sa paningin niya ay naglaglagan ang mga luhang kanina pa gustong kumuwala sa mga mata niya.

Sumugod naman sa kanya si Georgie. To the rescue ang kaibigan niya. “Narinig ko lahat ng sinabi ng bruhang `yon sa`yo.”

Umiyak lang siya ng umiyak. Niyakap naman siya nito.

“No’ng una kay Ferdinand. Ngayon naman kay Zac, mukhang mas malala pa.” sabi pa ni Georgie na hindi na malaman kung paano siya patatahanin.

“CELINE?” nagtataka ang tinig na iyon ni Ferdinand. Limang minuto pa lang ang lumipas nang pumasok ito flower shop.

Nag-angat siya ng tingin mula sa pagkakasubsob sa balikat ni Georgie.

“I heard the news.” Ang sabi nito. Parang alam nito kung ano ang dahilan kung bakit siya ngumangawa.

Bahagyang kumunot ang noo niya sa sinabi nito pero tumutulo pa rin ang luha niya.

“This Zac guy. He was an heir. Filthy rich and most of all he had a fiancée.” Usal nito. Mukhang nauunawaan nito ang sakit na pinagdaraanan niya. “I guess, hindi mo alam ang tungkol d’on no’ng una?” hindi siya nagsalita. Silence means yes, `di ba? “Sira-ulong `yon!” gigil pang sinabi nito.

Na-realize niya na wala sa tagal ng panahon nasusukat kung gaano mo kamahal ang isang tao. Dahil kahit sa maiksing panahon na nagkasama sila ni Zac ay nasisiguro niyang mahal na mahal niya ito. Mas matindi pa ang nararamdaman niyang pag-ibig kay Zac kaysa sa pag-ibig na naramadaman niya noon kay Ferdinand. Para siyang pinagsakluban ng langit at lupa sa kamiserablehan na dinaranas niya ngayon.

“I’m not here to explain myself to you again, Celine. Hindi ito ang tamang oras para d’on. Though, `yon sana ang pakay ko kung bakit nandito ako ngayon. Pero sa nakikita ko ay kailangan mo ng kaibigan. Magkaibigan naman tayo, hindi ba?”

Oo. Magkaibigan naman sila noon bago siya nito niligawan at naging kasintahan. Kailangan niya ng kaibigan sa mga oras na iyon. Kailangan niya ng karamay sa sugatang puso niya. Tumango siya kay Ferdinand. Parang hindi pa niya kayang magsalita. Nalulon na yata niya ang dila niya. Bahagyang ngumiti siya kay Ferdinand.

Ngumiti si Ferdinand at ibinuka nito ang mga braso. “Come here.”

Walang alinlangang tumakbo siya rito at nagpayakap. She needed comfort from someone. Mabuti at hindi nito ipinilit ang panunuyo sa kanya. Umiyak siya sa dibdib nito. Pakiramdam niya ay bumalik ang pagkakaibigan nila. Wala siyang anumang nadama na romantic attachment sa pagyayakap nilang iyon ng dating kasintahan. It’s just like having back an old friend.

KULANG ang salitang naninibugho para sabihin ang naramramdaman ni Zac ng mga sandaling iyon. The pain in his heart was so hard when he saw how Celine rushed to Ferdinand’s arms. Parang siyang ipinako sa kinatatayuan niya nang makita niya ang eksenang iyon at hindi makagalaw.

Mahigpit na magkayakap ang dalawa na tila miss na miss ang isa’t isa. Was he just a rebound boyfriend to Celine? Ginamit lang ba siya nito para sandaling kalimutan ang dating kasintahan nito? Sa nakikitang niya ay mukhang nagkabalikan na ang mga ito. He had never felt so hurt like that as if the world has crumbled down on him.

Gusto niyang maghuramentado!

“Zac!” si Georgie iyon.

Napalingon ang magkayakap sa kanya. Mabilis na bumitiw sa isa’t isa na tila napaso.
He looked at Celine with accusing eyes.

“Zac.” Narinig pa niyang sambit ni Celine na parang paos ang boses.

“Mali yata ako ng napuntahan.” Nanlulumong sinabi niya.

Celine looked confused.

Tinitigan niya ng masama si Ferdinand. Ngalingaling basagin ang mukha nito. Humugot siya ng malalim na hininga. He have to keep his cool. Binalingan niya si Celine. “Cheat!” asik niya sa dalaga. Ganoon na lamang ang galit niya rito. Binilinan niya itong huwag makipag-usap kay Ferdinand, ngunit mas malala pa ang naabutan niya. Magkayakap ang dalawa!

Tumalikod siya at nagmamadaling lumabas. Hindi man lang siya sinundan ng babaeng talipandas! Hindi man lang ito nagpaliwanag. Katulad din ito ni Veronica. Wala nang ginawa ang mga babae kundi ang saktan siya! Magmamahal siya, but in the end his heart would get wounded.

Natakot pa man din siya na baka may ginawa nang masama rito si Veronica. Nagmamadali pa naman siyang pumunta sa bahay nito. Para lang masaksihan niya ang pakikipagbalikan nito sa dating nobyo nito. He felt like shit!
Sumakay siya sa kanyang kotse at pinaharuruot iyon palayo.

LIMANG araw na ang nakalipas nang huling makita ni Celine si Zac. Sa loob ng araw na iyon ay hindi pa rin maalis ang sakit sa puso niya. Umiiyak pa rin siya. Gabi-gabi ay umiiyak siya. Hindi niya lubos-maisip na ganoon ang mangyayari sa kanilang dalawa. No’ng magkasama sila ay puro saya ang naramdaman niya.

Nagtataka siya kung bakit ito pa ang may ganang magalit sa kanya. Nakita niya ang nag-aakusang tingin nito sa kanya nang pumunta ito sa shop. Dapat nga ay siya ang magalit dito dahil itinago nito sa kanya ang buong pagkatao nito. Nagmukha siyang tanga.

Inilagay niya sa kanyang traveling bag ang mga damit niya. Uuwi siya sa San Martin.

Nakasimangot si Georgie habang nakatingin sa kanya na nag-e-empake ng mga gamit niya. “Ewan ko ba naman sa`yo Celine. Kapag nagkaproblema ka nilalayasan mo na lang bigla,” pumalatak ito. Hindi siya nagsalita. “Kailan ka ba magkakaroon ng tapang na harapin ang mga problema mo? No’ng pinagtaksilan ka ni Ferdinand umalis ka d’on sa probinsya n`yo at nagpunta ka rito sa Maynila. Ngayong brokenhearted ka kay Zac, babalik ka na naman d’on sa probinsya. Naguguluhan na `ko sa`yo.” Naiinis na turan nito sa kanya.

Siguro nga ay tama si Georgie. Duwag siyang harapin ang mga probelema niya. Pero hindi naman siya babalik sa probinsya nila para kalimutan ang mga nangyari sa kanila ni Zac. Hindi na niya makakalimutan si Zac. Sigurado siya roon. She really felt dejected. Kailangan niyang maka-recover… maka-recover sa sakit ng puso niya. Hindi niya yata kakayanin kapag nalaman niyang ikinasal na si Zac kay Veronica. Kapag naroon siya sa Maynila ay imposibleng hindi niya mabalitaan ang kasal nito. Masakit iyon para sa kanya. Maloloka na talaga siya! Mas tamang bumalik na lang siya sa San Martin.

“Naiinis na talaga ako sa`yo!” maktol pa ni Georgie. “Nilayasan mo ang madrasta mo at si Brianna, tapos babalik ka na naman uli d’on. Baliw ka na nga. Magpapaalila ka naman sa asawa ng tatay mo, sumalangit nawa.” Iiling-iling pang sabi nito.
Tinakpan niya ang kanyang tainga. Nakukulili na siya sa ingay ng bibig ng best friend niya. “Tumigil ka nga Georgie. Ang lakas-lakas ng boses mo.” Isinara niya ang kanyang traveling bag. “Hindi naman ako babalik sa amin para magpaalila kina Tiya Celia at Brianna,” huminga siya ng malalim. Hindi siya gano’n katanga para mag-a la Cinderella. Hindi siya martir para gawin ang bagay na `yon. Babalik lang siya sa San Martin para ayusin ang kanyang sarili. Ibalik ang dating siya. Ang dating sigla niya. Naging malulungkutin na siya simula nang magkahiwalay sila ni Zac at matuklasan niya ang tunay na pagkatao nito. At para na rin maiwasan niya ang balita tungkol sa nalalapit na kasal ni Zac. “Sa tingin mo ba engot talaga ako para gawin `yon? You know, I need a breather. Nakakasawa na ring masaktan ng dahil sa pag-ibig. `Wag kang mag-alala Georgie, kapag okay na ako babalik ako rito sa inyo.”

Mukhang nagdududa pa rin ito sa sinabi niya. “Kailan naman kaya `yon?”
Kailan nga ba siya magiging okay? Kahit siya ay hindi malaman nag kasagutan. Sa tingin niya matagal-tagal pa bago siya maging okay. Naman…

“Basta magiging okay din ako.” Tumayo na siya nang masiguro niyang naiayos na niya lahat ng mga gamit niya.

“Hindi na talaga kita mapipigil?” Malungkot na tanong ng kaibigan niya.
Nginitian niya ito. “Papasyalan kita rito. `Tska susulatan kita ng madalas. ”
Niyakap siya nito ng mahigpit. Narinig niya nag pagsinghot nito. Umiiyak na ang best friend niya. “Buwisit talaga ang mga lalaki!”

Natawa siya sa tinuran nito. Kung makaasta ito ay parang ito ang brokenhearted. “Parang ikaw ang niloko kung makapag-react ka.” Pinunasan niya ang pisngi nito.

“Kasi naman kung hindi dahil sa kanila hindi ka magiging krung-krung sa pag-ibig.”
Krung-krung na nga yata ako, naisaloob niya. Natawa siya sa naisip at sa sinabi ni Georgie. Magkatulad na pala sila ni Sandara Park.
“Kaya ikaw mag-ingat ka. Baka maging krung-krung ka rin!”
“`Wag naman sana.” Pinagsiklop pa ni Georgie ang mga palad nito at tumingala sa kisame na animo ay nananalangin.

“Ihatid mo na ako sa terminal.” Hinila niya ang kamay ni Georgie.
Maaga siyang bibiyahe para maaga rin siyang makarating sa San Martin. Niyaya pa nga siya ni Ferdinand na sumabay na sa pag-uwi nito no’ng isang araw ngunit tumanggi siya. Gusto niyang mag-isa sa pagbiyahe niya. Iniiwasan din niya na maungkat ang isyu sa kanilang dalawa ni Ferdinand. Alam niyang hindi pa rin ito sumusuko sa kanya. Pero sigurado siya sa kanyang sarili na hindi na niya babalikan si Ferdinand. Pagtinging magkaibigan na lang ang turing niya rito. Kaya kahit ano pang panunuyo ang gawin nito ay hindi na niya kayang ibalik ang pagmamahal niya rito. Zac occupied the whole space in her heart. Hindi na niya maiibigay iyon sa iba.

Inihatid siya ni Georgie hanggang sa terminal ng bus pauwi sa probinsya nila. Hindi ito umalis doon hangga’t hindi siya nakakasakay.

NAKASUBSOB ang mukha ni Zac sa kanyang executive table. Hindi siya makapagtrabaho ng maayos. Umagang-umaga ay alak ang inaatupag niya imbes na ang mga papeles ang pinagtutunan niya ng pansin. Araw-araw ay may conference siya kay Jack Daniels at Johnny Walker.

He had been like that since the day he saw Celine’s betrayal. He loved her. Really loved her. Pero ano ang nangyari sa pagmamahal niya para dito? Wala! Napunta sa kangkungan! Celine was still in love with her ex. Hayun nga at mukhang nagkabalikan na ang dalawa. Nakita pa ng dalawang mata niya! Ano nga ba naman ang binatbat ng tatlong linggong relasyon nila sa anim na taon na pinagsamahan ng mga ito?

Nanggigigil na nilaklak niya ang alak diretso mula sa bote. Nagkandaubo siya. “Walanghiya!” padabog na inilipag niya ang bote sa table.

Dati naman ay hindi siya ganoon. Kahit nga nang matuklasan niya ang pagtataksil ni Veronica ay hindi siya nagkaganoon. Hindi rin siya nagpakalango sa alak n’on. He felt so miserable and pathetic! And it’s just because of Celine!

He thought Celine just used him. Ginamit lang siya nitong kasangkapan para kalimutan ang dating kasintahan nito. When he asked her to be his girl, he was serious about his intentions to her. He really liked her. He was so glad that he became his girl. Ngunit nawalan ng saysay ang pag-ibig niya rito. Sa kabila ng lahat ng ipinakita niyang pagmamahal at pagpapahalaga rito ay mahal pa rin nito si Ferdinand.

Nang makita niya itong kayakap ang dating kasintahan nito ay para siyang binagsakan ng asteroid. Namanhid ang buong sistema niya. Nasaktan siya ng sobra-sobra. Wala siyang ibang nasabi. Mali yata ang napuntahan ko, iyon lang ang nasabi niya at pagkatapos niyon ay ora-oradang siyang umalis kahit pa gustong-gusto niyang komprontahin ang babaeng taksil! Gusto rin niyang umbagin ng sapak ang lalaking kayakap ni Celine. Pero hindi niya nagawa iyon. Para siyang timang na wala man lang nagawa.

He just felt numb all over. The pain in his heart was so hard he couldn’t think of anything.

He sighed. Bakit ba nagkakaganoon siya ng dahil sa isang probinsyana? “Shit!”
Nilaklak niya uli ang natitirang laman ng bote. Isinubsob niya muli ang ulo sa kanyang executive table.

Sa ganoong ayos siya napasukan ng kaibigan niyang si Larkin. Ito lang ang may lakas ng loob na pumasok sa opisina niya. Ang mga tauhan niya nanginginig sa takot sa tuwing kakausapin siya. Sinisinghalan niya ang mga iyon sa tuwing pumapasok sa loob ng opisina niya.

Hindi siya nag-angat ng ulo nang maupo ito sa visitor’s chair na nakaharap sa mesa niya. “Walanghiya, pare. Hindi ko alam kung matatawa o maaawa ako sa`yo.” Anito na inayos mula sa pagkakataob ang bote ng alak na naubos na niya ang laman.
Hindi niya pinansin ito. Sa lahat ng mga kaibigan niya ay ito ang pinakamalapit sa kanya. Saksi ito sa pagrerebelde niya no’ng lumayas siya sa bahay nila at iniwan ang buhay-prinsipe niya. Nauunawaan daw siya nito sa guto niyang mangyari sa buhay niya. Sa katunayan ay ito ang tumulong sa kanya kung paano siya nakakasali sa mga photo exhibit. Pinahihiram siya nito ng pera para sa renta ng booth kapag sumasali siya sa exhibit. No’ng umalis siya sa kanila ay kaunti lang ang dinala niyang pera. Ang mga credit cards niya ay iniwan niya. Iyong perang naipon niya sa photography ang tanging dala niya n’on. He lived a simple life. Naniniwala kasi siyang kaya niyang mamuhay ng simple. Na nangyari naman. Na-enjoy niya ang buhay niyang iyon sa loob ng limang buwan. Kung hindi pa nagkasakit ang papa niya ay hindi pa siya babalik sa kanila.

Hindi rin lingid sa kaalaman ni Larkin ang pinagkakaganoon niya. He knew what happened to him and Celine. Naikuwento niya rito ang tungkol sa naunsiyaming pag-ibig niya sa dalaga. Lahat-lahat ay nasabi niya rito. Tungkol sa kung paano sila unang nagkakilala at kung paano rin niya nakita ang kataksilan nito. Tinawanan lang siya nig kaibigan niya nang marinig nito ang lahat ng ikinuwento niya. Hindi ito makapaniwala sa mga sinabi niya.

“Nagkakalat ka nang dahil sa promdi girl na `yon? Naku, malala ka na Zac.” Kasabay niyon ay bahagyang tawa.

Pinukol lang niya ito ng matalim na titig. “Ginugulo mo `ko. Bumalik ka na nga sa pinanggalingan mo.”

“Sole heir to Alviejo fortune, the next president of Alviejo Group nagkakaganyan ng dahil sa isang babae.” tinapik nito ang balikat niya. “Pare, baka nakakalimutan mo na four weeks na lang ikakasal na kayo ni Veronica the devil incarnate.”

Bigla siyang napaayos sa pagkakaupo. Muntikan na niyang makalimutan ang tungkol sa doon. Hindi pa niya nagagawan ng remedyo iyon. Kahit pa nagkahiwalay sila ni Celine ay hindi pa rin niya papakasalan si Veronica. He have to do something about that! Hindi na siya dapat nagaaksaya ng oras at nagpapakalunod sa alak kung gusto pa niyang makamtan ang kalayaan niya. Dahil sa oras na maikasal siya kay Veronica ay paalam na sa kalayaan at kaligayahan niya!

“Ano? May balak ka bang ayusin `yon? O gusto mo ng matali kay Veronica?” tanong pa ni Larkin sa kanya.

“Thanks for reminding me that.” Inabot niya ang desk calendar. Diyos ko po! Malapit na nga ang araw na pinakahihintay ng luka-lukang si Veronica. Nang dahil sa pagmumukmok niya ay sandaling nakalimutan niya iyon.

He shook his head. Na para bang sa pamamagitan n’on ay mawawala ang tama ng alak sa kanya.

“I can see your back into your senses. Kapag natapos mo ang problema mo sa kasal n`yo ni Veronica, at saka ka uli magmukmok.” Natatawa pang payo sa kanya ng kanyang kaibigan.

“Gago!” singhal niya rito.

Tinawanan lang siya nito.

Chapter 10 Starry Starry Night

2010-03-01T21:09:00.003+08:00

KINABUKASAN ay kinausap ni Zac ang mga magulang niya. He have to tell them that he can’t marry Veronica Isidro.

“You what?” mataas ang boses ng kanyang papa.

Maka-ilang beses siyang napalunok. Kung hindi niya gagawin iyon at sasabihin sa mga magulang niya na hindi niya kayang pakasalan si Veronica ay katapusan na ng buhay niya!

“I can’t marry her. I don’t love her anymore.” Sagot niya sa kanyang ama.

“Pero, hijo… naka-announce na sa publiko ang kasal niyong dalawa. Mapapahiya tayo kapag hindi natuloy ang kasal n`yo.” Ang sabi naman ng kanyang ina. Mahalaga sa kanyang mama ang kahihiyan ng pamilya nila.

“Mahalaga pa ba ang pag-ibig na `yan para isang-alang-alang mo? Ikaw ang inaasahang maging manugang ni Don Facundo. Mga bata pa lamang kayo ni Veronica ay napagkasunduan na naming ipakasal kayong dalawa.” Mataas na ang boses ng kanyang ama. “Paano ang merger ng ating kompanya sa kanila?”

Naihagod niya ang kanyang kamay sa kanyang batok. “Paano naman ang kaligayahan ko? Kung para sa inyo ay hindi importante `yon, sa akin ay importante iyon! Ang hirap sa inyo puro kompanya lang ang mahalaga sa inyo. Hindi pa ba kayo nakukuntento sa kinikita ng Alviejo Group? Didn’t you love my mother when you married her? ”

Natahimik ang kanyang ama sa itinanong niya. Wala siyang alam tungkol sa love story ng mga magualng niya. Hindi naman kasi iyon naikuwento sa kanya ng kanyang mama. Affectionate ang kanyang ina pagdating sa kanyang papa. Ipinapakita nito sa kanila kung gaano sila kahalaga sa mama niya. His mother was obvious that she was in love with his father. Kahit ngayon nga ay nakikita niyang in love ang mama niya sa kanyang papa. Maasikaso ang mama niya. Submissive pa. Kaya naman lahat ng naisin ng kanyang ama ay sinusunod nito.

His father was very serious. Naka-pokus ito sa trabaho. Inisip nga niya noon na mas mahalaga pa rito ang kompanya nila kaysa sa kanila. Hindi rin sila close ng kanyang ama. At wala man lang yata itong ka-roma-romansa sa katawan.

“Well, I love your mother… I love her with all my heart,” tiningnan naman nito ang kabiyak na parang sinasariwa ang nakaraan ng mga ito. Sa ibang pagkakataon ay matatawa siya dahil tila kilig na kilig ang mama niya sa sinabi ng kanyang ama. He never thought his father could get mushy. Ngayon lang niya nasaksihan na ipinahayag nito ang pagmamahal nito sa kanyang ina. “That’s the first reason why I married her. Masarap gumising sa umaga na siya agad ang nakikita ko.”

“Bakit ngayon mo lang sinabi sa akin `yan?” tanong naman ng kanyang ina sa papa niya.

“Alam mo namang hindi ako mahusay sa salita.” Sagot ng kanyang ama. Halatang nahihiya ito. He can’t blame him. Hindi naman romantiko ang kanyang papa.

“See? Ngayon naiintindihan mo na kung bakit ayaw ni Zac maikasal kay Veronica?” anang mama niya sa kanyang ama.

“Exactly mama! Even before I went away, matagal ko nang tinapos ang relasyon namin ni Veronica. I don’t know if should say this, pero mayro’ng malaking dahilan kung bakit tinapos ko na ang ugnayan namin ni Veronica,” naghintay naman sa sasabihin niya ang mga magulang niya. Ayaw man niyang isiwalat ang bagay na iyon sa mga magulang niya ay hindi niya maitatago pa iyon kung doon din lang nakasalalay ang freedom niya.

Sinabi niya sa mga ito na nahuli niya si Veronica na may kasamang ibang lalaki. Na may ibang lover ito. And he caught her on her bed having sex with another man. Wala roon ang mga magulang nito sa bahay nang mabisto niya ang kalokohan nito. He was on a trip then. Um-attend siya ng seminar about photography. So-sorpresahin niya sana ito nang mahuli nga niya ito.

“She did that?” hindi makapaniwalang tanong ng kanyang ina.

“Yes. Hindi ko matanggap iyon kaya hiniwalayan ko siya.” aniya.

“Mabuti nga at ginawa mo iyon, hijo. Ngayong alam ko na kung anong klaseng babae si Veronica. Hindi ako makakapayag na siya ang mamanugangin ko.”
Parang napipi naman ang kanyang ama.

“You still want that merger papa?” tanong niya sa kanyang ama. “Kahit ano pang pamimilit ang gawin n`yo para pakasalan ko si Veronica, hindi pa rin ako papayag. Tatakasan ko lang siya sa simbahan. Mapahiya na ang mapapahiya.”

Hinwakan ng kanyang ama ang balikat niya. Seryoso ang mga matang tinitigan siya. “I’m not as bad as you think I am. You are my only son; I don’t want you to have a miserable life,” pinisil pa nito ang kanyang balikat. “Okay. Suko na ako. Kung ayaw mong makasal sa anak ni Don Facundo, bahala ka. Ako na lang ang kakausap sa kanya.”

He sighed in relief. Parang gusto niyang magpa-fiesta! Sa wakas ay pumayag na rin ang mga ito na hindi matuloy ang kasal.

“It’s not the only reason why I don’t want to marry Veronica,” aniya. Napanatag siya ng sa wakas ay naunawaan na siya ng mga ito. Ngunit sa puso niya ay hindi pa siya gaanong masaya. He was still broken. He still felt miserable.

“I’m in love with someone who was still in love with her ex-boyfriend.” Aniya.

“Oh…” anang mama niya.

“That’s another problem.” Ang sabi naman ng kanyang ama.

NAIMBITHAN si Zac sa birthday party ng pamangkin ni Larkin na si Kara. May theme ang ninth birthday ng pamangkin nito. Disney Character—kaya lahat ng imbitado ay naka-costume. Pinagkagastusan ng kaibigan niya ang birthday party ng pamangkin nito. Hindi sana siya pupunta doon ngunit mapilit ang kaibigan niya. Pambata naman kasi ang party. And he is not into parties, actually. Sasaglit lang siya roon at aalis din siya agad. Ano naman ang gagawin niya roon? Makikisali sa mga bata? Makikipaglaro ng trip to Jerusalem at basagang palayok sa mga bata?

Naroon siya sa bar sa loob ng mansiyon at nakaupo sa stool. Sinisimsim ang alak sa kopita at tahimik na pinagmamasdan ang kaguluhan ng mga batang imbitado sa party. Napailing siya. Bakit ba inaaksaya niya ang oras niya sa lugar na `yon?

Umangat ang mga kilay niya nang makita niya sa loob ng bahay si Georgie.

Naroon din sa children’s party na iyon ang kaibigan ni Celine. Naka-costume pa ito. Si Snow white. Kumpleto ang get-up nito mula sa headband, gown at sapatos.

Nagtungo ito sa kinaroonan niya. Kukuha sana ito ng maiinom sa bar. Nagulat ito nang makita siya. Pagkatapos ay biglang sumimagot at inismiran siya. Galit ba ito sa kanya?

“Hi.” Bati niya rito.

Naghalukipkip ito at tinitigan siya ng matalim. “Hi your face.”
Tumikhim siya. Mukhang galit ito sa kanya. Pero bakit naman ito magagalit sa kanya? Wala naman siyang ginawang masama dito. Ang matalik na kaibigan nito ang may atraso sa kanya. Maisip pa lang niya si Celine ay naiinis siya sa sarili niya. Hindi pa rin niya makalimutan ang babae.

“I can feel the animosity.” Aniya.

“Mabuti naman at naramdaman mo.” She sighed. “Kung hindi dahil sa`yo nandito pa sana sa Maynila ang kaibigan ko. Bad trip ka alam mo ba `yon?” naningkit ang mga mata nito.

Ibig sabihin bumalik na sa probinsiya nito si Celine? Malamang. Kasama pa nito siguro si Ferdinand. The thought of it were like daggers to his heart.

“Nagkabalikan na sila ni Ferdinand?” tanong niya. He tried to sound casual about it. Ayaw man niyang aminin ay gusto pa rin niyang malaman ang tungkol doon. Kahit pa masaktan siya.

Nanlaki ang mga mata nito sa tanong niya. “Nagkabalikan? Malabong mangyari `yang sinabi mo.” Hinila nito ang kuwelyo niya. “Paanong magkakabalikan `yon, eh, matagal nang kinalimutan ni Celine si Ferdinand simula no’ng makilala ka niya.”

Nahinto siya sa sanang paglagok ng alak.

“Hay, kawawa naman ang kaibigan ko. Pagkatapos ka niyang hanapin sa loob ng isang linggong pagkawala mo, malalaman niya na ikakasal ka na pala. Do you know how hurt my friend was nang mabasa niya ang announcement ng kasal mo sa Veronica na iyon sa diyaryo? Niloko mo ang kaibigan ko. Tagapagmana ka pala,”

“Nabasa niya?” well, naisip na niyang mangyayari iyon, hindi lang niya naagapan. He did not have the chance to tell her all about him. Wala naman siyang balak na itago kay Celine ang tungkol sa buhay niya. Halos isang buwan pa lang silang nagkakakilala at masasabi rin niya iyon kay Celine sa tamang panahon.

“Imposible namang hindi namin mabasa iyon. Ang laki-laki ng nakasulat sa diyaryo. Sinugod pa siya ng fiancée mo sa flower shop at pinagbantaang layuan ka. Kaya, hayun! Bumalik sa probinsya ang kaibigan ko.”

Inisang lagok niya ang alak sa kopitang hawak niya. “Nakita ko silang magkayakap ng ex niya.”

“Iyon ba? Ferdinand was there to comfort her pagkatapos kausapin ng fiancée mo si Celine. Bakit ba ako ang nagpapaliwanag sa`yo Zac? Problema mo na `yan, `no. Ang masasabi ko lang hindi na babalikan ni Celine si Ferdinand.”

So, may kinalaman pala si Veronica kung bakit ganoon ang ayos ni Celine nang makita niya ito sa bisig ng dating kasintahan nito. Napansing nga niyang namumugto ang mga mata. He need to talk to that crazy bitch!

Nagpaalam siya kay Georgie at nagamamadaling umalis sa lugar na iyon.

“ZAC!” si Veronica. Pinuntahan niya ito sa bahay nito.

Yayakap sana ito sa kanya ngunit hinaklit niya ang braso nito. “Pinagbantaan mo si Celine?” galit na tanong niya rito.

Tumalim ang mga mata nito. “Ah, nagsumbong ba sa`yo ang babaeng `yon? Ang kulit din ng isang `yon. Makikita niya!”

Niyugyog niya si Veronica. “Tumigil ka Veronica! Kailan mo ba maiintindihan na hindi na kita babalikan? Matagal na tayong tapos!”

“No! Hindi mo puwedeng gawin sa akin `to!”

His eyes sparked fire. “Tigilan mo na ako. Bakit hindi mo pa tanggapin na wala na tayo? Alam mo kung ano ang kalokohang ginawa mo. I told my parents about it. At kung hindi ka pa titigil sa kabaliwan mo, hindi ako mangingiming sabihin din `yon sa mga magulang mo! Kasiraan mo din `yon Veronica!” nanggagalaiting sabi niya rito.

Nanlaki ang mga mata nito. Alam na alam nito kung ano ang kasalanan nito sa kanya. Natahimik ito at hindi nakaimik. Para sa pamilya nito ay wonderful na anak si Veronica. Nag-iisang anak kasi ito. Kaya lumaking spoiled brat. Her parents knew her “crazy” antics but not as crazy as going to bed with another man knowing that she already had a boyfriend.

“Veronica, we are already over. Ilang beses ko ng sinabi sa`yo `yan. Find someone who can love you for real, hindi ako iyon. Sawang-sawa na ako sa`yo, nakikita mo ba? Napapagod na ako.” Seryosong sabi niya.

Naiyak si Veronica. “I know I made a mistake. Mahal naman talaga kita, Zac. It’s hard for me to give you up.”

“I know it’s hard, but you have to, Veronica. I can’t love you anymore.” Hinawakan niya ang mga balikat nito.

“So you mean, you really love that girl?” maluha-luhang tanong nito sa kanya. Sa nakikita niya ay mukhang susuko na ito sa kanya. Nasabi na niya ang dapat niyang sabihin. Naintindihan na siguro nito iyon. Dapat ng tumigil si Veronica sa pinaggagagawa nito para magkabalikan sila. Wala na itong aasahan sa kanya.
Tumango siya.